ผู้อ่านควรเริ่มอ่านมหาลัยสย่องขวัญจากตอนไหน

ฉันเคยคิดว่า... การสอบไม่ติดโรงเรียนในฝัน คือความผิดหวังที่สุดในชีวิต จนกระทั่งได้ก้าวเข้ามาในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยเสียงตะโกน หมัดเลือดร้อน และเด็กนักเลงที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับฉัน ไม่มีใครเชื่อว่าผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะอยู่รอดในห้องช่างได้ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป... ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความเย็นชา กลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความผูกพัน บางคนเปลี่ยนจากคนแปลกหน้าเป็นเพื่อน บางคนเปลี่ยนจากศัตรูเป็นคนสำคัญ และบางคน...เปลี่ยนจากคนที่ไม่มีวันเอื้อมถึง ให้กลายเป็นทั้งความสุขและความเจ็บปวดของหัวใจ ฉันไม่เคยรู้เลยว่า... โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้าในวันนั้น จะกลายเป็นสถานที่ที่สอนให้ฉันรู้จักคำว่ารัก และการจากลามากกว่าที่ไหน

ก่อนถึงเวลายื่นคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สาวสวยประจำห้องผู้มีฐานะเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า เธอสามารถทำให้เพื่อนทั้งห้องสอบติดจุฬาฯได้ “พ่อแม่ฉันบริจาคตึกให้มหาลัยไปตั้งหลายหลัง แค่ฝากพวกนายเข้าเรียนน่ะเรื่องจิ๊บจ้อย” คะแนนของเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องห่างไกลจากมหาวิทยาลัยจุฬาฯอยู่มากโข แต่พวกเขากลับเชื่อคำพูดของสาวสวยประจำห้องอย่างสนิทใจ ยอมสละสิทธิ์การยื่นคะแนน แล้วรอพึ่งเส้นสายของสาวสวยประจำห้องเพื่อเข้ามหาลัย ชาติที่แล้ว ฉันรู้ว่าคำพูดของสาวสวยประจำห้องเชื่อถือไม่ได้ จึงรีบเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขาทิ้งสิทธิ์ยื่นคะแนน ให้เตรียมแผนสำรองเอาไว้ แถมยังไล่โทรศัพท์ไปแจ้งผู้ปกครองของพวกเขาเรียงคน แต่เรื่องนี้กลับทำให้สาวสวยประจำห้องโกรธจัด เธอเยาะเย้ยว่าฉันมันพวกยาจกที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของสังคมชั้นสูง และกำลังทำลายอนาคตของเพื่อนทั้งห้อง แฟนหนุ่มก็ด่าทอฉันด้วยความโกรธว่าขี้อิจฉาเกินไป “ฉันว่าเธอมันก็แค่อิจฉาที่บ้านซาซารวย ทนไม่ได้ที่พวกเราจะได้ไปเรียนจุฬาฯกันหมด เธอก็แค่เรียนเก่งแล้วไง พยายามให้ตายทั้งชาติก็เทียบไม่ได้กับสมบัติที่บ้านเขาสั่งสมมาตั้งสามชั่วโคตรหรอก!” เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาสามปี ฉันเลยไม่อยากถือสาหาความ ก่อนถึงเส้นตายพอเห็นว่าพวกเขายังคงไม่ยื่นคะแนน ฉันก็รีบแจ้งตำรวจทันที และได้กระชากหน้ากากเปิดโปงตัวตนจอมปลอมของสาวสวยประจำห้อง สาวสวยประจำห้องถูกสังคมรุมประณามด่าทออย่างหนัก จนสิ้นหวังกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพื่อนร่วมชั้นต่างก็พากันบอกว่าเธอสมควรตายแล้ว และขอบคุณที่ฉันช่วยกอบกู้อนาคตของพวกเขาเอาไว้ แต่ในงานเลี้ยงรุ่นอำลาของห้อง แฟนหนุ่มกลับวางยาพิษในเครื่องดื่มของฉัน เพื่อนทั้งห้องต่างก็ยืนมองฉันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดด้วยสายตาเย็นชา “พวกเราอย่างมากก็แค่ไม่ได้เรียนมหาลัย แต่สิ่งที่ซาซาเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมาในวันที่สาวสวยประจำห้องโอ้อวดว่าตัวเองสามารถใช้เส้นสายได้

เมื่อสาวเวอร์จิ้นยุคปัจจุบันที่ไม่รู้จักแม้แต่การตกหลุมรักใครสักคน หรือความรักในรูปแบบของคนรัก กลับถูกส่งตัวเข้าไปในนิยายเพื่อสอนเรื่องรัก ๆ ให้กับพระเอก งานนี้จะรุ่งหรือร่วงก็คงต้องวัดกันเสียแล้ว

ชาติก่อนถูกสลับตัวช่วงชิงโชคชะตาคุณหนูใหญ่ ชาตินี้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอจะไม่มีวันให้ใครมาสวมรอย ทั้งครอบครัว คนรัก และวาสนา ชาตินี้เธอจะไม่ให้หลุดมือไปอีกแล้ว *สุขนิยม/ไม่ดราม่า/พระเอกนางเอกไม่โง่

เรื่องราวหลังจากยอดชีวันตกเข้าไปในอยู่ในนิยายเรื่องที่เพิ่งซื้อมาอ่าน พอได้โอกาสยอดชีวันก็ใช้โอกาสนี้แก้แค้นพระเอกแสนเจ้าชู้ที่ทำให้นางเอกต้องเสียใจ เรื่องนี้ยอดชีวันจัดการเอง จากเหตุการณ์นี้ทำให้ร่างกายเธอทรุดโทรมจนล้มป่วย เดือดร้อนแม่มดต้องมาเตือนเธอ....จนได้รู้ความจริงอย่างที่เธอคาด ตัวเองมาอยู่ในร่างของนางเอก ถ้าทำให้พระเอกหมดรักมากเท่าไหร่ ร่างกายของนางเอกก็จะยิ่งทรุดโทรมลงเท่านั้น ทางเดียวที่เธอจะได้กลับบ้านคือต้องทำให้ มิรินนางเอกของเรื่องสมหวังในรัก เธอจะทำได้อย่างไร ในเมื่อพระเอกมันเจ้าชู้เหลือเกิน อีกอย่าง เธอก็อ่านนิยายเรื่องนี้ไม่จบด้วย....

เขาเป็นเหมือนก้อนหินที่ไร้ความรู้สึก แต่เมื่อได้มาพบกับนางที่เป็นดุจแสงตะวันที่สดใส กลับเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจ “ซินเยว่ ตราบใดที่มีข้าอยู่ตรงนี้ ไม่มีทางให้ผู้ใดมารังแกเจ้าได้อีก” จากที่ไม่เคยใส่ใจชีวิตของผู้ใด แต่กลับอยากรู้เรื่องราวของนาง จากที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของผู้อื่น นางกลับมาอยู่ใกล้ ๆ และตามติดเขา แล้วยังมาถามเขาว่า "ท่านไม่เคยชอบสตรีคนใดมาก่อนเลยจริง ๆ หรือ" เพียงเท่านั้นหัวใจของท่านอ๋องก็เริ่มสั่นไหว.... นิยายเรื่องนี้เป็น 1 ใน 4 ของเซตนิยาย "ดวงใจพยัคฆ์แห่งเฉินซาน" พระเอกหน้านิ่ง ดูเย็นชาไร้อารมณ์ราวก้อนหิน นางเอกสาวที่สดใส ร่าเริงและเป็นมิตรกับทุกคนราวกับแสงตะวันในยามเช้า นางจะสามารถละลายหัวใจเจ้าก้อนหินผู้นี้ได้หรือไม่ อาจจะไม่หวือหวาและเข้มข้นเหมือนคู่แรก แต่เต็มไปด้วยความละมุนใจ ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ