LOGINCATALEYA DOMINGO, nakasumpong ng pagpapanibagong buhay sa mala-paraisong bayan ng El Nido sa Palawan. May stable job siya bilang isang secretary at isang lihim na online romance writer. Kinalimutan na niya ang mga hindi magandang nangyari sa buhay niya noong nasa Manila pa siya. Kung may isang bagay siyang hinihiling sa kasalukuyan, iyon ay magkaroon ng mapagmahal na asawa at sariling pamilya. LUKAS ADRIATICO, isang mayamang binata na galing sa prominenteng pamilya. May nakatanim na galit sa puso niya dahil nahuli niya ang asawa na pinagtataksilan siya bago namatay sa isang car accident. Naging woman hater siya at ang tingin niya sa mga kalahi ni Eva ay isang laruan lang. Takot siyang magmahal muli dahil baka lolokohin na naman siya. Tanging pangarap niya ang mapamahalaan ang kanilang malaking kompanya. Walang kamalay-malay si Lukas na siya ang ginawang character peg ni Cataleya sa sinusulat nitong romance novel. Parang naglalaro ang tadhana, na sa pagkamatay ng boss niya, ang binata naman ang magiging boss ng dalagang secretary. Sa kabila ng pagiging hostile na boss ni Lukas kay Cataleya, magkakalapit pa rin ang mga loob nila. Ngunit may isang malaking kasinungalingan sa nakaraan ang nag-uugnay pala sa kanilang dalawa.
View More“Where the hell are you going, Scylla?” Inis na sigaw ng aking manager, halatang naiirita at hindi makapaniwala sa ginawa ko matapos kong bigla na lang mag-walk out.
Hindi ako lumilingon. My footsteps were fast, mabigat ang bawat pag hakbang, and almost stomping. Ramdam ko rin ang init ng aking pisngi, hindi dahil sa sampal na ibinigay ko sa lalaking nambastos sa akin, kundi dahil sa eksenang nagawa ko kanina. The humiliation and the disrespect. Hindi porke waitress lang ako dito ay may karapatan na siyang mag mataas at basta nalang mambatos ng babae sa harap ng maraming tao. My jaw clenched so hard. “Breathe, Scylla. Breathe.” I kept telling to myself, trying to calm down pero mas lalo lang lumala ang panginginig ko sa sobrang galit. “Fuck him and his behavior.” Mahina kong bulong sa sarili ko. I just needed to get out as fast as I could. Out of place, out of his fucking presence. I hated it. I hated how I was forced into that situation. I hated how I had to defend myself just to be respected. Behind me, may isang hindi familiar na boses akong narinig. “You okay?” he asked while leaning his body against the doorframe of the exit. For a moment, I didn’t even look at him. Nanatili akong nakatalikod at nakaupo sa may hagdanan while trying to steady my breathing. My chest is still tight from everything that happened earlier. I finally managed myself to stay still, to not let it show too much. “Mhm.” Mahinang sambit ko. “I just need to breathe a little. Bastos kasi e.” My voice came out low, steady, and controlled. Hindi ko na kailangang ipaliwanag kung ano yung nangyari. Enough na yung isang word para maintindihan na niya. The silence after that felt heavy, but not awkward. I could feel his eyes on me. Nakatitig at mukhang inoobserbahan bawat kilos o galaw ko. He didn’t ask anything more. He didn’t force me to explain. And somehow, that made it easier to breathe. I swallowed, slowly relaxing my shoulders, kahit saglit lang. My hands that were slightly clenched earlier loosened bit by bit, like my body was finally realizing na safe na ako at least for now. “Some people really don’t know how to respect boundaries,” I added under my breath, more like talking to myself kaysa sa kanya. Hanggang sa tuluyan na akong humarap sa gawi niya ngunit hindi pa rin siya totally tinitignan, just somewhere to the side. I didn’t trust my expression enough to face him directly. May discomfort pa rin sa aking pakiramdam, and that tight feeling in my chest, the frustration, I couldn’t completely shake it off. Pero at the same time ay bahagya na rin akong kumakalma. “Ngayon lang kita nakita dito, are you new here?” Tanong niya sa akin. “Yeah, one week palang pero nakagawa na agad ako ng gulo. Sana hindi ako sisantehin. I have my reasons, at nasa tama naman ako,” I said habang naka-nguso, trying to defend myself, kahit deep inside alam kong medyo kinakabahan pa rin ako sa pwedeng mangyari. I let out a small sigh, my shoulders still slightly tense habang inaalala ko yung nangyari kanina. Kahit sinabi ko na justified ako, hindi ko pa rin maiwasan mag-overthink at matakot. One week palang ako sa trabaho, and yet parang ang dami ko nang nagawa na hindi dapat nangyayari. Napatingin ako sa kanya saglit, then umiwas din agad ng tingin, parang ayokong makita kung ano yung reaction niya. Hindi siya sumagot agad pero ramdam kong nakatitig siya sa akin. And somehow, that made me even more conscious of what I just said. Parang biglang lumakas yung kaba ko sa dibdib ko, like I was waiting for judgment or disagreement. I swallowed lightly, trying to act normal again. “I mean… hindi naman ako basta nagwala lang. He was clearly wrong. I just… reacted and defended myself.” My voice softened a bit at the end. I shifted my weight from one foot to the other, still avoiding eye contact, still trying to convince myself more than anyone else. After a few seconds, I exhaled again, a little frustrated at myself. Habang siya ay hindi pa rin nagsasalita. “Masyado na akong maraming sinasabi. I should go na ulit sa loob. Hindi pa tapos work hour ko,” sambit ko habang bahagyang umiiwas ng tingin, ramdam ko na rin yung bigat ng sitwasyon at yung pagka-conscious ko sa sarili ko. Akmang tatalikod na ako, ready nang bumalik sa trabaho kahit mabigat pa rin yung dibdib ko, when suddenly he spoke. “Hold on a second.” Napahinto ako. Parang automatic yung katawan ko na hindi agad gumalaw. For a second, hindi ako lumingon. Nakatayo lang ako roon, trying to decide kung itutuloy ko ba yung pag-alis o mananatili pa ng ilang segundo dahil sa pag pigil niya. Huminga ako nang dahan-dahan bago ko dahan-dahang nilingon siya. Nandoon pa rin siya sa may hamba ng pintuan at nakasandal, pero this time mas direct na yung tingin niya sa akin. Hindi na siya mukhang detached lang. Parang may gusto siyang sabihin na hindi niya basta-basta bibitawan. Nag iingat. “Don’t go back like that,” he said, steady yung boses niya. “Hindi ka pa okay.” Napakurap ako, then quickly straightened myself a bit, like instinct na magpaka-normal. “I’m fine,” sagot ko agad, kahit ramdam ko na hindi convincing. There was a short pause between the two of us. He just looked at me like he was letting me hear my own lie. That silence made me uncomfortable in a different way. Hindi siya yung nakakainis na katahimikan. It was the kind that makes you think too much and it's suffocating. “I just need to finish work,” dagdag ko, mas mahina na yung boses ko this time. “Wala naman akong choice.” For a moment, he didn’t respond. Then he pushed himself slightly off the doorframe, not approaching me, just enough to break the stillness between us. “Choice ko rin kung papaalisin kitang ganyan or not,” he said, his voice low but firm, as he stepped closer into my space. “Kailangan ko pang mag trabaho… or else mawawalan ako trabaho.” Reklamo ko at tuluyan ng umalis sa harap niya.TUMIGIL ang van sa compound na nasa labas ng Metro Manila. Mula sa nasabing sasakyan ay sapilitang ibinaba ang dinukot na mag-asawa. May nakasaklob na sako sa mga ulo nito. Bumaba na rin ang mga goon saka pakaladkad na ipinasok ang mga bihag sa loob ng isang lumang bodega. Papakalat na ang dilim sa buong paligid.Sa loob ng bodega ay may dalawang upuang kahoy kung saan iniupo sina Lukas at Cataleya. Nagpapalag ang dalawa pero walang silang magawa para makatakas. Nakatali ang kanilang mga kamay at panibagong tali pa ang ginawa sa kanilang mga katawan sa kanilang kinauupuan.“Welcome,my dear Lukas at Cataleya,” anang ng isang boses na babae na may pagbubunyi ang tono.Kasabay n’on ay ang pagtanggal ng nakasaklob na sako sa kanilang mga ulo. Hindi makapaniwala si Lukas sa mukha ng taong nagpadukot sa kanila. “M-Mama Matilde, kayo ang may kagagawan nito?”Si Cataleya naman ay maang nakatingin sa may katandaan ng babae. Halatang may ginagamit para mapigilan ang pagkulubot ng mukha. Hindi n
"I admit Cataleya, iniwan nga kita noon dahil sa pagkagalit ko sa'yo," walang emosyong pag-amin ni Lukas. Nagtagis ang bagang nito pero sa kislap ng mga mata ay naroon ang pagka-guilt. "Inisip ko na niloko mo ako, dahil nalaman ko ng gabing iyon na ikaw pala ang kakambal ng namatay kong asawa.""At k-kailan nangyari iyon?" Kumabog ang dibdib niya sa walang kalinawang dahilan. Pakiramdam niya ay mas lalo pang nahiwa ang puso niya.Kagaya ng nitong nakaraang araw, wala siyang maapuhap sa alaala niya."It was three years ago, nang i- invite tayo ng father ko sa mansyon for a dinner date. Gusto ka nilang makilala," pagpapatuloy ni Lukas. "Pero malaki ang pagka-disgusto sa'yo ng Mama Matilde. Siya ang nagsiwalat ng pagkatao mo kasabwat ang dating secretary ng kakambal mo."Marahan siyang napatango ngunit may isang particular na emosyon ang nagnanais kumawala sa dibdib niya. Her temporary memory loss prevented her from fully bursting out."Iyong totoo Lukas, until now ay galit ka pa rin ba
"KANINONG bahay ito Lukas?" tanong ni Cataleya sa nagpakilalang asawa niya. Kabababa lang nila sa sasakyan at nasa harap sila ng dalawang palapag na bahay na tabing-dagat. "Ang ganda namam ng view dito."Sumalubong sa paningin ang tanawin ng dagat na kung saan ay may natatanaw siyang tila maliliit na isla.Nilingon siya ni Lukas, karga nito ang dalawa sa triplet na parehong nakatulog sa mahabang byahe. "Bahay mo ito my dear wife."Namanghang nanlaki ang mata niya. "Wow talaga, sa akin talaga ang bahay na ito.""Oo, dito ka tumira noong nag-stay ka pa dito sa El Nido," sagot ni Lukas. "Anyway, pumasok na muna tayo sa loob at para madala sa kwarto ang mga anak natin."Marahan siyang tumango at napasunod na lang sa muling paglakad ng asawa. Humahanga siya sa magandang interior ng bahay na pag-aari niya daw. Dulot ng amnesia niya ay hindi niya maalala ang pagiging bahagi n'on sa buhay niya.Isang kuwarto ang binuksan ni Lukas at nanatiling nakasunod siya dito. Marahan nitong inihiga sa ka
NAGISING siya ng umagang iyon na pakiramdam niya ay malakas na siya. Bumangon siya mula sa pagkakahiga sa malambot na kama. Nakasanayan na ng mga mata niya ang kinaroroonan niyang apat na sulok ng silid, ang madalas niyang makamulatan sa bawat umaga.Isang malaking tanong sa kanya kung nasaan siyang lugar. Humakbang siya palabas silid. Marahan niyang pinihit ang seradura para ganap na siyang makalabas.Hindi pamilyar sa kanya ang pasilyo na nabungaran niya. malinis, maaliwalas at maalwan ang bahaging iyon ng kabahayan. Ipinagpatuloy niya ang paglalakad.Natagpuan niya ang sarili na bumababa sa grand staircase. Indikasyon na naroon siya sa isang mansion. Pero ang tanong, kaninong bahay ang kinaroroonan niya?“Gising ka na pala, ahm okay na ba pakiramdam mo?” Salubong sa kanya ng isang matangkad at gwapong lalaki pagkababa niya ng hagdan. Kita niya ang concern sa mukha nito.Tumango siya pero kinikilala pa rin niya ang itsura nito. “Ayos naman ang pakiramdam ko. Teka, s-sino ka ba?”“Ak
SAGLIT na tumigil sa paglakad si Cataleya pagkababa niya ng unang palapag. Galing lang naman siya sa ika-apat na palapag ng second building ng hotel. Bale nasa anim na department ang pinuntahan niya. ngayon lang siya sa nakadama ng matinding pagkapagod sa trabaho niya. Pinunasan niya ang pawis na n
“IKAW ba talaga ang minana kong secretary?” mariing tanong ng bagong boss kay Cataleya. Pauyam ang mga tingin nito sa dalaga. “Unattentive at wala sa focus.”Mabilis niyang hinamig ang sarili sa sandaling iyon. Diretso siyang tumingin sa mukha ni Lukas. “I’m s-sorry Sir, medyo kinikilatis ko lang k
NAWALA ang nadaramang pagod ni Cataleyah pagkapasok niya sa loob ng kanyang writing room. Kaagad siyang naupo sa harap ng kanyang personal computer na binuhay na niya. Mamaya na siya kakain ng dinner at uunahin muna niya ang pagsusulat.Madami siyang tinapos na trabaho sa hotel at resort at halos m
NAROON ang panginginig sa katawan ni Cataleyah nang mahubad na ang suot niyang roba. Bumuntong-hininga sa paghanga ang lalaki sa nakatamabad niyang katawan niya na tanging dalawang maliit na tela ang nakasuot. Wala itong kamalay-malay na kakambal siya ng asawa nito. Isang pagpapanggap na kailangan n












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviewsMore