Your Lie April

เพราะความเบื่อหน่ายกับฉากหน้าแสนจอมปลอม เขาเลยอยากหาอะไรทำแก้เบื่อ จนได้มาเจอกับ เธอ หนึ่งในบุคลากรของมูลนิธิที่ครอบครัวเขาสร้างขึ้นมา และเธอคือผู้หญิงที่ถูกเลือกให้มาเป็นทาสรับใช้เขา...บนเตียง แต่เมื่อความซับซ้อนและความแค้น นำมาซึ่งความเจ็บปวด เมื่อเธอถูกเลือกให้ต้องมาเป็นเครื่องมือเพื่อผลประโยชน์สำหรับเขา การแสดงละครตบตาจึงเริ่มขึ้น หลอกให้เธอรัก หลอกให้เธอรอ หลอกให้เธอตายใจ และหลอกให้เธอตายทั้งเป็น ถ้าเธอรู้ว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยแม้แต่เศษเสี้ยวชีวิตเธอจะเป็นยังไงในเมื่อเลือกรักคนผิด เอาชีวิตไปจมอยู่กับชายหนุ่มที่หลอกใช้เธอเพื่อการแก้แค้นของตัวเอง "โง่ ๆ แบบเธอหลอกง่ายดี" "ฉันจะทำให้คุณรู้ ว่าการตายอย่างทรมานทั้งเป็น มันเป็นยังไง" ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจค่ะ

ผู้หญิงสดใสอย่างเธอเปลี่ยนไปเพราะ 'เขา' คินต์ : วิศวะปี 4 ทายาทเฟีย เย็นชา นิ่งเงียบ ร้าย หล่อ เลือดเย็น รวย และเลวมาก ไอรีน : ดาวคณะนิเทศปี 1 สวยน่ารัก อ่อนโยน คุณหนูตะกูลมาเฟีย . . "เรื่องของเราจะเป็นความลับไปถึงเมื่อไหร่คะ" "เธอ ให้ฉันได้...หรือเปล่า" _______________________________ "พี่หลอกไอร์งั้นเหรอ" "..." "ทุกอย่างมันไม่จริงเลยใช่ไหม" "ใช่ ฉันไม่ได้ชอบเธอ" "อึก! ไอร์ยอมให้พี่มีใครก็ได้ แต่ขอร้อง... อย่าทิ้งไอร์"

ตลอดห้าปี ฉันแต่งงานอยู่กับทายาทตระกูลโรมาโน่—ตระกูลอาชญากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี ทุกค่ำคืนเขาจะโอบกอดฉันไว้ แล้วกระซิบซ้ำ ๆ ว่า “แค่ให้ทายาทกับฉันคนหนึ่ง ฉันจะมอบทั้งจักรวรรดิโรมาโน่ให้เด็กคนนั้น” แต่ฉันไม่เคยตั้งท้องเลย และความผิดหวังของหัวหน้ามาเฟียที่มีต่อฉันก็ทับถมเพิ่มขึ้นในทุกๆ เดือนที่ผ่านไป จนกระทั่งฉันรู้ความจริงว่าสามีของฉันแอบสลับกรดโฟลิกที่ฉันกินเพื่อช่วยให้ตั้งท้องสลับเป็นยาคุมกำเนิดแทน ขณะที่ความโกรธยังถาโถมเข้ามาไม่ทันซา ฉันก็เห็นโพสต์จากแฟนเก่าของเขา:ภาพอัลตราซาวด์ แคปชั่นของเธอหวานฉ่ำปนโอ้อวด “สิบสัปดาห์แล้ว วินเซนต์บอกว่าเขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เจอเจ้าตัวน้อย” เมื่อเห็นคำแสดงความยินดีหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย การตัดสินใจของฉันก็ชัดเจนในทันที ฉันเจอข้อมูลการติดต่อของแฟนเก่าฉัน—คนที่พยายามขอคืนดีกับฉันมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันส่งข้อความไปหาเขาแค่ข้อความเดียว 【ให้เวลาฉันหนึ่งเดือน แล้วฉันจะไปกับคุณ】

วันเมษาหน้าโง่ของทุกปี พี่ชายจะร่วมมือกับน้องสาวเล่นแผลง ๆ เพื่อกลั่นแกล้งฉันเสมอ ปีที่แล้วก็เป็นเพราะพวกเขาขังฉันไว้ในห้องเย็น ฉันถึงได้ป่วยเป็นโรคหอบหืดขั้นรุนแรง ปีนี้พี่ชายตั้งใจขอโทษฉัน โดยบอกว่าจะพาไปดำน้ำลึกในถ้ำเพื่อเป็นการชดเชย ฉันลงน้ำด้วยความคาดหวัง แต่เมื่อดำลงไปถึงระดับความลึกยี่สิบเมตร ความรู้สึกตีบตันราวกับขาดอากาศหายใจก็จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน วาล์วออกซิเจนของฉันถูกน้องสาวแอบปิดไปเสียแล้ว เสียงหัวเราะเยาะอย่างได้ใจของน้องสาวดังผ่านเครื่องมือสื่อสารใต้น้ำ "พี่คะดูสิ หนูบอกแล้วไงว่าพี่สาวต้องหลงกลแน่!" น้ำเสียงของเผยจิ่นจือมีแต่ความตามใจ "เธอนี่ฉลาดจริง ๆ คิดวิธีแกล้งพี่สาวแบบนี้ออกได้ยังไงกันนะ ยัยตัวแสบ" ฉันกลั้นหายใจจนหน้าเขียว ดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อพยายามเปิดวาล์วสำรอง แต่กลับถูกน้องสาวที่ว่ายเข้ามาใกล้ปัดมือทิ้งไป เธอออดอ้อนผ่านเครื่องสื่อสาร "พี่คะ ดูสิว่าพี่สาวแสดงเก่งขนาดไหน แค่ไม่กี่วินาทีก็ทนไม่ไหวซะแล้ว" เสียงอันเย็นชาของพี่ชายดังก้องอยู่ในหูฟัง "ทนอีกหน่อยสิ ดูสิว่าเธอถูกตามใจจนเคยตัวขนาดไหน แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว" "น่าขายหน้าจริง ๆ เทียบกับเหมยเหมยไม่ได้สักครึ่งด้วยซ้ำ!" ใบหน้าของฉันกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ฉันมองเขาด้วยความสิ้นหวัง พี่คะ พี่ลืมไปแล้วเหรอ? เป็นเพราะการเล่นแผลง ๆ ของทั้งสองคนในครั้งก่อน ปอดของฉันถึงได้รับความเสียหายอย่างถาวร ฉันหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็หน้ามืดจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลอันมืดมิด พี่คะ การแกล้งกันครั้งนี้มันไม่ตลกเลยสักนิด ฉันกำลังจะตายจริง ๆ แล้วนะ

เมื่อพี่สาวสุดที่รักถูกหักอกจนเกือบกระโดดลงมาจากระเบียงชั้นสองหวังปลิดชีวิต? มีหรือที่น้องสาวแสนดีอย่างฉันจะอยู่เฉย... ไม่มีทาง! เพราะแบบนั้นแผนการที่เต็มไปด้วยเล่ห์ คำลวง และความรัก จึงเริ่มต้นขึ้น... "ฉันท้อง" "..." "ฉันบอกว่าท้อง ไม่ได้ยินหรือไง!" "แล้วไง?" "ถามมาได้ คุณก็ต้องรับผิดชอบสิ" "แล้วผมต้องรับผิดชอบผู้หญิงทุกคนที่มาบอกว่าท้องอย่างนั้นเหรอ" "..." "ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ป่านนี้ผมคงมีลูกสักสองโหลได้แล้วมั้ง!"

บอกแล้วไม่ได้รัก  (เทล&ไอริส) “เมียแต่งก็แค่เมียแต่ง” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ “ไอเป็นได้แค่นั้นใช่มั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าใจเธอไม่ได้นิ่งเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสักนิดเดียว “ก็ให้ได้แค่นั้น เธออยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ” “ฮ่าๆ” ร่างเล็กหัวเราะเบาๆ ตลกสิ้นดี “เคยรักไอบ้างมั้ย” “บอกแล้วไม่ได้รัก ไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยตอบแบบไร้เยื่อใย “สักนิดก็ไม่เคยเหรอ” “ไม่!” เขายังคงหนักแน่นในคำตอบเดิม “ก็ดี จะได้ตัดใจง่ายดี” “ถ้าทำได้ ก็ดีใจด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนี้ เธอผิดเองที่ดึงดันจะแต่งกับเขา เธอผิดเองที่ดึงดันจะรักคนอย่างเขา เธอผิดเองที่ดึงดันอยากมีชีวิตคู่กับเขา ผิดเองทั้งนั้น…