บทสรุปตอนจบของ ยูโทเปีย อธิบายประเด็นสำคัญอย่างไร

ฉันแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียมัตเตโออย่างลับๆ ทุกครั้งที่เขาเอากับรักแรกสมัยเด็ก เขาจะให้สัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่สมเกียรติ ต่อหน้าห้าตระกูลใหญ่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มัตเตโอให้สัญญากับฉันถึงเก้าสิบเก้าครั้ง และทั้งเก้าสิบเก้าครั้ง เขาก็ทิ้งฉันไว้ที่แท่นพิธี ครั้งแรก แมวประกวดรางวัลชนะเลิศของเซซิเลียตาย เพื่อไปปลอบใจเธอ เขาเลื่อนงานแต่งงานออกไปถึงสามเดือน ฉันยืนอยู่ที่แท่นพิธีเพียงลำพัง ขอบตาแดงก่ำ พยายามระงับอารมณ์ของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล ครั้งที่สอง เซซิเลียอาละวาดในคาสิโนและทำแจกันโบราณมูลค่าร้อยล้านดอลลาร์แตกละเอียด เขาเปลี่ยนเส้นทางเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงาน แล้วรีบบินฝ่าความมืดในคืนนั้นเพื่อไปสะสางปัญหาให้เธอ และทุกครั้งก่อนจะถึงพิธีแต่งงานของเรา รักแรกสมัยเด็กของเขาก็มักจะมีเรื่องฉุกเฉินบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ ฉันร้องไห้ ฉันกรีดร้อง ฉันถึงขั้นเอาปืนจ่อหัวเขาด้วยซ้ำ แต่มัตเตโอก็แค่กดร่างฉันไว้กับผนัง และปิดปากฉันด้วยจูบที่เย็นชาและรุนแรง “เธอมันก็แค่ที่ระบายความใคร่ แต่คุณคือคุณนายฟัลโคน หัดทำตัวให้มีระดับหน่อย” หลังจากครั้งที่เก้าสิบเก้า ในที่สุดฉันก็พอสักที ฉันเลื่อนเอกสารไปบนโต๊ะ น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิท พร้อมตราประทับของตระกูลฟัลโคนที่ประทับอยู่ด้านล่าง “การแต่งงานของเรา พันธมิตรของเรา... มันจบลงแล้ว”

รอยยิ้มของวังหลวงแคว้นซี คือองค์ชายสิบที่ถูกถวายตัวเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นที่เรืองอำนาจอย่างแคว้นเหยา ส่งมอบมาให้สวามิภักดิ์แด่องค์รัชทายาท ‘หวังซีเอ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม แต่มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่ารอยยิ้มของ ‘อู๋เสี่ยวหวา' นั้นมีให้องค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางวันเวลาอันแสนสงบสุข ฮ่องเต้กลับสละราชบัลลังก์ ส่งไม้ต่อยกตำแหน่งให้หวังซีเอ่อก้าวขึ้นรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนับแต่ขึ้นครองราชย์ ซีเอ่อตั้งปณิธานว่าจะครองแผ่นดินโดยความชอบธรรม แต่เมื่อพรหมลิขิตให้พระชายาองค์ชายต่างแคว้นเข้ามามีอิทธิพลในการตัดสินใจต่าง ๆ จึงถูกตราหน้าข้อหาเป็นกบฏถึงขั้นประหารชีวิตโดยไร้ความเป็นธรรมในการไต่สวน ตาชั่งเมตตาธรรมอันเด็ดเดี่ยวของหวังซีเอ่อก็เริ่มเอนเอียงทันที

ตระกูลมาเฟียเคนมีกฎของบรรพบุรุษที่ผ่อนปรนอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือทายาทจะมีโอกาสจับฉลากหนึ่งครั้งก่อนแต่งงาน หากจับได้ฉลากชั้นเลิศ จะสามารถเลือกคู่แต่งงานได้ด้วยตนเอง ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ของตระกูล ฉู่ซิงเย่จับได้ฉลากชั้นเลวติดต่อกันมาห้าปีแล้ว ส่วนฉันที่คบหาดูใจกับเขามานานถึงเจ็ดปี ก็ยังไม่ได้แต่งงานกับเขาสักที ปีนี้เป็นปีที่หก ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับลูกน้องคนสนิท "บอสครับ คุณจับได้ฉลากชั้นเลิศอีกแล้ว" น้ำเสียงของฉู่ซิงเย่เย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ทำเหมือนเดิม เปลี่ยนเป็นฉลากชั้นเลวซะ" ลูกน้องคนสนิทลังเลและเอ่ยปากเตือน "บอสครับ บอสเปลี่ยนจากฉลากชั้นเลิศเป็นฉลากชั้นเลวติดต่อกันมาห้าปีแล้ว ไม่กลัวว่าชุยหว่านจะทิ้งไปเหรอครับ? บอสก็รู้ว่าชุยหว่านเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเนเปิลส์ คนที่ตามจีบเธอต่อแถวยาวไปจนถึงเวนิสเลยนะครับ!" ฉู่ซิงเย่กล่าวด้วยความมั่นใจ "ไม่หรอก ชุยหว่านชอบฉันมากขนาดนั้น เธอไม่มีทางแต่งงานกับคนอื่นเด็ดขาด!" "ปีนั้นพ่อของชิงหลี่ตายเพื่อช่วยชีวิตฉัน ความปรารถนาของเธอคืออยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอห้าปี ผ่านพ้นปีนี้ไป ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับชุยหว่านเพื่อเป็นการชดเชย" ความหวังเส้นสุดท้ายของฉัน ขาดสะบั้นลงทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ ฉู่ซิงเย่คงไม่รู้ว่า ตระกูลเคนยังมีกฎของบรรพบุรุษข้อสุดท้ายอยู่อีกข้อหนึ่ง "หากจับไม่ได้ฉลากชั้นเลิศครบหกครั้ง ทายาทจะสูญเสียสิทธิ์ในการตัดสินใจเรื่องการแต่งงานด้วยตนเอง" และฉัน ก็กำลังจะแต่งงานกับคนอื่นในอีกไม่ช้านี้แล้ว

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

"ในงานเลี้ยงวันประสูติพระเจ้า เธอถูกผลักล้มลงกลางสายตาผู้คน" เฟลอร์ ฟอน ไฮปาเตียส หญิงสาวผู้ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับองค์ชายเดลรอย เดอ โยเซฟา วัลธอร์ กลับถูกเขาหักหลังและประจานต่อหน้าสาธารณชน เพียงเพื่อหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบกว่า ออโรร่า ฟอน ไฮปาเตียส พี่สาวแท้ๆของเธอเอง ความรักที่ยอมทำทุกอย่างให้ กลับไม่มีค่าแม้แต่นิดเดียว… ในโลกที่เต็มไปด้วยการเมือง ซุบซิบนินทา และอคติในสายเลือด เธอจะไม่เป็นเหยื่ออีกต่อไป แต่จะกลายเป็นเพลิงที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่ง เมื่อผู้คนเห็นเธอเป็นแค่ตัวร้ายในนิยายรักของเดลรอยกับออโรร่า งั้นเธอก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขาคิดผิดเอง!

ตอนที่ลูก้า โมเร็ตติ เลือกเครื่องประดับสำหรับงานแต่งงานของเรา เขายังคงซื้อมาสองชิ้นแล้วปล่อยให้เบียงก้า พี่สาวฝาแฝดของฉันเป็นฝ่ายเลือกก่อน ชิ้นหนึ่งเป็นกำไลข้อมือทับทิมจากการประมูลในซิซิลี ส่วนอีกชิ้นเป็นสร้อยข้อมือสีดำสำเร็จรูป แบบที่มีขายตามร้านเครื่องประดับในห้างสรรพสินค้าทั่วไป เป็นครั้งแรกที่ฉันเอื้อมมือออกไปก่อนที่เบียงก้าจะทันตั้งตัว ฉันชี้ไปที่กำไลทับทิม "ครั้งนี้ ฉันขอเลือกก่อนได้ไหมคะ" ลูก้าวางฝ่ามือลงบนศีรษะของฉันด้วยความเอ็นดูตามใจแบบที่เขาชอบใช้เพื่อทำให้ฉันว่าง่าย "เบียงก้าเป็นคนหัวรั้นเรื่องคุณภาพมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด เธอไม่มีวันรับมันไปหรอก เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วนี่ เอเลน่า อีกชิ้นก็ไม่ได้แย่นะ" ฉันไม่ได้ตอบกลับในทันที ความรู้สึกบางอย่างในอกก็เงียบลง ในครอบครัวของฉันเอง เบียงก้ามักจะได้เค้กชิ้นแรก ได้ที่นั่งที่สะอาดสะอ้าน และได้ห้องพักฝั่งที่เห็นทิวทัศน์สวยงามเสมอ แม่บอกว่าเธอจำเป็นต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเพราะเธอเหมาะสมกับชื่อตระกูลเบลลินีมากกว่า ส่วนพ่อก็บอกว่ามันคือความเหมาะสมตามหลักความเป็นจริง การแต่งงานก็เป็นไปในทำนองนั้นเช่นกัน ตระกูลเบลลินีและตระกูลโมเร็ตติต่างหมั้นหมายลูกสาวคนหนึ่งไว้กับทายาทของโมเร็ตติ ตั้งแต่ก่อนที่พวกเราคนใดคนหนึ่งจะรู้จักว่าความรักคืออะไรด้วยซ้ำ ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าลูกสาวคนนั้นต้องเป็นเบียงก้า ทว่าเธอกลับแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เธอเลือกที่จะรักษาอิสรภาพและภาพลักษณ์อันไร้ที่ติของเธอไว้ มากกว่าต้องกลายมาเป็นคุณนายโมเร็ตติ ลูก้าเลยหันมาหาลูกสาวตระกูลเบลลินีคนที่เหลืออยู่ ฉันรู้จักลูก้ามานานถึงยี่สิบปี และในโลกของเขา ฉันมักจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเบียงก้าเสมอ ฉันมองสร้อยข้อมือสีดำบนโต๊ะแล้วดันมันกลับไป "เบียงก้าเอาไปทั้งสองชิ้นเลยก็ได้ค่ะ ฉันไม่เลือกแล้ว" ฉันไม่อยากได้ของเหลือจากการเลือกของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่อีกต่อไป