บทที่ 1 ยอมจำนน

ริมถนนทางเดินในยามค่ำคืนช่วงเวลาเกือบสองทุ่ม หญิงสาวหน้าตาสะสวย เอวบาง ร่างอรชร วัยยี่สิบห้าปีอย่างพิมพ์ดาวกำลังถูกป้าแท้ ๆ กระชากพาไปยังสถานที่หนึ่ง ทว่าเธอพยายามหยุดรั้งไม่ยอมให้หญิงวัยกลางคนทำตามความปรารถนา แต่เธอสู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้เลยด้วยความที่ว่าอีกคนรูปร่างท้วมและแข็งแรงกว่าเธอ

“รีบตามมาสินังพิมพ์ อย่าให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้” หันหน้าไปตำหนิหลานสาวเพียงคนเดียว

“ป้าจะพาพิมพ์ไปไหน” เธอเพิ่งกลับจากงานอยู่ ๆ ถูกป้าลากออกจากบ้าน โดยไม่บอกกล่าวสักคำทำเอางุนงงทีเดียว

“พาแกไปขายไง”

“ว่าไงนะ!!” คำตอบของมาลิสาส่งผลให้พิมพ์ดาวชะงักก่อนหน้าถอดสี เธอแหงนหน้ามองคนตรงหน้าอย่างเชื่องช้า คาดไม่ถึงนั่นจะเป็นคำพูดของผู้มีพระคุณที่ตนเองเคารพรักดั่งมารดา

“ที่นี้รู้แล้วก็รีบตามมา”

“พิมพ์ไม่ไป” ปัดแขนเรียวให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของมือเหี่ยว

“นังพิมพ์ นี่แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ”

เพียะ!

หลังจบประโยค มาลิสายกมือเหี่ยวฟาดเข้ากับใบหน้างดงามของพิมพ์ดาวอย่างจังจนหันไปอีกด้าน

หญิงสาวเอื้อมมือขึ้นสัมผัสบริเวณโดนตบเมื่อสักครู่ แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองป้าด้วยน้ำตาคลอเบ้า แม้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาป้าจะไม่รัก หนำซ้ำยังทำร้ายสารพัดแต่ไม่คิดเลยจะพาเธอไปขายซึ่งไม่ต่างจากสิ่งของ

“มองหน้าฉันทำไมนังพิมพ์ อย่าลีลารีบตามมา”

“พิมพ์ไม่ไป” ถอยหลังหนีหนึ่งก้าวพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

“นี่แกคงลืมไปแล้วใช่ไหม ฉันเป็นคนเลี้ยงดูแก หัดตอบแทนบุญคุณกันบ้างสิ”

“บุญคุณ พิมพ์ตอบแทนแน่แต่พิมพ์จะไม่ยอมให้ป้าขายพิมพ์เด็ดขาด พิมพ์เป็นคนนะคะไม่ใช่สิ่งของ”

จ้องมาลิสาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว เธอยอมหญิงวัยกลางคนมากพอแล้ว ถึงเวลาแสดงจุดยืนของตัวเองสักที

เพียะ!

“กล้าเถียงฉันเหรอนังพิมพ์ หัดจำใส่สมองอันน้อยนิดของแกด้วยเพราะใครทำให้น้องชายฉันตาย แถมยังทิ้งภาระอย่างแกให้ฉันอีก ถ้าไม่ใช่เพราะแม่แกสำส่อนหนีตามผู้ชาย พ่อแกคงไม่ตรอมใจตายและฉันคงไม่ต้องเลี้ยงดูแกถึงทุกวันนี้ จำไว้ซะบ้าง!!” นิ้วชี้จี้ไปยังขมับของพิมพ์ดาวอย่างไม่ปรานี หญิงสาวถึงกับเซตามแรง

เธอผิดมากเหรอ การเกิดมาท่ามกลางครอบครัวไม่สมบูรณ์ แม่ทิ้งพ่อหนีตามชายอื่น เธอเลยอยู่กับป้าตั้งแต่เด็ก ทั้งที่ไม่เคยทำตัวเหลวไหล ปฏิบัติตนดีเสมอ พยายามเล่าเรียนหนังสือให้ได้เกรดดี ๆ แถมยังหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว ทว่ากลับไม่เคยเป็นที่ยอมรับของมาลิสาสักครั้ง เรียกได้ว่าทำอะไรก็ผิดไปหมด

ปัญหาทั้งหมดเริ่มต้นจากมาลิสาติดหนี้พนันหลายแสนบาท ไม่มีเงินชดใช้เจ้าหนี้ หญิงวัยกลางคนหวังนำตัวพิมพ์ดาวไปขายให้กับแม่เล้าในซ่องโสเภณี

“เลิกยืนซื่อบื้อสักทีแล้วตามมา” คว้าหมับข้อมือพิมพ์ดาว ไม่วายโดนหญิงสาวกัด

“แกกัดฉันเหรอ นังสารเลว” ผลักพิมพ์ดาวล้มกระแทกพื้นก่อนคร่อมร่างหลานสาว จากนั้นตบใบหน้าสวยหลายครั้ง โดยหญิงสาวไม่ได้โต้ตอบเพียงแค่ปัดป้องตัวเองจากฝ่ามือเหี่ยว

“หยุดเดี๋ยวนี้!!”

ทันใดนั้นเสียงบุคคลที่สามดังแทรกขึ้น มาลิสาหยุดชะงักพร้อมหันไปมองคนข้างหลัง

“แกเป็นใคร ยุ่งอะไรด้วย” กวาดสายตามองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ลักษณะการแต่งกายบ่งบอกถึงการมีฐานะของอีกฝ่าย

“คิลเลียน” เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลาย ตั้งแต่เรียนจบไม่เคยเจอหน้ากันเลยนานนับปี คาดไม่ถึงเขาจะมาปรากฏตัวตรงหน้า

“ถ้าไม่ให้ผมยุ่งคงไม่ได้หรอก คุณกำลังทำร้ายเธอ” ปรายตามองพิมพ์ดาวครู่หนึ่ง จากนั้นจ้องหน้ามาลิสา

“นี่มันเรื่องในครอบครัว”

“ต่อให้เป็นเรื่องในครอบครัว แต่หากทำร้ายร่างกายกันก็ถือว่าเป็นความผิดทางอาญา ถ้าคุณยังไม่หยุดผมคงต้องโทรแจ้งตำรวจ”

ถ้อยคำของชายหนุ่ม ส่งผลให้มาลิสาเลิกคร่อมร่างพิมพ์ดาวและลุกขึ้นออกห่างด้วยความไม่พอใจ

“ฉันหยุดแล้ว”

“ลุกขึ้นเถอะ” คิลเลียนยื่นมือให้คนบนพื้น พิมพ์ดาวพยุงกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วไปยืนข้างกายคนตัวโต เธอก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาผู้เป็นป้าจ้องมองปานกินเลือดกินเนื้อ

“ขอบคุณนะ” กระซิบให้ได้ยินแค่สองคน

“เป็นผัวมันเหรอถึงได้เข้ามายุ่ง” มาลิสาได้ทีสวนกลับชายหนุ่ม

“เปล่าครับ” ตอบอย่างสุภาพ

“งั้นก็ส่งตัวมันมา ฉันจะพามันไปสักทีเสียเวลาชะมัด”

“ถ้าเจ้าตัวไม่อยากไป คุณไม่มีสิทธิ์บังคับเธอนะครับ” เหลือบมองคนข้างกายก่อนเอ่ยตอบมาลิสา

“นังนั่นเป็นหลานฉัน ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้”

“คุณจะพาเธอไปไหน”

“เรื่องของฉัน…” มาลิสาเว้นคำพูดก่อนสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียดแล้วพ่นประโยคถัดมา

“ถ้าอยากได้นังนั่น จ่ายเงินมา” ไม่พูดเปล่าแบมือขอเงินคิลเลียน “ถ้าไม่จ่ายอย่า…”

“เท่าไร” รีบแทรกขึ้นทันใด

“คิลเลียน” หญิงสาวแหงนมองคนข้างกาย ชายหนุ่มไม่ตอบโต้เพียงแค่มองพิมพ์ดาวด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนมีเสียงตอบกลับของมาลิสา

“ห้าแสน ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายก็อดตัวนังนี่”

“ป้า!!” พิมพ์ดาวร้องเสียงหลง มองป้าด้วยสายตาผิดหวังทำราวกับเธอเป็นสิ่งของไร้ค่าตีราคาด้วยเงินตรา

“ผมให้หนึ่งล้าน”

“คิลเลียน!!” หันขวับมองเขา คนทั้งสองเป็นอะไรกันทำเหมือนเธอเป็นสินค้าเอาไว้แลกเปลี่ยนอยู่นั่นแหละ

“งั้นจ่ายมาเลย” มาลิสายิ้มกรุ้มกริ่มกับคำตอบของชายหนุ่มที่ดังกระทบโสตประสาท นัยน์ตาลุกวาวเป็นประกายจะได้เงินก้อนโต

“ผมขอไปหยิบเช็คในรถมาให้คุณก่อน” หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งสองป้าหลานให้อยู่ด้วยกัน

“ป้าทำแบบนี้กับพิมพ์ได้ไง” พ้นร่างกำยำเปิดประเด็นทันใด

“ฉันทำอะไร” แสร้งตีหน้ามึน

“ป้าขายพิมพ์ให้เขาได้ยังไง พิมพ์เป็นคนนะคะไม่ใช่สิ่งของ”

“แกอย่าโง่ไปหน่อยเลยนังพิมพ์ เงินเยอะแยะขนาดนั้นชาตินี้ทั้งชาติแกคงไม่มีปัญญาหามาได้หรอก ฉันขายแกให้เขาดีแล้วดีกว่าขายให้กับซ่องไม่รู้ว่าคืนหนึ่งแกต้องรับแขกกันกี่คน”

“ป้าคิดจะขายพิมพ์จริงเหรอ” ถามเสียงสั่นเครือ อย่างน้อยอยากฟังคำยืนยันจากปากป้าแท้ ๆ อีกสักครั้ง

“เออสิ แกคิดว่าฉันจะทนใช้เศษเงินของแกไปตลอดเหรอ”

“ไม่คิดเลยป้าที่พิมพ์นับถือจะเป็นคนแบบนี้ขายได้แม้กระทั่งหลานตัวเอง”

“นังพิมพ์!” มาลิสาง้างมือหมายจะตบพวงแก้มขาวเนียน ทว่าเสียงคิลเลียนดังแทรกขึ้นเสียก่อน

“มาแล้วครับ” ชายหนุ่มส่งเสียงก่อนมาถึงคนทั้งสอง เพราะไม่อยากให้พิมพ์ดาวโดนทำร้าย

“รีบเอามาสักทีสิ”

“คุณรับปากมาก่อนหลังจากนี้อย่ามายุ่งกับเธออีก”

“เออ ๆ ฉันขายนังนี่ให้คุณแล้วเป็นสิทธิ์ของคุณจะทำอะไรกับมันก็ได้” เธอร้อนใจอยากจับเช็คใบนั้น จึงพ่นคำพูดน่ารังเกียจออกมา

“ตกลง” พูดแล้วส่งเช็คแก่หญิงวัยกลางคน มาลิสารับมาและฉีกยิ้มกว้างกับจำนวนตัวเลข

“ขอตัวก่อนละกัน” หันหลังเดินจากไปด้วยท่าทางอารมณ์ดีกับจำนวนเงิน ไม่แม้เหลียวมองพิมพ์ดาวเป็นครั้งสุดท้ายทำเอาคนตัวเล็กยืนร้องไห้กระซิก

“ไปกันเถอะ” คิลเลียนไม่รอคอยคำตอบจากปากนุ่ม ชายหนุ่มยกแขนแกร่งโอบไหล่มนและพาเธอเดินไปยังรถเพื่อมุ่งหน้าสู่สถานที่พัก

พิมพ์ดาวไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง ในเมื่อตอนนี้เธอถูกป้าขายให้กับเขาแล้ว จำใจย่างกรายพร้อมคนตัวโตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แค่คืนเดียวชีวิตของเธอเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำเอาตั้งรับไม่ทัน ใครจะคาดคิดหลังกลับจากงานจะโดนป้าแท้ ๆ กระทำอย่างนี้ทำเหมือนเธอไม่ใช่คน