กลิ่นกำยานรมเสื้อผ้าในเรือนปีกทิศตะวันตกของจวนตระกูลไป๋ไม่เคยหอมหวน มันเป็นเพียงกลิ่นควันไหม้ของสมุนไพรราคาถูกที่มักทิ้งคราบเหนียวไว้บนขอบหน้าต่างไม้ผุ แต่ในเช้าตรู่ของสารทฤดูปีนี้ กลิ่นนั้นกลับถูกกลบด้วยกลิ่นหอมเอียนของแป้งผัดหน้าเนื้อหยาบ และหยาดฝนกระหน่ำที่สาดซัดกระทบชายคาจนแทบไม่ได้ยินเสียงผู้คน “นั่งนิ่งๆ อย่าได้ขยับสิ นังเด็กกาฝาก หากคิ้วคู่นี้เขียนเบี้ยวแม้แต่เส้นเดียว ชะตาชีวิตของคนทั้งตระกูลไป๋ต้องมามัวหมองเพราะเจ้า” เสียงตวาดแหลมสูงดั่งเข็มแทงแก้วหูดังมาจากด้านหลัง มามาเฒ่าผู้เป็นบ่าวคนสนิทของฮูหยินใหญ่เฉินซื่อกำลังกระชากมวยผมสีดำขลับของ ไป๋ลู่หลิน ดึงรั้งไปทางด้านหลังอย่างไม่ปรานี หวีเขาสัตว์ซี่คมกรีดลึกบนหนังศีรษะจนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่แล่นเป็นริ้ว ทว่าใบหน้ารูปไข่ใต้คันฉ่องสำริดกลับนิ่งสนิท ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัวหรือความเจ็บปวด ดวงตาดอกท้อที่ซ่อนประกายคมกริบเหลือบมองเงาสะท้อนของตนเอง ในคันฉ่องนั้น นางสวมอาภรณ์มงคล
Última actualización : 2026-10-25 Leer más