ทีมงานถ่ายทำฉากสนามเด็กเล่นในเกมสควิดเกมที่ไหน?

พอมองภาพเบื้องหลังของ 'สควิดเกม' ภาคสอง ผมรู้สึกตื่นเต้นกับความอลังการที่ยังคงใช้สตูดิโอเป็นแกนหลักของงานสร้าง ผมคิดว่าไฮไลท์สำคัญคือฉากเกมต่างๆ ยังคงถูกสร้างขึ้นเป็นเซ็ตขนาดใหญ่ในสตูดิโอ ซึ่งให้ความยืดหยุ่นทั้งด้านมุมกล้อง แสง และการควบคุมสภาพแวดล้อม ย้อนกลับไปหน้าภาคแรก ทีมงานก็ใช้สตูดิโอในจังหวัดกลางของเกาหลีเพื่อสร้างสนามแข่งขันที่เป็นเอกลักษณ์ หากมองจากงานสร้าง สตูดิโอขนาดใหญ่ในภูมิภาคแบบเดียวกันน่าจะยังมีบทบาทมากในภาคสองด้วย นอกจากสตูดิโอแล้ว ภาพชีวิตประจำวันของตัวละครมักถ่ายทำในเมืองจริง—ฉากห้องเช่า ร้านสะดวกซื้อ หรือถนนในกรุงก็ให้ความรู้สึกสมจริงมากกว่าการใช้หน้าจอเขียว ฉะนั้นถ้าใครตามสืบโลเคชัน จะเห็นทั้งมินิสตูดิโอที่สร้างฉากสมจริงและมุมถ่ายทำตามย่านในเกาหลีที่ช่วยต่อความสมจริงของเรื่องราว

ดิฉันเป็นแฟนซีรีส์เกาหลีประเภทนี้พอสมควร เลยตามความรู้มาพอควรเกี่ยวกับวิธีการถ่ายทำของ 'สควิดเกม'—จุดสำคัญคือหลายฉากที่เราจำติดตาไม่ได้มาจากสถานที่จริงแบบที่เที่ยวได้ แต่เป็นงานสร้างขึ้นในสตูดิโอขนาดใหญ่ ทีมงานสร้างฉากสนามแข่งขันทั้งหลาย เช่น ห้องพักผู้เข้าแข่งขัน หอพักสีชมพู และสนามเด็กเล่นของเกม 'ไฟแดง-ไฟเขียว' ขึ้นมาใหม่ทั้งหมดเพื่อการถ่ายทำ ซึ่งทำให้บรรยากาศดูสมจริงและคุมโทนภาพได้ตามใจผู้กำกับ เพราะเป็นสตูดิโอ งานเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกรื้อหลังถ่ายทำเสร็จ ดังนั้นถ้าคาดหวังว่าจะไปยืนตรงจุดเดียวกับตุ๊กตายักษ์หรือสะพานกระจกในซีรีส์ อาจผิดหวังได้ อย่างไรก็ตาม บริษัทหรือแฟนคลับบางรายก็จัดนิทรรศการชั่วคราว หรืองานอีเวนต์ที่จำลองฉากมาให้ถ่ายรูปได้เป็นครั้งคราว โดยต้องเช็กประกาศจาก Netflix ประเทศไทยหรือผู้จัดอีเวนต์ในเกาหลีว่ามีจัดเมื่อไร โดยสรุป ถ้าอยากไปตามรอยจริง ๆ ให้มองหาทัวร์อีเวนต์หรือนิทรรศการที่เป็นทางการ เพราะสถานที่ถ่ายหลัก ๆ เป็นเซ็ตที่ไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าไปแบบชมฟรี แต่ความทรงจำจากการไปงานของแฟน ๆ นำเสนอความฟินแบบใกล้เคียงได้ดีเลยทีเดียว

ฉากเปิดของ 'สควิดเกม' ที่มีตุ๊กตายักษ์และเกม 'แดงไฟ เขียวไฟ' มักจะเป็นฉากแรกที่โซเชียลพากันแชร์จนแทบหยุดไม่อยู่เลย ฉากนั้นกระแทกความรู้สึกคนดูตั้งแต่เฟรมแรก: ดนตรีเด็กๆ ผสมกับภาพตุ๊กตายิ้ม เฉียบขาดแทบทำให้ลมหายใจติดขัดเมื่อกล้องตัดไปที่การล้มลงของผู้เล่นแบบไม่คาดคิด สายคลิปสั้นในทวิตเตอร์และติ๊กต็อกเต็มไปด้วยรีแอคชั่น คนทำมิมและตัดต่อซ้ำไปซ้ำมาจนกลายเป็นมีมที่ทุกคนส่งต่อกันได้ง่าย ผมเองยังจำความรู้สึกแปลกๆ ที่เจอเมื่อเห็นคลิปสั้นๆ ถูกตัดให้กระชับเป็นมุขแล้วกลายเป็นของตลก ทั้งที่ในต้นฉากคือความโหดร้ายและความตึงเครียดเต็มเปี่ยม นอกจากความช็อกแบบไวรัล ฉากนี้ยังเป็นจุดที่คนเริ่มพูดถึงธีมและสัญลักษณ์ของเรื่องอย่างจริงจัง บทสนทนาในคอมเมนต์กลายเป็นการถกเถียงเรื่องชนชั้น การเอาตัวรอด และการเปรียบเทียบกับเกมในวัยเด็กที่กลายเป็นมรดกทางสังคม คอนเทนต์เชิงวิเคราะห์ เช่น วิดีโอแยกซีนและพ็อดแคสต์ที่อธิบายสัญลักษณ์ตุ๊กตา สร้างการสนทนาที่ยาวและมีมิติขึ้นในโซเชียล ผมเห็นคนที่ปกติไม่ค่อยดูซีรีส์เกาหลีเลยกลับมาตั้งใจดูฉากนี้ซ้ำเพื่อหาเบาะแสและจุดเชื่อมต่อกับตัวละคร สรุปว่าฉาก 'แดงไฟ เขียวไฟ' กลายเป็นมากกว่าซีนเปิดที่น่าจดจำ มันกลายเป็นวัตถุดิบให้ครีเอเตอร์อินเทอร์เน็ตขยี้ ตีความ และสร้างชุมชนการพูดคุย ทั้งคนทำมุกและคนวิเคราะห์ต่างหากที่ช่วยให้ฉากนี้วนอยู่บนฟีดของเรานานนับสัปดาห์ — เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ชัดเจนว่าเหตุใดบางซีนถึงกลายเป็นไวรัล ไม่ใช่เพราะแค่ความรุนแรง แต่เพราะมันมีทั้งภาพที่ชวนตกใจและความหมายที่กระตุ้นให้คนอยากพูดต่อ

เคยสังเกตไหมว่าฉากเกมในเวอร์ชันญี่ปุ่นมักดึงเอาเกมเด็กแบบบ้านๆ มาแปลงโฉมจนกลายเป็นความน่ากลัวที่คุ้นตา ฉันมองเห็นต้นแบบชัดเจนจากเกมล้อมวงและกติกาเรียบง่ายอย่าง 'だるまさんがころんだ' (Red Light, Green Light) หรือ 'おにごっこ' ที่ในรูปแบบดั้งเดิมเป็นเพียงการวิ่งไล่จับ แต่พอถูกย้ายมาเล่นในบริบทโลกโตพร้อมเดิมพันสูง กลายเป็นการทดสอบสัญชาตญาณพื้นฐานของคนและความไว้ใจระหว่างกัน การเอาเกมเทศกาลอย่าง '金魚すくい' หรือ '輪投げ' มาทำให้กลายเป็นความตึงเครียดทางสายตาเป็นอีกเทคนิคที่เห็นได้บ่อย — มันสะท้อนความคุ้นเคยของผู้ชมญี่ปุ่นขณะเดียวกันก็พลิกคาแร็กเตอร์ของสิ่งคุ้นเคยให้กลายเป็นสิ่งผิดที่น่ากลัว นอกจากเกมเด็กแล้ว ฉากต่างๆ ยังได้รับแรงกระทบจากรายการวาไรตี้และโชว์ในประเทศ เช่นกลิ่นอายของ 'Takeshi\'s Castle' ที่ชอบใช้กับดักใหญ่โตและสถานีทดสอบร่างกายในเชิงคอมเมดี้เมื่อผสมกับบรรยากรณ์มืดๆ ผลลัพธ์คือการออกแบบอุปสรรคที่ดูเหนือจริงแต่คุ้นเคย ขณะเดียวกันผมยังเห็นอิทธิพลจากมังงะ/นิยายเชิงเกมจิตวิทยาอย่าง 'As the Gods Will' และ 'Liar Game' ในแง่มุมที่เน้นเกมเป็นเครื่องมือสะท้อนสังคมและความโลภของมนุษย์ การจัดแสง สี และการเลือกของเล่นโบราณหรือของรางวัลราคาถูก เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทำให้ฉากเกมดูทั้งน่าดึงดูดและแฝงความเศร้า สรุปแล้วการผสมผสานระหว่างความทรงจำวัยเด็ก รายการบันเทิงแบบโชว์ และงานเล่าเรื่องเชิงสังคมทำให้ฉากเกมมีมิติ ฉันชอบตรงที่มันใช้สิ่งคุ้นเคยมาเป็นตัวล่อให้ผู้ชมรู้สึกคลางแคลงใจและคิดตาม มากกว่าจะเป็นแค่การโชว์ความโหดร้ายแบบตรงไปตรงมา

มีหลายวิธีที่เราจะดู 'Squid Game' แบบถูกลิขสิทธิ์ และเส้นทางที่ชัดเจนที่สุดคือการสมัครบริการสตรีมมิ่งที่เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์โดยตรง ฉันมักจะแนะนำ Netflix เสมอเพราะ 'Squid Game' เป็นผลงานของ Netflix เอง หมายถึงถ้าจะดูแบบถูกต้องตามกฎหมายและครบทั้งซีซั่น เต็มไปด้วยซับไทยและตัวเลือกเสียงหลายภาษา ทางเลือกเดียวที่แน่นอนคือเปิดดูผ่านบัญชี Netflix ทั้งบนโทรศัพท์ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ หรือส่งขึ้นทีวีผ่าน Chromecast/Apple TV/สมาร์ททีวี นอกจากนี้ยังดาวน์โหลดเก็บดูแบบออฟไลน์ได้ ถ้าต้องการดูฉากไอคอนอย่างเกม 'Red Light, Green Light' แบบเต็มอรรถรส การดูผ่านบริการเดียวกันนี้จะทำให้ภาพเสียงและคะแนนดนตรีมาครบ ฉันคิดว่าการจ่ายค่าสมาชิกทำให้เราสนับสนุนทีมสร้างและผู้แสดง รวมทั้งได้ประสบการณ์รับชมที่ปลอดภัยกว่าเลือกดูจากแหล่งผิดกฎหมาย ซึ่งมักมีคุณภาพต่ำหรือมีความเสี่ยงด้านความปลอดภัยของอุปกรณ์ด้วย

ภาพช็อตหนีจาก 'Jurassic World' ที่ยังติดตาคือช่วงที่สัตว์สายพันธุ์ใหม่หลุดออกมาจากคอกแล้ววิ่งกระจัดกระจายทั่วสวนสนุก — ฉากนั้นถูกสร้างด้วยการผสมผสานเทคนิคแอนิเมทรอนิกส์กับซอฟต์ซีจีอย่างแนบเนียน ผมมองว่าเคล็ดลับสำคัญคือการแบ่งงานระหว่างทีมสร้างสรรค์: ทีมสแตนท์และโกสต์แคร์ดูแลการเคลื่อนไหวของนักแสดงกับยานพาหนะจริง ขณะที่ทีมเอฟเฟกต์จัดทำหุ่นบางส่วนสำหรับช็อตใกล้ ๆ เช่นหัวหรือกรงเล็บ เพื่อให้การปะทะมีน้ำหนัก เมื่อถ่ายช็อตระยะไกลหรือฉากวิ่งไล่แบบเสรี ทีมซีจีเข้ามาต่อเติมทั้งตัวไดโนเสาร์ การซ่อนคานสลิง และการเพิ่มความเสียหายให้ฉาก การจัดแสงและมุมกล้องยังทำหน้าที่สำคัญมาก — มีการใช้กล้องเคลื่อนที่เร็ว เลนส์มุมกว้าง และตัดต่อแบบตัดเร็วเพื่อเร่งจังหวะ ทำให้คนดูเชื่อว่าตัวละครหนีหัวซุกหัวซุนจริง ๆ แล้วผลลัพธ์ออกมาดุดันแต่สมจริง โดยไม่เสียอารมณ์ของการเป็นภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์

ภาพในความทรงจำของฉากแข่งรถจาก 'ฟาส8' คือบรรยากาศสตรีทเรซในฮาวานาที่ดูสดและมีชีวิตชีวา ฉันยังนึกภาพรถคลาสสิกคิวบาที่แล่นผ่านถนนเก่าที่คับแคบได้ชัด — นั่นเป็นฉากเปิดที่ทีมงานไปถ่ายทำในฮาวานา ประเทศคิวบาจริง ๆ โดยใช้ถนนจริงและรถคลาสสิกของท้องถิ่นเป็นส่วนประกอบสำคัญ ทำให้ฉากมีรสชาติท้องถิ่นมากกว่าการสร้างในสตูดิโอ การถ่ายในฮาวานาสร้างความท้าทายหลายอย่าง ทั้งเรื่องการขออนุญาต ปิดถนน และการจัดการกับผู้ชมท้องถิ่นที่มาเฝ้าดู แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความสมจริงของแสง เงา กลิ่นอายเมือง และเสียงเครื่องยนต์ของรถเก่า ๆ ซึ่งช่วยส่งให้ฉากแข่งรถใน 'ฟาส8' นั้นดูมีพลัง ฉันชอบที่ทีมงานเลือกใช้โลเคชันจริงเพราะมันให้รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่การถ่ายในสตูดิโอจำลองไม่ได้ เช่นสภาพผิวถนน รอยปูกระเบื้อง และปฏิกิริยาของคนในชุมชน ที่ทั้งหมดเติมเต็มฉากแข่งรถให้รู้สึกเป็นชีวิตเดียวกับเมืองนั้น

เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริงในความหมายของเหตุการณ์เดียวที่เล่าแบบสารคดี แต่พื้นฐานแนวคิดของ 'สควิดเกม' มีร่องรอยจากปัญหาสังคมที่เป็นจริงและภาพข่าวที่เราเห็นทุกวัน ผมมองว่าแก่นของซีรีส์คือการสะท้อนความเหลื่อมล้ำ หนี้สิน และการแข่งขันแบบโหดร้ายที่เกิดขึ้นในสังคมสมัยใหม่—สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งสมมติทั้งหมด ผู้สร้างเรื่องเล่าไว้ชัดเจนว่าไอเดียมาจากประสบการณ์ด้านเศรษฐกิจและความกดดันของชีวิตจริง ดังนั้นฉากแข่งเอาตัวรอดที่โหดร้ายหรือการเอาเกมเด็กมาทดลองกับผู้ใหญ่จึงทำหน้าที่เป็นเครื่องมือตีแผ่ความเป็นจริงเชิงสังคม มากกว่าจะเป็นการอิงเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งโดยตรง เมื่อดูก็เหมือนรับชมงานวิพากษ์สังคมที่แต่งแต้มด้วยการสมมติรุนแรง ประเด็นเรื่องสื่อมวลชนที่หากินกับความทุกข์คน การสร้างความบันเทิงจากความสิ้นหวัง หรือระบบทุนนิยมที่ผลักคนให้เข้าสู่วงจรอันตราย เหล่านี้ล้วนมีตัวอย่างใกล้ตัวในโลกจริง ทำให้ความน่าสะพรึงของเรื่องไม่ใช่เพราะมันเคยเกิดขึ้นทีละฉากเท่านั้น แต่เพราะมันจับแก่นความจริงบางอย่างได้อย่างคมคาย ผมจึงคิดว่าเมื่อดูจบ ควรแยกให้ออกระหว่างการชมงานศิลปะที่ตั้งคำถามกับสังคม กับการเชื่อว่ามีเหตุการณ์แบบในซีรีส์เกิดขึ้นจริงตามตัวอักษร มันส่งผลต่อการรับรู้และการพูดคุยในสังคมมากกว่าจะเป็นการบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง ๆ ในอดีตหรือปัจจุบัน

บอกตรงๆว่าเรื่องการเซนเซอร์ของ 'Squid Game' เป็นเรื่องที่ได้ยินกันหลากหลายมุมมองมาก ผมคิดว่าสิ่งสำคัญคือแยกแยะระหว่าง 'เวอร์ชันสตรีมมิ่งต้นฉบับ' กับเวอร์ชันที่ถูกนำไปออกอากาศบนช่องทีวีหรือแพลตฟอร์มอื่น ๆ ในมุมมองของคนดูที่ติดตามซีรีส์นี้ตั้งแต่แรก ฉบับบน 'Netflix' โดยทั่วไปถูกปล่อยในรูปแบบที่ผู้สร้างตั้งใจไว้ — ความรุนแรงและเนื้อหาหนักๆ ถูกแสดงเต็มที่และมาพร้อมคำเตือนเรื่องอายุ แต่เมื่อเนื้อหาถูกนำไปฉายต่อบนช่องฟรีทีวีหรือสตรีมมิ่งที่มีกฎเข้มงวดตามข้อบังคับท้องถิ่น มักมีการตัดฉากที่ชัดเจน เพื่อให้ผ่านมาตรฐานการออกอากาศ ตัวอย่างที่เห็นชัดคือฉากเลือดหรือการตายที่แสดงรายละเอียดมาก ๆ ซึ่งอาจถูกลดระดับหรือเบลอ อีกด้านหนึ่งยังมี ‘แฟนอิดิท’ หรือการตัดต่อเวอร์ชันผู้ใหญ่ที่วงการผู้ใช้สร้างขึ้นเอง บางคนจะตัดฉากที่หนักหน่วงออกเพื่อทำให้ดูได้ในกลุ่มคนที่ทนความรุนแรงน้อยกว่า ขณะที่บางคนรวมเฉพาะฉากที่โหดที่สุดมาเป็นคลิปสั้น ๆ เพื่อแชร์ บทสรุปคือถ้าดูบนแพลตฟอร์มหลักอย่าง 'Netflix' โอกาสที่จะเจอเวอร์ชันถูกเซนเซอร์จะต่ำ แต่ถ้าเป็นการออกอากาศทางทีวีหรือไฟล์ที่ผ่านการแจกจ่ายทางอื่น อาจมีฉากหายไปได้ — และผมเองก็ชื่นชมงานต้นฉบับที่ยังคงกล้าที่จะเล่าเรื่องแบบไม่อ้อมค้อม

ภาพจำแรกจาก 'สควิดเกม' ซีซั่น 1 ที่ยังติดตาฉันคือการแสดงของลีจองแจในบทเซงกีฮุน ที่กลายเป็นแกนกลางทางอารมณ์ของทั้งเรื่อง การเล่าเรื่องของเขาไม่ได้มาจากการทำท่าที่หวือหวา แต่เป็นความเปราะบางและความขัดแย้งภายในที่ทำให้ฉากง่ายๆ กลายเป็นฉากที่เจ็บปวดจริงๆ ฉันรู้สึกว่าการเลือกมุมกล้องและจังหวะการตัดต่อช่วยเน้นพื้นที่ว่างในหน้าของเขา เมื่อเขาเงียบหรือยิ้มเบาๆ มันมีน้ำหนักมากกว่าคำพูดหลายประโยค การเป็นตัวละครหลักของซีรีส์ทำให้ลีจองแจต้องแบกรับทั้งความหวัง ความผิดหวัง และความขัดแย้งทางศีลธรรม ซึ่งเขาส่งออกมาได้ละเอียดอ่อนจนคนดูรู้สึกเชื่อมโยง โดยรวมแล้วผมมองว่าเขาเป็นหัวใจของเรื่องโดยแท้ — ไม่ใช่แค่เพราะบท แต่เพราะวิธีที่เขาทำให้เราเอาใจช่วยคนที่เป็นได้ทั้งผู้แพ้และผู้รอดในเวลาเดียวกัน