Todos los capítulos de ฮอตเนิร์ดคนนั้นของเจ๊: Capítulo 21 - Capítulo 29

แสงแดดยามบ่ายที่เคยทาบไล่ระเบียงห้องค่อยๆ คล้อยต่ำลง ทอดเงาสีส้มเรื่อเข้ามาภายในห้องพักขนาดกะทัดรัด บรรยากาศที่เคยเจือความเงียบเหงาและน่าอึดอัดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นละมุนละไมที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศอย่างเงียบเชียบเชอเอมนั่งทานข้าวกล่องที่สมศักดิ์ซื้อมาให้อย่างเอร็ดอร่อย แม้จะเป็นเพียงอาหารจานง่ายๆ จากร้านสะดวกซื้อ แต่รสชาติของมันกลับอร่อยล้ำกว่าทุกมื้อที่ผ่านมาในความรู้สึก ดวงตากลมโตคู่สวยแอบช้อนขึ้นมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มสวมแว่นหนาเตอะที่กลับไปนั่งหลังตรงจดจ่ออยู่กับกองตำราเรียนหน้าโต๊ะทำงานเป็นระยะสมศักดิ์ทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจ ทว่าความจริงแล้ว ปลายนิ้วที่ถือปากกาหมึกซึมกลับชะงักค้างอยู่หลายครั้ง หางตาแอบเหลือบมองผ่านเงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่างบานใส คอยลอบสังเกตท่าทางของคนพี่ที่กำลังตักข้าวเข้าปากไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปอย่างมีความสุข ทันทีที่สายตาของทั้งคู่บังเอิญประสานกันผ่านเงากระจก เชอเอมก็รีบก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นเคี้ยวข้าวต่ออย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอาย เช่นเดียวกับสมศักดิ์ที่รีบก้มลงมองตัวอักษรในชีทรัวๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นระรัวท

แสงไฟสีม่วงอมชมพูสลัวรางสะท้อนทาบทับลงบนเรือนร่างเปลือยเปล่าที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำรักไปทั่วแผ่นฟูก ความเร่าร้อนรุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่ได้ทำให้ไฟสวาทในกายมอดดับลง ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งโหมกระพือให้ความต้องการดิบเถื่อนพุ่งสูงขึ้นจนกู่ไม่กลับ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระเส่าที่ยังคงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนสมศักดิ์ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง นัยน์ตาดุดันหลังกรอบแว่นจดจ้องมองร่างอรชรของเชอเอมที่นอนหอบสะท้านแผ่หลาอยู่เบื้องล่างด้วยความหิวกระหาย ก่อนจะทิ้งตัวลงคร่อมทับร่างที่ยังคงสั่นเทาด้วยพิษตัณหาไว้อย่างรวดเร็วราวนักล่าที่เข้าตะครุบเหยื่อมือหนาจับขาเรียวเนียนสวยของเชอเอมให้แหกแยกออกกว้าง พร้อมกับขยับหัวเข่าของตัวเองแทรกแนบชิดติดกัน สมศักดิ์สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความกระสันซ่านที่พุ่งพล่านจนแทบคลั่ง เขาขยับกายถอยออกเล็กน้อยแล้วปลดกางเกงสแล็คและอันเดอร์แวร์ออกจนหมดเปลือก เผยให้เห็นท่อนลำเอ็นใหญ่โตที่ผงาดง้ำชูชันเต่งตึงด้วยเส้นเลือดปูดโปน หัวหยักบานฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำเมือกใสไหลเยิ้มหยดติ๋งๆเขากระชากร่างอรชรของเชอเอมให้ลุกขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งทันที เชอเอมส่งเสียงครางหวานด้วย

(มีนัดทานข้าวกับที่บ้านวันนี้ไม่กลับนะครับ)ข้อความสั้นที่ไม่ได้สร้างแค่ความรู้สึกเหงาหงอยหรือเคว้งคว้างเหมือนนักศึกษาทั่วไปที่เพิ่งสอบเสร็จ แต่มันกลับกรีดลึกลงไปในความรู้สึก ขาดหายไปอย่างร้ายกาจจนน่ากลัว ความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้น ผูกมัดถักทอเข้าหากันด้วยความเร่าร้อน กลิ่นคาวสวาท และการเสพติดเรือนร่างของกันและกันจนลึกซึ้งเกินกว่าจะถอนตัว ภาพถูกตัดฉับลงอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน เชอเอมจึงร่วงหล่นลงสู่สภาวะเคว้งคว้างและสับสนอย่างหนักหน่วง เธอมืดแปดด้าน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสถานะที่เพิ่งตกลงกอดก่ายกันไปเมื่อวานคืออะไรกันแน่เพื่อสลัดความฟุ้งซ่านและรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่ยังคงหลอกหลอนอยู่ตามทุกอณูผิว คืนนั้นร่างอรชรในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีแดงสว่างจึงพาตัวเองก้าวเข้าสู่ผับชื่อดังใจกลางเมือง แสงไฟเลเซอร์สาดวูบวาบแข่งกับเสียงดนตรีอีดีเอ็มที่กระแทกกระทั้นโสตประสาท แก้วแอลกอฮอล์สีอำพันรสเข้มถูกยกกระดกครั้งแล้วครั้งเล่า หวังจะใช้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ลบเลือนภาพใบหน้านิ่งขรึมหลังกรอบแว่นตาออกจากหัวใจ ทว่ายิ่งดื่ม ความรุ่มร้อน ความอัดอั้น และความสับสนในอกก็ยิ่งตีวนพลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกเป็นเ

แสงแดดยามสายทอประกายอุ่นละมุนสอดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อบางเข้ามาภายในห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงบและปลอดภัย บรรยากาศรอบตัวโอบล้อมไปด้วยความอบอุ่นที่ช่วยปัดเป่าเงาดำและความหวาดกลัวจากค่ำคืนอันเลวร้ายให้มลายหายไปจนหมดสิ้นบนเตียงนอนนุ่ม ร่างอรชรที่ผ่านพ้นคืนวันอันโหดร้ายนอนซุกกายอยู่ภายใต้อ้อมกอดอันมั่นคง เชอเอมค่อยๆ เปลือกตาเปิดขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความระบมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตามรอยฟกช้ำบนผิวเนื้อ ทว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับเลือนรางลงถนัดตา เมื่อสายตาคู่สวยประสานเข้ากับดวงตาดุดันหลังกรอบแว่นหนาเตอะของสมศักดิ์เด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ตื่นอยู่ก่อนแล้วและกำลังจ้องมองด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้งสมศักดิ์ขยับตัวเข้ามาชิดอีกนิด มือหนาอุ่นจัดค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาประคองพวงแก้มเนียนที่ยังมีรอยช้ำจางๆ ไว้ด้วยความแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด ปลายนิ้วเรียวไล้เกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าออกให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะไล้สัมผัสแผ่วเบาไปตามรอยแผลที่มุมปากอย่างนึกเจ็บใจแทน"เจ็บมากไหมครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยถามแผ่วเบา เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เอ่อล้นออกมาจากแววตาคู่นั้นอย่างไม่ปิดบังเชอเอมส่ายหน้าช้าๆ หยาดน้ำตา

ถนนยางมะตอยเส้นเล็กที่ทอดยาวตัดผ่านผืนหญ้าสีเขียวขจีของสนามกอล์ฟส่วนบุคคลค่อยๆ ลดเลี้ี้ยวลึกลงไปในเขตพื้นที่ปิดล้อม ทัศนียภาพรอบด้านเปลี่ยนผ่านจากความโปร่งโล่งกลายเป็นผืนป่าทึบหนาแน่นที่รายล้อมอยู่สองข้างทาง แนวต้นไม้ใหญ่ยืนต้นสูงตระหง่านแผ่กิ่งก้านสาขาจนแทบจะบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายให้กลายเป็นเงาสลัวครึ้ม รถยนต์ซีดานคันหรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวด้วยความนุ่มนวลและเงียบเชียบ ผ่านซุ้มประตูทางเข้าที่มีป้อมยามแน่นหนา ก่อนจะแล่นผ่านกลุ่มบ้านพักคนงานและเรือนพักของเหล่าบอดี้การ์ดที่ปลูกสร้างไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยกลมกลืนไปกับธรรมชาติเมื่อพ้นแนวป่าทึบและเขตบ้านพักคนงาน ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างออกเผยให้เห็นความอลังการของคฤหาสน์หลังโตสไตล์ยุโรปผสมผสานความร่วมสมัย ตัวอาคารขนาดใหญ่สร้างขึ้นด้วยหินอ่อนนำเข้าและโครงสร้างสถาปัตยกรรมที่โอ่อ่าสง่างาม บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความอึมครึม ความน่าเกรงขาม และกลิ่นอายของอำนาจมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูในแบบฉบับของตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับประเทศหรือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างแท้จริงบริเวณลานกว