Todos los capítulos de เล่ห์หัสดิน (ซีรีส์บ้านไร่ / หัสดิน VS ธารธารา): Capítulo 1 - Capítulo 6

นึกย้อนเรื่องราวนับจากวันที่เธอพลาดท่าเสียทีให้เขา ชายหนุ่มก็เข้ามาบงการชีวิตของเธอ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเกลียดขี้หน้าเธอยังกับอะไร แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเธอไปอ่อย ทั้งที่ตัวเองเป็นคนปลุกปล้ำเธอก่อน เหตุมาจากคืนวันงานเลี้ยงของไร่ภูวนา ฤทธิ์ของเหล้าต้มที่คนงานในไร่คะยั้นคะยอให้ทั้งนายใหญ่และนายน้อยดื่มเพื่อร่วมสนุกสังสรรค์ไปด้วยกันอย่างเป็นกันเอง แต่ก็ทำให้คนคอแข็งอย่างหัสดินเมาพับได้ชายหนุ่มหลับกลางวง ส่วนภูริชยังพอมีสติเดินกลับเข้าบ้านใหญ่ได้ เพราะชายหนุ่มดื่มไม่มาก แต่คนที่ไม่ประมาณตนเช่นหัสดินกลับหมดสภาพ ไม่ใช่แค่หัสดิน แต่ทุกคนที่ร่วมวงเมากันไปคนละทิศละทาง ส่วนเธอน้องสาวแสนดีที่พี่ไม่รัก เลยต้องกึ่งลากกึ่งถูร่างหนาหนักของหัสดินไปส่งที่บ้านพักของเขาเมื่อสมาชิกในวงเหล้าค่อย ๆ หายไปทีละคนสองคนในตอนที่เธอปลุกเขานั้น ชายหนุ่มพอมีสติ สามารถพยุงตัวเองได้โดยมีเธอคอยประคองแบบทุลักทุเล นั่นเพราะขนาดร่างกายที่แตกต่างกัน หัสดินสูงใหญ่ ทว่าคนประคองกลับตัวเล็กบอบบาง ระหว่างนั้นปลายจมูกโด่งก็วนเวียนอยู่บนศีรษะเธอ“หอมจัง นุ่มด้วย”“คุณดิน ตั้งใจเดินดี ๆ อีกนิดจะถึงแล้ว” ทั้งที่อยากจะเบี่ยงหน้าหนีป

กว่าหัสดินจะพารถมาจอดหน้าเรือนใหญ่ ก็เกือบห้าทุ่ม ไฟในบ้านมีเพียงแสงสลัวที่เปิดไว้ไม่กี่ดวง คุณย่าเพ็ญแขคงเข้านอนแล้ว หญิงสาวรีบลงจากรถ ไม่มองหน้าคนขับที่สูบเรี่ยวแรงจนเธอขาอ่อน แม้จะโล่งใจที่ไม่เจอใคร แต่มันก็ยังน่าสงสัยหากคุณย่าถามในตอนเช้า หญิงสาวจึงสั่งทิ้งท้าย“ถ้าคุณย่าถามว่าออกจากคอนโดหนูกี่โมง เราต้องตอบตรงกันนะคะ จากที่นั่นมาก็เกือบสองชั่วโมง หนูจะบอกคุณย่าว่าออกมาประมาณสามทุ่มนะคะ”“อืม ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เรื่องโกหกฉันถนัด”“ค่ะ”“อ้อ คืนนี้ฉันไม่ไปหานะ ยกไปคืนพรุ่งนี้เลยแล้วกัน”“ถึงมาก็ไม่ให้ทำแล้ว”“ปกติคืนละสามสี่รอบ กลัวเธอหิวโหย”“คนบ้า หนูไม่ได้หื่นอย่างคุณ ไม่อยากเถียงแล้ว ไปละนะ” ธารธาราเปิดประตูรถก้าวลงพร้อมกระเป๋าสัมภาระ แค่เท้าสัมผัสพื้นก็เหมือนจะทรุดลงไปกองกับเพื่อน เธอหมดเรี่ยวแรงเพราะคนบ้าบนรถนั่นหญิงสาวแข็งใจเดินเข้าบ้านด้วยความเงียบเชียบ เพราะกลัวว่าคุณย่าหรือคนอื่นจะมาเห็น หารู้ไม่ว่ามีสายตาคู่หนึ่งเฝ้ามองตั้งแต่ที่รถแล่นเข้ามาจอดหน้าเรือนใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของดวงตาที่จับจ้องจากมุมหนึ่งถอยออกจากจุดที่ยืนอยู่ เมื่อรถของหัสดินแล่นออกไปยังบ้านพักส่ว

"นี่ เธอน่ะ มาหาฉันหน่อย” ขณะที่ธารธารากำลังกลืนไม่ได้คายไม่ออกกับหัวหน้าคนงานอยู่นั้น เสียงห้วนคุ้นหูก็ลอยมา โดยมีร่างหนาตีหน้ายักษ์ยืนพิงมอเตอร์ไซค์จ้องเขม็งมาที่เธอและอาคมชาญ“สวัสดีครับคุณดิน มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ” หัวหน้าคนงานรีบไปรับหน้านายน้อยของไร่ ขณะที่ธารธารายังเก็บผลส้มอย่างไม่สนใจคำสั่งก่อนหน้านั้น แต่คนหน้ายักษ์ยังเล็งมาที่เธอ“ไม่มีกับอาชาญ แต่มีกับยัยนั่น”“หนูธารน่ะเหรอครับ”“ครับ ยัยหนูธารของอาชาญนั่นเหรอ เธอตามฉันมานี่” ประโยคแรกตอบหัวหน้าคนงาน ประโยคต่อมาคือคำสั่งบังคับเธอ“คุณดินอยากให้ทำอะไร ใช้ผมทำแทนได้นะครับ คุณหนูธารคงทำงานหนักไม่ไหวหรอกครับ”“งานเบา ๆ ครับ ไม่หนัก รับรองว่าคุณหนูธารทำได้สบายมาก เร็วสิเธอ ตามฉันมาขึ้นรถเร็ว ๆ”“แต่หนูยังเก็บส้มไม่เสร็จเลยนะคะ”“ไม่ต้องเก็บแล้ว อย่าให้ต้องพูดซ้ำอีก ฉันไม่มีเวลามากขนาดนั้น” หัสดินสั่งทิ้งท้าย ร่างสูงขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์สตาร์ทเครื่องรอ ดวงตาดุมองมาอย่างรอคอย จนธารธาราต้องทิ้งกรรไกรตัดกิ่งในมือ“เดี๋ยวธารไปทำงานให้คุณดินก่อนนะคะ เสร็จแล้วจะรีบกลับมาเก็บส้มต่อ ถ้าพี่ภูถามหา อาชาญอย่าฟ้องว่าธารอู้งานนะคะ”