คิมเบอร์ลี่ มีผลงานเพลงหรือซิงเกิลกี่เพลง

"เรื่องราวความรักของเด็กสาว ที่หลงรักพี่ชายตัวเองอย่างบ้าคลั่ง" ตัวอย่าง “นี่มันเรื่องส่วนตัวของพี่ เราอย่ามายุ่งเรื่องของพี่ กลับไปได้แล้ว ต่อไปนี้ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก” “ไม่ค่ะ! ยูจินรักพี่คิมค่ะ ยูจินจะมา ต่อให้พี่จะห้าม ยูจินก็จะมาค่ะ พี่คิมไม่รักก็เรื่องของพี่คิมสิคะ ยูจินไม่สน และไม่แคร์ค่ะ” เมนิลายักไหล่ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 172 เซ็นต์ เดินไปหยิบถุงขนมที่ร่วงลงบนพื้นขึ้นมา ราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่คิมหันต์พูด “แต่พี่ไม่ได้รักเรา และไม่คิดจะรัก เพราะฉะนั้นออกไป และอย่ามาวุ่นวายกับพี่อีก พี่ขอเตือนครั้งสุดท้าย” น้ำเสียงของคิมหันต์มีร่องรอยสะกดกลั้นอารมณ์ “นั่นมันคือปัญหาของพี่ ไม่ใช่ปัญหาของยูจินค่ะ ยังไงพี่คิมก็ต้องเป็นของยูจินค่ะ จะปฏิเสธกี่ร้อยครั้ง ก็แล้วแต่พี่เลยค่ะ โอเค ยูจิน ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มารบกวน สวัสดีค่ะ” ปล. เรื่องนี้นางเอกแสบแบบยกพริกมาทั้งสวนเลยค่ะ

เธอตกที่นั่งลำบากกำลังจะถูกป้าแท้ ๆ พาไปขายให้กับซ่องโสเภณีหวังนำเงินมาใช้หนี้พนัน เขาคือคนผ่านทางดันบังเอิญมาเห็นเข้า ก่อนจะยอมจ่ายเงินก้อนโตแลกกับตัวเธอ “พิมพ์ดาว” “ประชุมวันนี้เหนื่อยไหม” ฝืนถามทั้งน้ำตา “พิมพ์ดาวกลับไปก่อนเถอะ ไว้ค่อยคุยกัน” เขากลัวนิรินจะเข้ามาเห็นพิมพ์ดาว “ฮึก ทำไมแต่งงานแล้วไม่เชิญเพื่อนอย่างฉันเลย” เอ่ยถามด้วยเสียงสะอื้น “กลับก่อนนะพิมพ์ดาว เชื่อฉันเถอะ” “กรี๊ด!!” เสียงกรี๊ดกร๊าดของนิรินดังแทรกบทสนทนา ก่อนเธอจะมาหยุดข้างกายคิลเลียน “แกจะมาพังงานแต่งของฉันกับพี่คิลเลียนเหรอ” นิรินตะคอกถามเสียงดังสนั่น จนผู้คนภายในงานหันมามองเป็นตาเดียวกันด้วยความสนใจกับสถานการณ์ตอนนี้ “นิรินใจเย็น ๆ” “พี่คิลเลียนจะให้นิรินใจเย็นยังไง มันจะพังงานแต่งของเรา ที่ผ่านมานิรินรู้มาตลอดว่ามันเป็นนางบำเรอของพี่ แต่ตอนนั้นนิรินยอมให้พี่อยู่กับมันแต่ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว นิรินจะไม่ยอมอีกต่อไป” จบคำพูด นิรินหมุนตัวเดินไปหยิบแก้วน้ำส้มก่อนสาดใส่หน้าพิมพ์ดาว “หยุดนะนิริน”

เพียงฤดี นักบัญชีสาวแสนขยันผู้ต้องการหลีกหนีจากสภาพคนหาเช้ากินค่ำในเมืองหลวงและครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหา จึงตัดสินใจซื้อที่ดินในต่างจังหวัดแปลงหนึ่ง หวังว่าจะใช้เป็นสถานที่เขียนนิยายออนไลน์และทำช่องยูทูป หลังจากที่ทำเป็นอาชีพเสริมมานาน เพื่อจะสร้างความมั่นคงให้กับทุกคนในครอบครัวที่จากมา พวกเขาจะได้รู้สักทีว่า เธอไม่ได้คิดจะทิ้งมาเพื่อหาความสบายตามลำพังอย่างที่มารดาปรามาสไว้ แม้ตอนนี้จะต้องอาศัยอยู่ในบ้านร้างตามลำพังเธอก็ยอม! ขณะที่คีรินสถาปนิกหนุ่มมากความสามารถ เดินทางกลับบ้านที่ทิ้งร้างไว้เกือบสิบปีเพื่อตั้งหลัก หลังจากผิดหวังเรื่องความรัก คำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ของคนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ทำให้เขาต้องตัดสินใจเดินทางกลับมายังบ้านเกิด แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก กลับพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านของเขา แล้วเขาจะไล่ผู้หญิงไร้บ้านคนนี้ออกไปได้อย่างไร นอกจากรับไว้ให้อยู่ช่วยงานบ้านระหว่างที่เขารีโนเวทบ้านก็ยังดี ทว่าบรรยากาศอันงดงามของพะโต๊ะ เมืองในหมอกของภาคใต้ที่สวยงามดั่งเมืองเหนือ กับความขยันใสซื่อของเธอ ก็ค่อย ๆ ร้อยรัดหัวใจของเขาเอาไว้อย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางกำแพงของคำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ซึ่งคอยก่อกวนอยู่ในหัวใจ

คิมหันต์ชายหนุ่มวัยยี่เจ็ดปีต้องมาดูแลแฟนของเพื่อนซึ่งมีอายุเพียงสิบเจ็ดปีอย่างอลัน ผ่านไปไม่กี่วันกรแฟนหนุ่มของอลันกลับทิ้งเขาไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเขาใช้เวลาทำใจเพียงไม่นานก็ฟื้นตัวเองและทำใจได้ ในเมื่อสถานะของเขาคือโสดเลยคิดหาวิธีอ่อยคนเย็นชาที่ชอบทำหน้าตึงและเรียบเฉยอย่างคิมหันต์ว่าเขาจะมีความรู้สึกไหมแต่พอนานเข้าทั้งสองกลับมีความรู้สึกดีต่อกัน.....

คิมหันต์ไม่เคยสังเกตเลยสักครั้งว่าในชีวิตของเขา จะมีผู้หญิงเฉิ่ม ๆ อย่างขนมปัง วนเวียนอยู่ข้าง ๆ เสมอ ไม่ว่าจะยิ้ม หัวเราะ สุข หรือแม้แต่ในยามทุกข์ ถึงเขาจะว่าเธอไม่สวย และชอบแกล้งเธอขนาดไหนก็ตาม "ถ้าเธอใช่ เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก" เป็นนิยายโรแมนติก คอเมดี้ น่ารัก ๆ อ่านเพลิน ๆ สนุก ๆ เรื่องราวความรักของยัยเฉิ่ม ( แต่แอบร้าย …ก็คนธรรมดาอ่ะเนอะ ดีบ้างร้ายบ้างแหละน่า ) กับคิมหันต์ หนุ่มฮอต ที่เหมือนจะร้ายแต่ก็แฝงความบื้อเอาไว้ด้วย คนนึงแอบรัก แต่อีกคนไม่เลยรู้ตัว แทนที่จะลงเอยง่าย ๆ ก็เลยยากขึ้นมาสักหน่อย แต่จะยากแค่ไหนก็มาลุ้น ๆ เอาใจช่วยเขาทั้งสองคนหน่อย ปล่อยไว้สองคนเพียงลำพังเดี๋ยวตีกันตาย

“ไปยิ้มให้มันทำไม?” แสงโสมกระชากเสียงห้วนถามคนตัวเล็กกว่าที่เดินเข้ามาหาตนเองทันทีเมื่ออีกฝ่ายเดินมาถึง “ก็เพื่อนกัน” ควอนตอบหน้านิ่งเหมือนกับว่าตนเองไม่ได้ทำผิด แต่ตรงกันข้าม หนุ่มหน้าหวานผิดมากทีเดียวที่ไปยิ้มให้คนอื่นแบบนั้น แสงโสมไม่ชอบ เขาหวงเพราะยิ้มนั่นเป็นยิ้มของเขาคนเดียว “เพื่อนกัน? แล้วไง ไม่ต้องไปยิ้มให้มันพี่ไม่ชอบ” คนขี้หึงเอ่ยบอกพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กดึงรั้งเข้ามาใกล้ตัวก่อนจะเปิดประตูรถยัดอีกคนเข้าไปในรถด้วยความฉุนเฉียวไม่พอใจ “อะไรพี่บิ๊ก” อยู่ๆ ก็ถูกโกรธแถมโดนยัดเข้ามาในรถควอนก็มีสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาบ้าง เมื่อถูกคนเจ้าอารมณ์สาดอารมณ์ใส่ “กลับบ้าน กลับไปรับโทษของคนที่ยิ้มเรี่ยราด ปัง! ” พูดจบก็กระแทกปิดประตูรถเต็มแรงก่อนจะเดินอ้อมไปยังทางประตูรถคนขับของตนแล้วกระชากเปิดขึ้นไปนั่งติดเครื่องยนต์แล้วกระชากตัวรถออกไปด้วยความเร็วสูง......