Walang ibang pinangarap si Sabrina kung hindi ay ang makapagtapos ang mga kapatid sa pag-aaral at hindi maranasan ang hirap ng buhay na dinanas niya. Hindi basta-bastang nagtitiwala si Lance lalo na sa mga babae dahil sa madilim niyang nakaraan na hindi niya magawang bitawan. Pero paano kung magkita sila sa hindi inaasahang pagkakataon? Posible bang titibok ang puso nila sa isa't isa? Magagawa bang alisin ni Sabrina ang poot at galit na nasa puso ni Lance?Tatanggapin ba niya ang alok ni Lance kapalit ng katuparan ng kaniyang pangarap?
PARA kay Rafael ay perpekto na ang buhay niya.
Party all night, sleep all day, and life would be easy, tulad ng sa kanta.
Falling in love is not on his lists. Serious relationships are not included on his vocabulary.
Nasa kanya na ang lahat, from his head-turning look to his big-fat bank account and wealth ay wala na siyang hihilingin pa.
SIMULA pagkabata ay nabuhay si Tamara na naaayon sa kagustuhan ng kanyang ina. Lahat ng sinasabi nito ay kailangan niyang sundin, mula sa pag-aaral hanggang sa pipiliing mga kaibigan.
Magbabago kaya ang mga pananaw nila sa buhay kung mag-krus ang kanilang mga landas?
Lalaking walang pakialam sa mangyayari at babaeng may kailangang mapatunayan.
Magagawa ba silang baguhin ng pag-ibig?
HAYDEN HUNTER WILLIAMS.
Talented, matipuno, matalino at ubod na gwapong taga-pagmana ng Williams' business empire. Eldest son of Atalia Suarez- Williams and Hunter Williams (from the book " Famous ft Nobody").
He is like a true emperor that capable of running his own kingdom well. Wala nang kulang pa sa pagkatao n'ya. That's what he thought.
He manages their businesses and anchored it to triple their already extemely vast wealth. Kaya everytime na maibalitang papasukan ng mga Williams ang isang investment, halos magkakandarapa at mag-uunahan ang mga investors na magsisipag -invest dito.
He is the youngest yet the richest CEO in the business world. And he is the very last kind of person you wanna trifled with.
He has no plans on getting married, but he definitely wants a child.
Who could it be this lucky girl he wants to offer his seed with? Is she really lucky enough or maybe the total opposite?
Find it out on how this "almost perfect" man's story unfold and how he deal the obstacles along the way.
Note: This story is a sequel of my first book "Famous ft Nobody". It is a love story of Hayden's parents.
Celeste San Pedro, a typical senior-high school student of Hirokoshi High tends to live a normal life in Tokyo City, Japan with his older brother. Her life as a student was quite okay until she started to experience weird dreams with voices calling her in an unfamiliar name. She knew that the school library she used to visit every afternoon has something to do with this paranoia. And that she came across with an old and antique book which soon became a portal to an unexisting world. She lost herself in the city and woke up as a new being living in an old town of Gokayama. Growing with strange romantic feelings for each of the four main book characters, she almost forgot that she has her own real life too outside the book. Will she be able to return or will be forever miss her home?
Ashley has never been in love, until Gem comes into her life. But the bad news is, ikakasal na ang lalaki. She'll remain his best friend for the rest of their lives.
For the last time, sumagal si Ashley, she hope that Gem will see her as a woman. Things went out of control at nauwi ang lahat sa kasalan.
But Ashley has a dark secret that she keeps from Gem. Alam niyang masisira ang lahat kapag nalaman ni Gem ang bagay na hindi naman niya sinasadyang gawin sa binata.
Will Gem finds the forgiveness from his heart after he finds out Ashley's secret? Or will he ends up punishing Ashley for the rest of their whole marriage life?
Walang ibang pinangarap si Paloma kung hindi ang maging isang kilalang modelo. Naabot na niya ang pangarap na 'yon dahil unti-unti na siyang nakikilala at nagkakapangalan sa industriya pero ang lahat ng kanyang pinaghirapan ay mawawala dahil sa isang gabing pagkakamali.
Arken Fernandez is a perfectionist guy. Business minded person at priority ang kanyang trabaho. Paano kung isang gabi ay pareho silang magkamali? Papanindigan ba nila ang pagkakamaling 'yon? Mahuhulog ba sila sa isa't isa? O mananatiling lihim ang lahat ng naganap nang gabing 'yon pati na ang naging bunga nito?
Eto ang nakakatuwang parte: habang nag-aaral ako ng Tagalog at Cebuano, napansin ko agad na pareho silang may pang-uri pero iba ang timpla nila sa pang-araw-araw na gamit. Sa Tagalog, madalas makikita mo ang pang-uri bago ang pangngalan at pinag-uugnay ng linker na 'na' o '-ng' — halimbawa, 'maliit na bahay' o 'magandang umaga'. Sa Cebuano naman, karaniwan ding may linker pero ito ang anyong 'nga' o pinaikling '-g' kapag unang salita ay nagtatapos sa patinig, kaya makakasaksi ka ng 'dako nga balay' o 'gamay'g balay' sa ilang usapan. Ang pagkakaiba ng linker ang isa sa pinaka-pansinable na teknikal na palatandaan para sa akin kapag naghahambing ako ng dalawang wika.
Bukas pa akong magkwento tungkol sa pakiramdam: sa Tagalog madalas gumagana ang awtomatik na prefix na 'ma-' para makabuo ng mga estadikal na pang-uri (hal. 'malinis', 'maganda'), habang sa Cebuano mayroon ding 'ma-' na anyo pero ibang mga salita ang ginagamit, tulad ng 'maayo' para sa 'mabuti' o 'good'. Isang madalas kong error noon ay paghahalo ng mga degree markers — sa Tagalog, mabilis gumamit ng 'napaka-', 'sobrang', o 'masyadong' para sa 'very', samantalang sa Cebuano, sagad sa araw-araw ang 'kaayo' (e.g., 'gwapa kaayo' = napakaganda). Nakakatawa kasi kapag nalito ka, parang nagkakaroon ng mini-code-switching sa isang pangungusap na agad nakikita ng mga native speaker.
Higit pa rito, may pagkakaiba rin sa paraan ng pagkumpara at pag-intensify. Sa Tagalog, karaniwan ang 'mas... kaysa' at 'pinaka...' para sa komparatibo at superlativo; sa Cebuano naman, makakakita ka ng mga lokal na paraan tulad ng paggamit ng 'labaw' o 'mas' na may kaunting pagbabago sa pagkakabit ng mga salita depende sa rehiyon. Sa personal kong karanasan, ang pag-aaral ng pang-uri sa dalawang wika ay hindi lang linguistikong ehersisyo — ito rin ay pagbubukas ng mga maliit na pinto sa kultura: ang paraan ng pagbibigay-diin (hal., 'napakalaki' vs 'dako kaayo') ay nagpapakita kung paano nag-e-express ang mga tao ng damdamin o obserbasyon. Sa huli, pareho silang malikhain at buhay, at masarap silang paglaruan kapag sinusubukan mong gawing natural ang pananalita mo sa magkabilang dila.
Isang napaka-espesyal na paksa ang 'sikat na kwentong Tagalog' dahil ito ay puno ng mga tao at kulturang Pilipino. Napapalingon ang isip ko sa mga akda ni José Rizal, especialmente ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo'. Ang mga kwentong ito ay hindi lang basta kwento; ito ay isang repleksyon ng ating kasaysayan at mga pakikibaka. Ang mga tauhan tulad ni Ibarra at Simoun ay bumubuo ng mga simbolo ng pag-asa at pagtutol, at ang kanilang mga karanasan ay tila hawak na hawak ang salamin ng ating lipunan. Bukod sa mga klasikong ito, ang mga kwentong bayan gaya ng 'Ibong Adarna' at 'Ang Florante at Laura' ni Francisco Balagtas ay dapat ding basahin. Ang 'Ibong Adarna' ay puno ng mga aral at mahika, habang ang 'Florante at Laura' ay nagpapakita ng lalim ng pag-ibig, pagbagsak at pagsang-ayon ng mga damdamin. Bawat kwento ay may kanya-kanyang natatanging kahulugan at mensahe na pwedeng pagmuni-munihan.
Narito rin siyempre ang mga kontemporaryong akda, gaya ng 'Lihim ng Kamatayan' ni Marselle Cruz at 'Si Janus Silang at ang Tiyanak ng Tábon' ni Eliza Victoria. Ang mga ito ay nagpapakita ng makabago at mas maliwanag na mga pagsasalaysay mula sa pananaw ng kabataan. Nakakaaliw na malaman na ang mga kwentong ito ay nakatulong upang buhayin muli ang interes sa mga lokal na kwento at kultura. Ang mga tema ng pagkakaibigan, pagmamahal, at pakikibaka ng kabataan sa mga problemang panlipunan ay tila lahat na mahigpit na nakatali sa ating buhay. Maraming kwentong Tagalog ang nag-aanyaya sa atin na tanungin ang ating mga sarili at ang mga halaga na ipinamana sa atin. Maliit man o malaki, ang bawat akda ay may kani-kaniyang kahalagahan at ang bawat kwento ay isang pinto tungo sa mas malalim na pag-unawa sa ating sarili at sa ating lipunan.
Sa pagbisita ko sa mga tula na isinulat para sa mga ama, napansin ko na mas malalim ang ugnayan ng wika at damdamin. Ang mga tula ay nagiging daan para ipahayag ang mga saloobin na minsang mahirap ipahayag sa bibig. Sa bawat taludtod, may kasamang mga alaala, pangako, at mga aral mula sa mga ama na naghubog sa atin at nagbigay ng inspirasyon. Ang pagbibigay ng pugay sa ating mga magulang sa pamamagitan ng tula ay hindi lamang nagpapahayag ng ating pagmamahal, kundi nagsisilbing pagkakataon upang mas lalo nating maunawaan ang kanilang mga sakripisyo. Mas nakikilala natin ang kanilang mga pinagdaraanan at pangarap. Kaya't tuwing nagsusulat ako ng tula para sa aking ama, it's like digging deep into my heart, at nagiging gabay ito sa aking personal na pag-unlad. Nakakatulong ito na maging mas bukas ako at mas malalim sa aking mga relasyon sa iba, lalo na sa mga taong mahalaga sa akin.
Sa mga pagkakataong sumasali ako sa mga open mic o poetry reading, talagang ibang saya ang dulot nito. Nababahagi ko ang mga tula ko, at hindi lamang para sa aking ama, kundi para sa lahat ng taong nagmamahal at nag-aalaga. Nakakatulong ang mga ganitong aktibidad hindi lang para sa aking sariling pag-unlad kundi pati na rin sa paglikha ng komunidad. Ipinapakita nito na kaya nating bumuo ng mga ugnayan sa pamamagitan ng mga salita, at isa itong magandang paraan upang ipakita ang pagpapahalaga sa mga magulang sa mas makabagbag-damdaming paraan.
Ang mga tula rin ay nagiging mabisang tool sa pag-reflect ng aking mga damdamin at iniisip. Sa bawat pagsulat, napagtatanto ko ang mga pagsubok na dinaranas ko at ng mga tao sa paligid ko. Ito ay nagsisilbing therapeutic outlet, na tumutulong sa akin na makahanap ng kaaliwan at tulong sa mga panahon ng sakit o pagdududa. Ang proseso ng paglikha ay tila isang journey na nagdadala sa akin sa mas maliwanag na pananaw sa aking buhay. Sapagkat kaya mong balikan ang mga alaala at damdaming nais mong itago, nagiging pagkakataon ito na muling magbukas ng mga nakaraang sugat at matutong magpatawad, hindi lamang sa iba kundi maging sa sarili. Ang mga tula ay tila isang mahalagang bahagi ng aking paglalakbay, na akin nang mahigpit na tinatanganan bilang simbolo ng aking paglago at personal na pag-unlad.
Minsan, nakikita ko ang tula bilang isang materyal na pagsasanay at pagpapahayag, isang paraan upang ipakita ang ating pinapahalagahan. Binubuo natin ang bawat salita at linya, tila bumubuo ng mas malalim na pagsasalarawan ng ating mga karanasan. Minsan, ang simpleng pagsulat para sa mga ama ay nagiging paraan upang ilabas ang mga damdaming matagal na nating itinagong. Hindi makikita ito sa araw-araw na usapan, ngunit sa tula, lumalabas ang mga diyalogong iyon. Kaya kahit sa mga simpleng pagtitipon, ang mga tula para sa mga ama ay nagiging makabuluhan. Para bang sinasabi natin, 'Salamat sa lahat, at hindi kita malilimutan.'
Napaka-kalugud-lugod talaga na pag-usapan ang mga may-akda ng maikling kwentong epiko! Kumusta naman si Francisco Balagtas? Ang kanyang obra, 'Florante at Laura', ay isa sa mga pinaka-maimpluwensyang kwentong epiko sa panitikan ng Pilipinas. Bukod sa kanya, narito rin si Jose Rizal, na sa kanyang mga akdang tulad ng 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo', ay naglatag ng mga makabuluhang epiko na nagpapakita ng ating kasaysayan at kultura, kahit na hindi ito tradisyonal na maikling kwento. Ang mga epikong kwento na ito ay mayaman at puno ng simbolismo, at talagang nag-ambag sa ating kaalaman tungkol sa ating mga ninuno.
Huwag kalimutan si Edgardo M. Reyes na ang mga kwento ay nagbibigay ng malalim na pagsasalamin sa ating lipunan. Sa mga maikling kwento niya, makikita ang himig ng bayan at ang mga suliranin ng karaniwang tao, kaya naman talagang nakakabighani at nakakaantig ang kanyang mga likha. Marami ring mga bagong generasyon ng mga manunulat ang sumisikat ngayon, tulad nina Lualhati Bautista at Ricky Lee, na patuloy na nagbibigay ng buhay sa mga kwento na umaabot sa puso ng maraming tao. Ang mga kwentong ito ay hindi lamang nagsasalaysay ng mga karanasan; binubuo din nila ang ating pagkakakilanlan bilang mga Pilipino.
Sa kabuuan, ang mga may-akdang ito ay nag-ambag ng hindi matatawaran sa tradisyon ng epikong kwento sa ating bansa. Ang kanilang mga akda ay patunay na ang kwento ng bayan, katapangan, at pag-ibig ay hindi kailanman mawawala sa puso ng Pilipinas. Talagang kapana-panabik na isabuhay at pag-aralan pa ang kanilang mga gawa, at tiyak na kaya itong timbangin sa anumang panahon!
Wattpad mismo ang pinakamadaling platform para makahanap ng mga SPG na stories in Tagalog! Meron silang dedicated tags like #SPG or #AdultThemes na pwedeng i-filter. Pero heads up, may mga mature content warnings sila, so dapat 18+ ka talaga.
Pro tip: Kung gusto mo ng mas refined na recommendations, try joining Wattpad groups on Facebook like ‘Wattpad Readers PH’—madaming users dun nag-share ng hidden gems. Pero always check comments muna bago mag-dive into a story; iba-iba kasi preferences ng readers when it comes to spice levels!
Teka, hindi biro kung bakit paulit-ulit ang 'Mi Último Adiós' at iba pang tula ni Rizal sa curriculum—may malalim silang emosyonal na talim na agad tumatagos sa puso ng estudyante.
Nung high school ako, lagi kaming pinapagawa ng teacher na mag-recite o gumawa ng poster ng mga linya mula sa 'A La Juventud Filipina'. Hindi lang dahil bahagi siya ng leksyon; nakita ko kung paano nag-iiba ang dating ng mga salita kapag nabigkas sa klase—nagiging personal, malungkot, at minsan nakaka-inspire. Dahil mahahaba’t makasaysayan ang konteksto ni Rizal, natututo rin kaming magtanong tungkol sa kasaysayan at identidad habang binabasa ang tula.
Bukod diyan, mura siyang i-analyze sa klase: malinaw ang mga imahe, diretso ang damdamin, at napapaloob ang mga temang napapanahon—pag-ibig sa bayan, sakripisyo, at hustisya. Kaya nga maraming estudyante ang naiintriga, nagmimistulang kasabay ng pag-aaral ng literatura ang pag-unawa sa sarili at ng bansa. Sa totoo lang, malaking parte ng appeal niya ay ang kakayahang gawing buhay ang kasaysayan sa simpleng taludtod.
Napa-wow ako tuwing matagpuan ko ang koleksyon ng mga tula na matagal kong hinahanap sa isang maliit na tindahan—talagang adventure ang paghahanap nito. Madalas nagsisimula ako sa mga malalaking chain tulad ng National Bookstore at Fully Booked dahil madaling makita ang bagong labas at bestsellers nila; may online shops din sila kaya pwede ka mag-browse bago pumunta. Pero ang mga tunay na kayamanan, para sa akin, ay nasa mga independent at university presses: subukan mong maghanap sa mga tindahan o websites ng UP Press, Ateneo de Manila University Press, at Anvil Publishing—madalas sila ang nagpapalathala ng mga koleksyon ng lokal na makata.
May mga indie bookstores rin ako na palagi kong binabalikan—maaari kang makahanap ng paikot-ikot na seleksyon, zines, at self-published na tula na hindi makikita sa mga malalaking chain. Huwag kalimutang dumalo sa mga local book fair o poetry reading; doon madalas nagbebenta ang mga makata ng sariling koleksyon nang direkta. At kung gusto mo ng mura o out-of-print, check mo ang mga secondhand bookshops at online marketplace tulad ng Shopee o Facebook Marketplace kung saan nagpo-post ang mga naglilinis ng bahay ng kanilang lumang koleksyon.
Personal kong trick: sundan ang paborito mong poets at presses sa social media—madalas may announcement sila tungkol sa releases at signings. Mas masaya pag mano-mano mong hinahanap, pero sulit kapag may natagpuang tunay na obra na tumutugma sa damdamin mo.
Naku, grabe ang saya kapag nagsusulat ka ng alamat na tumatak sa puso ng mambabasa — at puwede mo 'yan gawing simple pero makapangyarihan.
Minsan naiisip ko na ang pinaka-mabisang alamat ay yung may malinaw na dahilan kung bakit nangyari ang mundo sa paligid natin: bakit maitim ang lupa sa gilid ng ilog, bakit umiiyak ang buwan tuwing tag-ulan, o bakit may punong naglalakad tuwing hatinggabi. Simulan ko palagi sa isang tanong na maraming tao sa komunidad ang magtatanong rin: isang pangyayaring hindi maipaliwanag na may kinalaman sa kalikasan o batas ng lipunan. Bigyan mo ng tauhang madaling tandaan — isang masipag na magsasaka, isang matandang mangingibig, o isang usapang diwata — at gawing salamin ang kanilang kahinaan at kabutihan.
Sa estilo ko, malaki ang nagagawa ng detalye: tunog ng kakahuyan, amoy ng bagong ginigiling na palay, o ang kumikislap na balat ng isdang sinagol sa ilog. Huwag kalimutang maglagay ng maliit na twist sa dulo: hindi kailangang malaki, pwedeng payak na kapalit ng isang ari-arian o bagong pangalan sa lugar. Panghuli, basahin nang malakas para maramdaman ang ritmo at magsimulang pumili ng pangalan; mas tumatatak kapag may lokal na bigkas o lumang salawikain. Sa ganitong paraan, ang alamat mo ay hindi lang naglalahad ng sanhi ng isang bagay—nagiging bahagi rin siya ng kolektibong alaala ng lugar ko.
Tila puno ng kulay at damdamin ang mga anyo ng tula sa kulturang Pilipino! Ang sining ng tula ay hindi lamang isang paraan ng pagpapahayag, kundi isang paraan ng pagkilala at pag-unawa sa ating mga ugat bilang mga Pilipino. Kadalasang nakababalot ito ng mga elemento tulad ng rim at metapora, na nagbibigay ng ritmo at lalim sa kanilang mensahe. Isang tanyag na anyo ang 'haiku', na tumutok sa kalikasan, nakakabighaning paligid, at emosyon. Madalas itong nakikita sa mga makatang nais maghatid ng isang mahusay na karanasan sa kanilang mga mambabasa. Bukod dito, ang 'balagtasan' ay isa pang magandang halimbawa kung saan ang mga makata ay nagtatalo-talo sa aksyon, na nagpapahintulot sa bawat isa na ipakita ang kanilang talino sa pagsasalita at pag-iisip. Nakakatuwang isipin kung paano ba ang kanilang sining ay naging tagapagdala ng ating mga kwento, pagkasira, at tagumpay.
Huwag kalimutan ang 'ode' na kadalasang nagpapakita ng pagmamahal sa patriya o sa mga personahe na may malaking impluwensya. Napaka-espesyal na anyo ito na nagpapayaman sa ating panitikan. Ang mga anyo ng tulang ito ay hindi lamang naglalarawan kundi nag-uugnay ng damdamin sa nakaraan at patuloy na nagsisilbing inspirasyon sa ating kasanayan at paglikha. Sa axis ng mga tulang itong makikita ang mga saloobin at diwa ng mga Pilipino. Nakakatulong ito upang ipakita ang aming pagkakakilanlan at mga pangarap sa hinaharap.
May mga pagkakataon sa buhay ng estudyante na tila napakalawak ng mga impormasyon na kailangang tunguhin. Dito pumapasok ang halaga ng buod ng maikling kwento. Kapag ang isang estudyante ay bumubuo ng buod, hindi lamang siya nag-a-update ng sariling kaalaman tungkol sa kwento, kundi siya rin ay mas nagiging pamilyar sa mga pangunahing tema at mensahe na gustong iparating ng may-akda. Para sa akin, napakatulong nito sa pagbuo ng mas malalim na pang-unawa sa mga karakter at sa kanilang paglalakbay. Isipin mo, sa halip na maubos ang oras sa pagbabasa ng buong kwento, nagagawa mong makuha ang esensya sa pamamagitan ng pagbubuod. Sinasalamin nito ang kakayahan ng estudyante na mag-analyze at mag-synthesize ng mga impormasyon, na talagang mahalaga hindi lamang sa paaralan kundi pati na rin sa tunay na mundo.
Kapag ang mga estudyante ay nagbuo ng mga buod, sila ay natututo tungkol sa mga pangunahing elemento ng isang kwento—tulad ng plot, setting, at characterization. Ipinapakita nito kung paano nila maiaangkop ang mga natutunan sa iba pang mga asignatura. Halimbawa, sa kasaysayan, ang pagbuo ng buod ng mga mahahalagang kaganapan ay tumutulong sa pag-intindi kung paano naglalaro ang mga tao sa mga pangyayari. Isang magandang kasanayan na mawala sa ibang tao, ngunit sa mga estudyante, ang pagbuo ng buod ay nagsisilbing kasangkapan para sa mas mataas na antas ng pagkatuto at pagninilay.
Minsan, naiisip ko na kaya ko rin ipasa ang mga buod na ito sa mga kaibigan. Ibinabahagi ko ang mga ginagawa ko sa mga aralin, at habang nagkukuwentuhan kami, napapagtanto naming higit ang mas malalim na pag-unawa sa mga aralin kaysa kung nagbasa kami nang walang layunin. Kaya’t ang buod ay hindi lang isang piraso ng papel; ito ay isang hakbang upang matuto at makipagpalitan ng saklaw ng ideya.