ฉบับอนิเมะของจั่วฟานแตกต่างจากมังงะอย่างไร

การได้ดู 'Megalo Box' แบบอนิเมะกับการเปิดอ่านฉบับมังงะทำให้ผมรู้สึกว่าเหมือนเจอคนละงานศิลปะสองชิ้นที่เล่าเรื่องเดียวกันแต่เล่นคนละซาวด์แทร็ก ฉบับอนิเมะมีพลังจากภาพเคลื่อนไหวและเสียงที่ดึงอารมณ์ได้ตรงจุดมาก — เอฟเฟกต์ฟิล์มเก่า เสียงกลองหนักๆ และจังหวะตัดต่อทำให้แมตช์ดูดุดันกว่ามาก ขณะเดียวกันการแสดงสีหน้าผู้เล่นผ่านแอนิเมชันเพิ่มน้ำหนักให้ฉากเงียบๆ ที่มังงะอาจแค่พรรณนาเป็นกรอบนิ่ง ฉันชอบวิธีที่ดนตรีโดย Mabanua ช่วยยกจังหวะของการต่อสู้ให้กลายเป็นเรื่องของร่างกายและจังหวะ ทำให้แต่ละยกมีความหมายพิเศษ มังงะกลับมีข้อดีของมันเอง — กรอบภาพกับเส้นสายบอกความดิบและรายละเอียดจิตใจได้อย่างเข้มข้น ตอนอ่านฉบับกระดาษ ผมมักหยุดที่กรอบหนึ่งเพื่ออ่านความหมายซ้ำๆ จังหวะการเล่าเป็นของตัวเอง และบางครั้งความเว้นวรรคระหว่างกรอบภาพทำให้ฉากการตัดสินใจของตัวละครหนักแน่นขึ้นกว่าอนิเมะ แม้โครงเรื่องหลักจะไปในทิศทางเดียวกัน รายละเอียดบางอย่าง เช่นการเติมเนื้อหาฉากขยายหรือการสร้างบรรยากาศทางเสียง ถูกเลือกให้ต่างกันในอนิเมะเพื่อเน้นอารมณ์แบบภาพยนตร์ ซึ่งผมคิดว่าทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันอย่างสวยงาม

เมื่อพูดถึง 'จิ้งเหลนไฟ' ในมุมของคนที่ติดตามทั้งสองเวอร์ชัน ความต่างที่เด่นชัดที่สุดสำหรับฉันคือจังหวะและการให้พื้นที่ของอารมณ์ มังงะมักให้เวลากับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทั้งมุมมองของตัวละคร การวางแผงภาพที่ทำให้เราได้หยุดมองหน้ากระดาษและตั้งคำถามต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันชอบการได้อ่านบับเบิลความคิดภายในหัวตัวละครในมังงะของ 'จิ้งเหลนไฟ' ซึ่งทำให้เข้าใจเหตุผลที่พวกเขาทำสิ่งต่างๆ มากกว่าการดูฉากที่ตัดมาเร็วในอนิเม ในมังงะยังเห็นความใส่ใจของผู้แต่งในการจัดองค์ประกอบหน้าเพจ—การคุมโทนขาว-ดำ การเน้นเส้นเงา และการเว้นช่องว่างที่สร้างบรรยากาศได้ลึกกว่าฉากเคลื่อนไหวหลายฉากในทีวีซีรีส์ อนิเมให้ประสบการณ์อีกแบบหนึ่งด้วยเสียงพากย์ ดนตรีประกอบ และการเคลื่อนไหว ฉากต่อสู้ที่ในมังงะเป็นกรอบนิ่งอาจกลายเป็นบทบรรเลงจังหวะเร็วที่ทำให้หัวใจเต้นตามได้ทันที เอฟเฟกต์เสียงเวลาไฟลุกหรือการปรากฏตัวของศัตรู ทำให้อารมณ์เราถูกดันขึ้นสูงในชั่วพริบตา บางจุดในอนิเมอาจเติมฉากต้นฉบับหรือปรับจังหวะเพื่อเชื่อมต่ออีเวนต์ให้ลื่นไหล แต่การเติมนั้นก็อาจเปลี่ยนน้ำหนักของเรื่องไปบ้าง ทำให้ตอนหนึ่งที่ในมังงะหนักแน่นกลับรู้สึกเบากว่า ความแตกต่างเชิงรายละเอียดยังเห็นได้ที่ดีไซน์ตัวละครและโทนสี ในมังงะเส้นสายบางอย่างชัดและดิบกว่า ฉันมักจินตนาการว่าคนวาดตั้งใจให้รู้สึกไม่สวยงาม เพื่อสะท้อนความโหดหรือความหม่นของโลก ส่วนอนิเมเลือกพาเล็ตต์สีและแสงเงามาเติมความเป็นภาพยนตร์ ซึ่งบางครั้งช่วยเรื่องอารมณ์ แต่ในอีกด้านก็อาจทำให้ความรู้สึกดิบๆ หายไปเล็กน้อย สรุปคือ ทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันในทางที่ต่างกัน หากอยากซึมซับความคิดของตัวละคร อ่านมังงะจะตอบโจทย์ได้ดี แต่ถ้าอยากให้ฉากแอ็กชั่นระเบิดและรับพลังจากดนตรี อนิเมจะทำให้ตื่นเต้นมากขึ้น เหมือนที่เห็นเมื่อเทียบการดัดแปลงของ 'Dorohedoro' ที่มีความแตกต่างระหว่างความสกปรกดิบของหน้ากระดาษกับความกลืนสีในจอ ฉันแฮปปี้ที่ได้ทั้งสองแบบ เพราะแต่ละแบบเติมเต็มมุมที่อีกแบบอาจละเลย

ภาพหน้าแรกของมังงะ 'Dr. STONE' ทำให้ฉันหยุดอ่านแล้วจ้องนานกว่าที่คาดไว้ — เส้นเสริมน้ำหนักและการจัดเฟรมแบบตื่นเต้นในมังงะให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับกระบวนการคิดของตัวละครมากกว่าที่เห็นในอนิเมะ การเล่าเรื่องในมังงะเน้นที่โฟกัสของภาพนิ่งและการจัดช่อง (panel) เพื่อคุมจังหวะการเปิดเผยข้อมูล เช่น ฉากตื่นขึ้นของเซ็นคุในเวอร์ชันกระดาษจะมีการลากเส้นและมุมกล้องที่ทำให้เราอ่านจังหวะความคิดของเขาได้ชัดขึ้น ผมชอบที่รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างแผ่นสีหน้าปกหรือหน้าสีเต็มหน้าเพิ่มมิติของโลกหลังหินแข็ง ในขณะที่อนิเมะเติมชีวิตให้ด้วยเสียงพากย์และดนตรี แต่ความเข้มข้นของการวางกรอบในมังงะทำให้บางช่วงรู้สึกเข้มข้นกว่า ในมังงะยังมีการใส่บันทึกของผู้แต่งและโน้ตเชิงวิทยาศาสตร์บางส่วนที่ช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจหลักการที่ใช้มากขึ้น นั่นทำให้การอ่านรู้สึกเหมือนได้เรียนรู้ไปพร้อมกับการอ่านนิยายภาพ ความชัดเจนของภาพนิ่งกับคำบรรยายเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นจุดแข็งของเวอร์ชันกระดาษมาก ๆ

พูดถึง 'ฟั่ง' แล้วภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวมักไม่เหมือนกันระหว่างมังงะกับนิยายเลย ในฐานะคนที่อ่านทั้งสองเวอร์ชัน ฉันรู้สึกว่าเวอร์ชันนิยายมักให้ชีวิตภายในกับตัวละครมากกว่า—มีโมโนล็อก ความทรงจำ และความคิดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้การตัดสินใจของ 'ฟั่ง' ดูมีเหตุผลลึกซึ้งขึ้น ขณะที่มังงะเลือกใช้ภาพนิ่ง มุมกล้อง และหน้ากระดาษเพื่อสื่ออารมณ์ จังหวะการหายใจของเรื่องจึงเปลี่ยนไปเยอะมาก บางฉากที่ในนิยายถูกบรรยายเป็นย่อหน้าหนึ่ง ๆ แบบช้า ๆ กลับถูกย่อให้เหลือเพียงสองเฟรมในมังงะ แต่สิ่งที่มังงะได้มาทดแทนคือการแสดงผ่านภาพ: แสง เงา หรือคาแรคเตอร์ดีไซน์ที่ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของ 'ฟั่ง' ได้ทันที ฉันรู้สึกเหมือนอ่านนิทานเวอร์ชันผู้บรรยายคนเดียวเมื่ออ่านนิยาย แต่พอเห็นมังงะ ฉันกลับได้รับพลังจากภาพที่ทำให้ซีนเดียวกันทวีความคมชัดขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น โทนของเรื่องอาจเปลี่ยนได้ตามการตัดต่อในมังงะหรือการขยายในนิยาย ฉากบางฉากในนิยายที่ให้ความหมายเชิงจิตวิทยาลึกมาก ๆ เมื่อถูกย้ายมามังงะอาจกลายเป็นฉากแอ็กชันที่เร้าใจ หรือในทางกลับกัน มังงะอาจเติมฟุตเวิร์กภาพที่ทำให้ฉากอ่านได้เป็นสองชั้น โดยรวมแล้วฉันชอบทั้งสองแบบ เพราะนิยายทำให้เข้าใจภายในจิตใจของ 'ฟั่ง' แบบละเอียด ขณะที่มังงะให้ความสนุกและอารมณ์เชิงภาพที่เข้าถึงได้ทันที นี่แหละเสน่ห์ที่ทำให้การอ่านทั้งสองเวอร์ชันไม่เคยน่าเบื่อสำหรับฉัน

ความต่างที่เด่นชัดที่สุดระหว่างฉบับอนิเมะและมังงะของ 'จิ้งจอกหิมะ' อยู่ที่การใช้เสียงกับจังหวะเรื่องราวมากกว่าคำพูดบนหน้ากระดาษ ในการอ่านมังงะฉันมักได้กลิ่นอายของเรื่องผ่านบทบรรยายภายในและเฟรมที่ค่อยๆ เปิดเผยความสัมพันธ์ของตัวละคร แต่พอเป็นอนิเมะ เสียงพากย์และดนตรีเข้ามาช่วยเติมความรู้สึกให้ฉากเงียบ ๆ กลายเป็นช่วงเวลาที่สะเทือนใจได้ทันที ฉากเดินกลางพายุหิมะที่ในมังงะเป็นภาพนิ่งชวนคิด อนิเมะเปลี่ยนมันเป็นซีนที่มีลมหายใจของตัวละคร เสียงรองเท้ากับเสียงลม ทำให้ฉันซึมซับความเปราะบางได้ง่ายขึ้น อีกจุดที่ฉันสังเกตคือการย่อ/ขยายจังหวะ: มังงะมีพื้นที่ให้ฉากเล็ก ๆ ยืดออกเป็นหน้าหลายหน้า ทำให้รายละเอียดปลีกย่อยและความคิดภายในปรากฏชัด ส่วนอนิเมะอาจเลือกใส่ฉากใหม่ ๆ หรือย่อบทสนทนาเพื่อรักษาจังหวะของซีรีส์ ผลรวมแล้วทั้งสองเวอร์ชันให้ประสบการณ์ต่างกัน ไม่ได้ดีกว่าหรือแย่กว่าเท่านั้น แต่เติมเต็มซึ่งกันและกันจนเป็นภาพรวมของเรื่องที่หลากหลายและตราตรึง

การดูฉบับอนิเมะของ 'นักรบ พเนจร' ให้โทนที่ต่างจากมังงะอย่างชัดเจนตั้งแต่เฟรมแรกที่เปิดขึ้นมา การเคลื่อนไหว เสียงดนตรี และการให้เสียงตัวละครทำให้ฉากเดียวกันถูกอ่านออกมาในจังหวะที่ต่างไปมาก ด้วยเหตุนี้ฉบับอนิเมะจึงมักเน้นความเข้มข้นของโมเมนต์สำคัญ เช่น การเผชิญหน้าหรือการต่อสู้ ทำให้บางบรรยากาศที่ในมังงะเป็นบทสนทนาที่ละเอียด กลายเป็นระเบิดอารมณ์บนหน้าจอ การตัดต่ออนิเมะมักตัดบางส่วนของมังงะออกเพื่อให้จังหวะไม่ติดขัด ซึ่งผมมองว่าเป็นด้านดีและด้านเสียพร้อมกัน ฝั่งดีคือเรื่องราวกระชับขึ้นและผู้ชมทีวีตามได้ง่าย แต่ฝั่งเสียคือรายละเอียดเชิงจิตวิทยาของตัวละครหรือฉากเฉียดคมบางอย่างหายไป ในบางฉากที่มังงะใช้กรอบภาพนิ่งเล่าเชิงภายใน อนิเมะเลือกใส่ซาวด์แทร็กและพากย์เสียงแทน ทำให้ความหมายเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนที่เคยเห็นใน 'Rurouni Kenshin' ตอนที่อนิเมะปรับโทนและลดความโหดร้ายของบางฉากเพื่อเข้าถึงผู้ชมวงกว้างขึ้น ในฐานะแฟนที่ติดตามทั้งสองเวอร์ชัน ผมชอบทั้งคู่ด้วยเหตุผลต่างกัน มังงะมอบความใกล้ชิดกับภาพวาดและความคิดของผู้เขียน ส่วนอนิเมะเติมชีวิตด้วยการเคลื่อนไหว เสียง และการตีความของทีมงาน สุดท้ายแล้วถ้าต้องเลือก เป็นไปได้ว่าฉันจะกลับไปอ่านมังงะเพื่อจับรายละเอียด และเปิดอนิเมะเมื่อต้องการความตื่นเต้นแบบสดใหม่

ยกตัวอย่างง่ายๆจากสิ่งที่เห็นบ่อยๆ จะช่วยให้เข้าใจความต่างของเวอร์ชันอนิเมะกับมังงะของ 'ควบสู้ฟัด' ได้ชัดขึ้น เพราะสองรูปแบบนี้ใช้ภาษาเล่าเรื่องคนละแบบ ถึงแม้เนื้อหาหลักจะใกล้เคียงกัน แต่รายละเอียดและน้ำหนักอารมณ์ที่ผู้ชมได้รับมักต่างกันมาก มังงะมักให้รายละเอียดเชิงภาพนิ่ง เส้นและโทนบรรยากาศที่ผู้เขียนตั้งใจวางไว้ชัดเจนขึ้น ฉากภายในหัวหรือบทสนทนาเล็กๆ มักอยู่ครบ ทำให้การอ่านรู้สึกลื่นไหลและสามารถกลับมาชื่นชมภาพนิ่งหรือการจัดเฟรมได้สะดวก ในขณะที่อนิเมะจะเติมชีวิตให้ฉากด้วยการเคลื่อนไหว เสียงพากย์ และดนตรี ซึ่งช่วยเพิ่มจังหวะและความตึงเครียดให้กับฉากต่อสู้ แต่ก็อาจต้องปรับจังหวะหรือยืดฉากบางส่วนเพื่อให้เข้ากับความยาวของตอนทีวี ผลลัพธ์คือการรับรู้ต่อซีนเดียวกันอาจเปลี่ยนอารมณ์ไปมาก เช่นมังงะอาจเน้นโมเมนต์เงียบๆ ที่แฝงความเศร้า แต่อนิเมะจะเลือกใช้เพลงประกอบและมุมกล้องเพื่อทำให้ความเศร้านั้นดังกว่าเดิม เรื่องโครงเรื่องและการตัดต่อฉากมักเป็นจุดต่างที่เด่นชัด อนิเมะบางครั้งตัดหรือรวมฉากจากมังงะเพื่อให้เนื้อหาลื่นไหลขึ้นในมุมมองภาพเคลื่อนไหว หรือเพิ่มเนื้อหาเสริมที่เรียกว่าฟิลเลอร์เพื่อยืดเวลาและให้ทีมงานมีเวลาตามต้นฉบับได้ทัน ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการปรับตอนต่อสู้ใหญ่ให้ยาวขึ้น มีคัทซีนเพิ่มเพื่อโชว์ซีนแอ็กชันสวยๆ แต่ผลคือบางฉากหลักในมังงะอาจถูกตัดหรือถูกแนวโน้มดัดแปลง ทำให้แฟนมังงะบางคนรู้สึกว่าความหนักแน่นของเรื่องถูกเบลอ อีกประเด็นคือการตีความคาแรคเตอร์ ผู้กำกับอนิเมะและนักพากย์มีบทบาทมากในการกำหนดโทนเสียงของตัวละคร บางครั้งน้ำเสียงพากย์หรือภาษากายที่แสดงในอนิเมะทำให้บุคลิกของตัวละครดูอ่อนหรือแข็งขึ้นเมื่อเทียบกับเวอร์ชันต้นฉบับ ด้านฟอร์มและอรรถรสก็มีผลใหญ่เช่นกัน มังงะขาว-ดำให้ความสำคัญกับการจัดวางเงา เส้นขีด และโครงร่าง ในผลงานที่มีภาพคมชัดแบบ 'ควบสู้ฟัด' ถ้ามังงะวางกรอบการเคลื่อนไหวไว้อย่างชัดเจน นักอ่านจะจินตนาการการเคลื่อนไหวได้ต่างจากที่อนิเมะนำเสนอ นอกจากนี้อนิเมะยังสามารถใช้เพลงประกอบ เอฟเฟกต์เสียง และการตัดต่อภาพเพื่อเพิ่มอิมแพ็กต์ได้อย่างที่มังงะทำไม่ได้ แต่ก็มีข้อจำกัดเรื่องงบและกรอบเวลา ทำให้บางซีนน้ำหนักไม่ถึงเท่ากับภาพนิ่งในมังงะที่ผู้เขียนออกแบบมาดีแล้ว สรุปคือทั้งสองเวอร์ชันมีข้อได้เปรียบต่างกัน: มังงะได้ความละเอียดเชิงภาพและจังหวะของผู้เขียน ส่วนอนิเมะได้ความตื่นเต้นจากการเคลื่อนไหวและเสียง โดยส่วนตัวแล้วฉันชอบทั้งสองแบบในมุมที่ต่างกัน เมื่ออยากซึมซับรายละเอียด ฉันมักกลับไปอ่านมังงะเพื่อจับความตั้งใจดั้งเดิมของฉาก แต่เมื่ออยากสัมผัสความเร้าใจของการต่อสู้และเสียงพากย์ที่เติมชีวิตให้ฉาก ฉันจะเลือกดูอนิเมะ การเปรียบเทียบเวอร์ชันทั้งสองจึงเป็นความสนุกแบบหนึ่ง—ได้เห็นว่าคนทำงานคนละสื่อตีความงานเดียวกันออกมาอย่างไร และทุกครั้งที่ดูหรืออ่านเวอร์ชันต่างกันก็พบมุมใหม่ๆ ที่ทำให้เรื่องราวของ 'ควบสู้ฟัด' มีชีวิตขึ้นมาอีกแบบ

เรื่อง 'ฟางเล่นไฟ' เป็นผลงานที่สร้างความประทับใจให้แฟนๆ ทั้งในรูปแบบอนิเมะและมังงะ แต่ก็มีความแตกต่างกันพอสมควรที่ทำให้ประสบการณ์การรับรู้ไม่เหมือนกันเลย ในมุมของอนิเมะ เราจะได้เห็นสีสันและชีวิตชีวาของตัวละครผ่านการเคลื่อนไหวและเสียงพากย์ ซึ่งช่วยให้เรื่องราวมีความลึกซึ้งมากขึ้น โดยเฉพาะฉากแอคชั่นที่ตื่นเต้นเร้าใจ แต่บางครั้งก็อาจมี filler episode ที่ไม่คืบหน้าเรื่องราวนัก ส่วนมังงะนั้นให้ความรู้สึกที่กระชับกว่า ผู้เขียนสามารถควบคุมจังหวะและรายละเอียดได้อย่างเต็มที่ ทำให้เนื้อเรื่องเดินหน้าตามที่ตั้งใจไว้โดยไม่มีข้อจำกัดด้านเวลาการผลิต ความแตกต่างอีกอย่างคือการตีความตัวละคร ในมังงะ เรามีอิสระในการจินตนาการน้ำเสียงและอารมณ์ของตัวละคร ในขณะที่อนิเมะกำหนดลักษณะเหล่านี้ให้ชัดเจนผ่านเสียงนักพากย์ ซึ่งอาจตรงหรือไม่ตรงกับภาพในหัวเราก็ได้ อย่างไรก็ตาม ทั้งสองเวอร์ชันต่างก็มีความพิเศษในแบบของตัวเองที่ทำให้ 'ฟางเล่นไฟ' เป็นผลงานที่น่าติดตาม

ฉากหนึ่งในอนิเมะของ 'ยักษ์ ษา' ทำให้ฉันหยุดหายใจแล้วคิดเลยว่าการเล่าเรื่องแบบภาพเคลื่อนไหวเปลี่ยนอารมณ์ของตัวละครไปได้มากแค่ไหน เมื่อมองจากมุมคนที่ชอบอ่านต้นฉบับมังงะก่อน ฉันเห็นว่าฉบับอนิเมะเติมรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉากในมังงะเว้นว่างไว้ เช่น การยืดช่วงจังหวะก่อนคำพูดสำคัญ ทำให้โทนของฉากเศร้าเข้มข้นขึ้น ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการใช้ดนตรีประกอบและเสียงไหลของลมหายใจที่ทำให้ฉากเงียบในมังงะกลายเป็นช็อตที่กระตุกอารมณ์ในอนิเมะ อีกสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญคือการแสดงทางสีหน้าและการเคลื่อนไหวที่อนิเมะมอบให้ 'ยักษ์ ษา' — เส้นสายสี แสงเงา ทำให้ตัวละครดูมีมิติขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการตัดบางกรอบความคิดภายในที่มีในมังงะ จึงต้องยอมรับการแลกเปลี่ยนนี้: ได้ความรู้สึกที่เข้มข้นกว่า แต่เสียความละเอียดของบทบรรยายภายในไปบ้าง สรุปแบบไม่เป็นทางการคือฉันชอบทั้งสองแบบต่างกันไป — มังงะให้ความลุ่มลึกในเชิงความคิด ส่วนอนิเมะให้สัมผัสทางอารมณ์แบบทันทีและทรงพลัง ซึ่งทำให้ฉากของ 'ยักษ์ ษา' บางซีนกลายเป็นภาพติดตาได้จริง ๆ

ภาพรวมที่เห็นได้ชัดคือ 'กัว ฟู่เฉิง' ถูกตีความต่างกันตามสื่อ ทำให้บุคลิกที่เราเคยจินตนาการเปลี่ยนรูปไปบ้าง ฉันชอบอ่านเวอร์ชันนิยายก่อน แล้วจะจับความละเอียดด้านจิตวิทยาของตัวละครว่าเข้มข้นกว่า ในหน้ากระดาษนิยายมีช่องว่างให้ใส่เสียงคิด ความทรงจำ และแรงกระตุ้นภายในของกัวมากขึ้น ผู้เขียนมักใช้บทบรรยายเพื่อขยายที่มาของการตัดสินใจ ทำให้ฉากเผชิญหน้าที่ปรากฏในมังงะดูเรียบง่ายลงเมื่อเทียบกัน ในมังงะภาพลายเส้น ท่าทาง และคัทซีนช่วยส่งน้ำหนักอารมณ์ในแบบที่นิยายไม่จำเป็นต้องบรรยายเยอะ ฉากเดียวกันอาจถูกย่อหรือขยายให้ดูเด่นเพราะการจัดเฟรม บทสนทนาบางบรรทัดถูกปรับให้กระชับขึ้นเพื่อจังหวะการอ่าน และบางครั้งนักวาดก็เลือกเน้นรายละเอียดด้านการแสดงออกหน้า ทำให้กัวดูเฉียบคมหรืออบอุ่นมากกว่าที่เคยอ่านในนิยาย สุดท้ายความต่างนี้ไม่ได้ทำให้เวอร์ชันไหนดีกว่าเสมอไป แต่ทำให้เราเห็นมิติใหม่ของตัวละครที่ชัดขึ้นในแต่ละสื่อ