เล่ห์(ลวง)รัก

“ฉันท้อง”“…”“ฉันท้องกับคุณ”“…”“นี่ ไม่ได้ยินหรือไง” ฉันแหวใส่ชายในชุดสูทสีเบจดูสะอาดสะอ้านที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวอย่างหมดความอดทนใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรยังคงเฉยชาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของฉันแม้แต่น้อย 'คิดว่าหล่อแล้วจะทำอะไรกับใครก็ได้สินะ'แต่ดูเหมือนว่าน้ำเสียงที่ดังจนเกินไปทำให้มุมที่ฉันยืนอยู่ตกเป็นเป้าสายตาของลูกค้าซึ่งกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศชวนผ่อนคลายภายในคาเฟ่อย่างไม่ต้องสงสัย ฉันจึงหันไปค้อมหัวเล็กน้อยเชิงขอโทษคนเหล่านั้นแล้วหันกลับมาสนใจชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่อีกครั้งชายผมดำที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนคาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของเขาคนนั้นกำลังไล่สายตามองฉันตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ หลังจากนั้นจึงเลิกให้ความสนใจแล้วยกแก้วขึ้นจิบราวกับว่ากาแฟถ้วยนั้นน่าสนใจกว่าเป็นไหนๆแต่ถึงอย่างนั้นฉันเองก็ไม่ได้สนใจเหมือนกัน เพราะเป้าหมายเดียวในวันนี้คือผู้ชายในชุดสูทที่กำลังใช้นิ้วชี้เกาปลายจมูกอยู่ต่างหาก ฉันจำเขาได้ขึ้นใจจากรูปถ่ายที่ดูแล้วดูอีกจนนับครั้งไม่ถ้วน“ผมไม่รู้จักคุณ” ริมฝีปากหยักลึกสีชมพูธรรมชาติขยับตอบเสียงห้วน“แหม~ อย่ามาตีมึนหน่อยเลย คนมันเคย ๆ กันอยู่” ฉัน

ฉันกลับมาถึงบ้านพร้อมความโล่งอก แต่พอเห็นพี่พราวกำลังนั่งดูทีวีท่าทางสบายใจก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ ไม่รู้เลยว่าน้องสาวอย่างฉันต้องไปเผชิญกับอะไรมาบ้าง“น้องจะบ้าตายอยู่แล้ว” ฉันเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาข้าง ๆ พี่พราวอย่างคนหมดเรี่ยวหมดแรงแล้วเริ่มเล่าทุกอย่างให้ฟังโดยอีกฝ่ายไม่ต้องถาม“หรือเราเอาเรื่องใหญ่เกินไปมาเล่น” ฉันเริ่มไม่ค่อยมั่นใจกับแผนการนั้น“แต่นั่นมันเป็นความคิดของน้องนะ”“ตอนแรกน้องก็คิดว่าถ้าโกหกเรื่องนี้ อาจจะทำให้เข้าถึงตัวเขาง่ายนี่นา”"คนไร้ความรับผิดชอบแบบตานั่น คงไม่เชื่อใครง่าย ๆ หรอก""น้องเครียดจนไมเกรนจะกำเริบแล้ว"“ที่พูดแบบนี้คือน้องอยากเลิกทำใช่มั้ย แต่พี่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้ายกเลิก สัญญาของเราก็ถือว่าเป็นโมฆะ ไม่ว่าคอนเสิร์ตหรือเงินที่ได้ตกลงกันไว้”“น้องก็อยากช่วยพี่อยู่หรอก”"ถ้าอยากช่วย ก็ทำตามแผนเดิมนั่นแหละ""น้องว่า..."ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจนจบประโยค จู่ ๆ หมอนอิงจากไหนไม่รู้ก็ลอยเข้ามาระหว่างการสนทนาของเราสองพี่น้องพร้อมเสียงอันคุ้นเคย“ลูกสาวบ้านนี้มันสบายกันจังเลย งานการก็ไม่ต้องทำ วัน ๆ นั่งโชว์หัวหงอกกันสบายเชียว”“หงอกอะไรกันล่ะแม่ ไม่วัยรุ่นเอาเสียเ

“แล้วคุณพักอยู่ที่ไหน”“ปกติก็อยู่กับพ่อแม่ค่ะ” ฉันพยายามประคองน้ำเสียงให้มั่นคง ทั้งที่หัวใจเต้นรัวแรงแทบทะลุออกจากอก“แสดงว่าตอนนี้ไม่ปกติสินะ”“ค่ะ”“เพราะเรื่องท้องใช่มั้ย”ฉันพยักหน้าช้า ๆ ลมหายใจเริ่มติดขัด ไหน ๆ ก็พูดมาถึงตรงนี้แล้ว จะให้ถอยหลังกลับเห็นทีจะไม่ได้“ฉันออกมาจากบ้านแล้วค่ะ”“แล้วตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”“ฉันไปขออาศัยอยู่กับเพื่อนค่ะ แต่เพิ่งออกมาเพราะเกรงใจ แล้วอีกอย่างเพื่อนก็อยู่กับแฟนด้วย ฉันเลยคิดว่าควรจะเอาเงินก้อนสุดท้ายที่มีไปเช่าห้องอยู่ก่อน”ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงโกหก สร้างเรื่องเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้ ซึ่งเห็นว่าคิ้วเข้มของอีกฝ่ายเลิกขึ้นราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินอันที่จริงก็ไม่แปลกอะไรหรอก เพราะคำพูดประโยคไหนของฉันที่มันดูน่าเชื่อถือบ้างล่ะ“อีกอย่าง ฉันก็ออกจากบ้านมาแต่ตัว คิดว่าไว้ค่อยไปตายเอาดาบหน้า”“คุณเลยจะไปสมัครงานกลางคืนที่นั่น?”“ใช่ค่ะ เงินน่าจะดีกว่างานทั่วไป แต่ดันไปผิดที่ แต่เดี๋ยวจะไปหาเอาใหม่ ยังไงชีวิตคนเราก็ขับเคลื่อนด้วยเงินนี่เนอะ” ฉันยิ้มขื่น ราวกับจะหัวเราะเยาะโชคชะตาปลอม ๆ ของตัวเอง“ไม่ต้องไปทำงานแบบนั้นหรอก เพราะผม

ก๊อก ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นรอบที่สอง ครั้นพอฉันหันไปมองนาฬิกาบนโต๊ะหัวเตียงก็บ่งบอกเวลาเก้าโมงสิบห้านาที ซึ่งเลยเวลานัดมาสิบห้านาทีแล้วอันที่จริงฉันอาบน้ำแต่งตัว สวมใส่เสื้อผ้าที่เขาให้ใครบางคนซึ่งอาจจะเป็นลูกน้องของเขาเอามาให้เสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เช้าตรู่แต่เพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยจะหลับทำให้สภาพของฉันค่อนข้างอิดโรยผนวกกับความเครียดสะสมและความกดดันต่าง ๆ นานา ชวนให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก“คุณแต่งตัวเสร็จหรือยัง”“…”“พริม เป็นอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงของคนหน้าห้องฟังดูเริ่มร้อนรนเต็มที“รอฉันอีกหน่อยนะคะ” ตะเบ็งเสียงตอบกลับไปแล้วถอนหายใจออกมาสุดแรง จะทำยังไงดีล่ะ ฉันไม่พร้อมที่จะไปหาหมอตอนนี้หรอกนะ ไม่อย่างนั้นมีหวังความลับได้แตกกันพอดี“รีบหน่อยนะ วันนี้เราต้องไปซื้อของเข้าบ้านด้วย” ครินทร์ย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงเร่งเร้า“ทราบแล้วค่า”“…”“เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน” ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ทว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นและคาดว่าน่าจะไปรออยู่บริเวณโถงห้องนั่งเล่นเป็นแน่“คุณไม่สบายหรือเปล่า”ทันทีที่ฉันเดินไปบริเวณที่คิดว่า

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ระยะเวลาก็ล่วงเลยมากว่าสองสัปดาห์แล้วที่เราอาศัยอยู่ด้วยกัน ฉันได้รับชีวิตอันสุดแสนสะดวกและสุขสบายอย่างที่ใฝ่ฝัน จนเวลาแต่ละวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วหลังจากครินทร์ออกไปทำงานในทุกวัน ฉันก็ใช้ชีวิตของตัวเอง ต้องการอะไรหรืออยากได้สิ่งไหนก็แค่บอกเขาหรือถ้าเป็นอาหารจะสั่งเองก็ได้แล้วแต่ฉันเลยฉันได้รับการดูแลดุจเจ้าหญิงจนไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นคนเดียวกับที่พี่สาวตัวดีก่นด่าทุกครั้งที่กล่าวถึง เพราะแบบนั้นยิ่งทำให้ฉันเกิดความสับสนอีกทั้งในช่วงค่ำของทุกวัน เรามักจะรับประทานอาหารพร้อมกันเป็นเรื่องปกติ เขาไม่ลืมกำชับเรื่องการกินยาของฉัน จากนั้นเราจึงแยกย้ายกันเข้าห้องนอนของตัวเองวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย นี่ถ้าอยู่บ้านมีหวังได้ฟังแม่บ่นจนหูชา มิหนำซ้ำอาจโดนไล่อย่างกับหมูกับหมาให้ไปใช้ชีวิตอยู่ตามสะพานลอยนึกแล้วก็คิดถึงพ่อกับแม่เหมือนกัน เพราะฉันเลือกที่จะไม่ติดต่อไป เนื่องจากพี่สาวบอกพวกท่านไว้ว่า ฉันไปเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือเด็กยากไร้บนดอย อีกนานกว่าจะกลับว่าแต่คนอย่างฉันนะเหรอจะไปช่วยเหลือคนอื่น ทั้ง ๆ ที่ยังเอาตัวเองไม่รอด แต่ถ้าเป็