All Chapters of ร่างไร้เงา (The Absent Self): Chapter 1 - Chapter 4

(ความเดิมตอนที่แล้ว) ฉันมั่นใจเต็มร้อยว่าพวกเราต้องรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ ทั้งจากสายตาที่เขาเดินตรงมาหาฉัน และใบหน้าหล่อเข้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดนั่น "นาย... นายเป็นใครกันแน่?" นั่นคือคำถามที่ฉันโพล่งออกไป [๕ นาทีก่อนหน้านี้] (ณ ทางเดินมุ่งหน้าสู่โรงอาหาร โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง) “โอ๊ย... ปวดหัวชะมัด! ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออุบัติเหตุจนความจำเสื่อมเป็นคนบ้าอยู่แบบนี้ด้วยเนี่ย!” ผมบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียให้กับความซวยของชีวิต “อะไรนะ? กระโดดน้ำฆ่าตัวตายเหรอ? เฮอะ! บ้าบอสิ้นดี คนอย่างฉันไม่มีทางทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นแน่ๆ” ผมพึมพำกับตัวเองด้วยความรำคาญใจเมื่อนึกถึงคำสันนิษฐานของตำรวจ พลางก้าวขาเดินกลับห้องพักฟื้น “แล้วโรงพยาบาลบ้านี่มันยังไงกัน... อาหารผู้ป่วยรสชาติห่วยแตกชะมัด!” ผมยังคงบ่นอุบพร้อมกับเดินเลียไอศกรีมรสช็อกโกแลตในมือแก้เซ็ง ทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นจากไม้ไอศกรีม ร่างทั้งร่างของผมก็พลันยืนตื่นตะลึง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้! ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเด็กสาวรุ่นเดี่ยวกับผม ใบหน้าของเธอเกล

(...ความเดิมตอนที่แล้ว...) ผมบังเอิญได้ยินข่าวลือไร้สาระเกี่ยวกับตัวเอง ถึงไม่อยากใส่ใจเพราะคิดว่าคงเป็นแค่ข่าวลือ แต่มันกลับติดค้างในใจอย่างประหลาด เพราะผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ‘ผมเป็นคนขับรถชนเธอจริงหรือเปล่า?’ จากการประติดประต่อเรื่องราวด้วยตัวเอง ผมอาจจะขับรถชนเธอแล้วตัดสินใจหนีความผิดด้วยการกระโดดน้ำฆ่าตัวตายก็เป็นได้ ผมจึงต้องไปเค้นหาความจริงจากเจ้าตัว ผมขึ้นไปบนดาดฟ้าอาคารเรียน ภาพที่เห็นคือเธอกำลังยืนอยู่ริมขอบดาดฟ้า ทันทีที่เห็นภาพนั้น ความทรงจำบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวทันที—ในความทรงจำนั้น เป็นตัวผมเองที่ยืนอยู่ตรงจุดนั้น พลางพึมพำกับตัวเองว่า ‘เป็นเพราะฉันเอง... ที่ทำให้เรโกะต้องเป็นแบบนั้น’ หลังจากตั้งสติได้ ผมก็รีบดึงฟ้าใสลงมาจากขอบดาดฟ้า แล้วพยายามพูดเตือนสติเธอ ทั้งที่ความจริงแล้ว ตัวผมเองก็คงไม่มีสิทธิ์พูดคำเหล่านั้นสักเท่าไหร่... ในเมื่อผมเองก็เคยคิดฆ่าตัวตายมาแล้วถึงสองครั้ง!! หลังจากนั้น เราสองคนก็เดินกลับบ้านด้วยกัน ผมอาสาไปส่งเธอเพราะเป็นห่วงว่าจะคิดสั้นอีก นั่นทำให้ผมได้รู้ว่าเราอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน แถมยังเคยรู้จัก