ฉันรู้สึกว่า 'Rei Kiriyama' จาก 'March Comes in Like a Lion' เป็นตัวอย่างชัดเจน: เขาไม่ใช่ฮีโร่สมบูรณ์แบบและก็ไม่ใช่วายร้าย แต่เป็นคนที่พยายามก้าวข้ามบาดแผลทางใจและความโดดเดี่ยวอย่างค่อยเป็นค่อยไป การเห็นเขาเปลี่ยนมุมมองต่อความสัมพันธ์ การแข่งขัน และความผิดหวัง ทำให้ตัวละครนี้มีมิติที่เข้าใจได้ในหลายระดับ นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ฉันยังกลับไปดูฉากเดิมซ้ำๆ เพราะแต่ละครั้งที่ดูจะเห็นมุมใหม่ของเขา