Semua Bab ร่างไร้เงา (The Absent Self): Bab 1 - Bab 2

ณ โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง ในห้องผู้ป่วยรวม "โธ่... ฟ้าใสลูกแม่ ตื่นขึ้นมาสิลูก ลืมตาขึ้นมามองแม่หน่อย..." เสียงหญิงสาววัยกลางคนสะอื้นไห้อย่างหนักพร้อมสัมผัสอ่อนโยนที่ลูบลงบนหัว ทำให้ฉันค่อยๆ รู้สึกตัว มือน้อยๆ ของเด็กสาววัย ม.ปลาย เริ่มขยับนิ้วทีละนิด ก่อนจะฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างช้าๆ ทะ...ที่นี่ที่ไหนกัน? สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวโพลนในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อลอยเตะจมูก บนเตียงเหล็กแข็งกระด้างที่ฉันนอนอยู่ ความรู้สึกปวดตึงและรวดร้าวที่หัวก็แล่นพล่านขึ้นมาอย่างแรงจนต้องขมวดคิ้ว แล้วเสียงร้องไห้โฮของคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงนี่ล่ะ... เธอคือใคร? "ฟะ...ฟ้าใส! ลูกได้ยินแม่ไหมลูก?!" หญิงวัยกลางคนตรงหน้าตะโกนออกมาด้วยความดีใจ แต่ผู้หญิงที่แทนตัวเองว่า 'แม่' คนนี้กำลังเรียกใครกัน? "คุณหมอ! คุณหมอคะ! ลูกสาวฉันฟื้นแล้วค่ะ!" เธอพรวดพราดวิ่งออกไปตะโกนเรียกหมอหน้าห้องด้วยท่าทีลนลาน ก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้ามาหาฉันด้วยดวงตาช้ำแดง "ฟ้าใส... จำแม่ได้ไหมจ๊ะลูก?" เธอถามพลางมองหน้าฉันด้วยความหวัง