รีวิว นิยาย เพียงสบตา คุ้มค่ากับการอ่านไหม

ลุงอายุปูนนี้แล้วยังติดนิยายวัยรุ่นเลยนะ 'ภวังค์รัก' นี่ถือเป็นอีกเรื่องที่อ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้ ตอนแรกก็แอบคิดว่ามันจะน้ำเน่าหรือเปล่า แต่พอได้ลองอ่านจริงๆ กลับพบว่ามีชั้นเชิงในการเขียนที่ทำให้เรื่องความรักแบบธรรมดากลายเป็นสิ่งพิเศษ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักถูกพัฒนาอย่างเป็นธรรมชาติ มีทั้งมุขฮาและช่วงที่สะเทือนใจ จุดเด่นคือบทสนทนาที่ฉลาดและไม่คาดเดาง่าย จบแต่ละบทมักมีอะไรให้คิดตาม ต้องบอกว่าเหมาะกับคนที่ชอบนิยายรักแบบไม่หวือหวาแต่ซ่อนความลึกซึ้ง

เคยหยิบ 'เพียงสบตา' ขึ้นมาอ่านตอนนั่งรอรถไฟ แล้วก็ติดงอมแงมตั้งแต่บทแรกเลยล่ะ! เรื่องนี้เล่าถึงคู่รักวัยมหาวิทยาลัยที่พบกันโดยบังเอิญผ่านการสบตาในห้องสมุด ตัวเอกผู้ชายเป็นนักศึกษาที่ยึดติดกับกฎเกณฑ์ ส่วนผู้หญิงเป็นศิลปินอิสระที่เชื่อในโชคชะตา แรงปะทะระหว่างความต่างนี่แหละที่ทำให้เรื่องราวสนุก ตัวละครเจอกับเหตุการณ์ที่ท้าทายทัศนคติของตัวเอง เช่น การตัดสินใจย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศโดยทิ้งความสัมพันธ์ไว้เบื้องหลัง สิ่งที่ชอบคือวิธีที่ผู้เขียนสอดแทรกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างการที่ตัวละครหลักส่งข้อความหากันด้วยสติ๊กเกอร์แมวตลอดเวลา มันทำให้เรื่องราวดูสมจริงและน่ารักมากๆ แถมยังมีฉากในร้านหนังสือเก่าที่ทั้งคู่ชอบไปด้วยกัน ซึ่งต่อมากลายเป็นสถานที่สำคัญของพล็อตเรื่องด้วย

รู้สึกขนลุกทุกครั้งที่คิดถึงพล็อตเรื่อง 'เพียงสบตา' ที่เล่าถึงโชคชะตาที่ผูกมัดสองชีวิตด้วยสายตาเดียว เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยการพบกันแบบบังเอิญของตัวเอกสองคนที่ต่างฝ่ายต่างมีปมในอดีต พวกเขาถูกดึงดูดเข้าหากันโดยพลังลึกลับที่ไม่อาจอธิบายได้ ความสวยงามของเรื่องอยู่ที่การค่อยๆ เผยให้เห็นความเชื่อมโยงระหว่างตัวละครผ่านฉากในอดีตที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาเหมือนปริศนา กลิ่นอายของความลี้ลับและความโรแมนติกถูกถักทอเข้าด้วยกันอย่างแนบเนียน จนกระทั่งบทสรุปที่ทำให้ต้องทบทวนทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในเรื่อง

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่นวนิยายไทยไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกหลงใหลได้ขนาดนี้ 'เถ้าน้ำค้าง' เป็นเรื่องที่ถักทออารมณ์ได้อย่างละเมียดละไม ตัวละครแต่ละคนมีมิติลึกซึ้งเกินกว่าจะเรียกว่า 'ตัวประกอบ' แม้แต่ฉากเล็กๆ ก็เต็มไปด้วยรายละเอียดที่สะท้อนวัฒนธรรมไทยได้อย่างงดงาม สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือวิธีที่ผู้เขียนเล่นกับภาษา เรียบเรียงคำง่ายๆ ให้มีพลังจนบางครั้งต้องหยุดอ่านเพื่อซึมซับบรรยากาศ พล็อตเรื่องดูธรรมดาแต่กลับแฝงปรัชญาชีวิตที่ทำให้ต้องคิดตามนานหลังจากปิดหนังสือ จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่คุ้มค่ากับการอ่าน แต่เป็นหนังสือที่ควรอ่านซ้ำเพื่อค้นพบสิ่งใหม่ในแต่ละครั้ง

ความลึกลับของ 'เพียงสบตา' ทำให้หลายคนสงสัยว่าใครกันนะคือผู้แต่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ตัวนวนิยายเรื่องนี้มีกลิ่นอายของความโรแมนติกผสมความเศร้า แถมยังมีภาษาที่สวยงามจนหลายคนติดใจ จากที่ลองตามหาข้อมูลดู ผู้เขียนใช้นามปากกาว่า 'น้ำค้าง' ซึ่งไม่ค่อยมีประวัติปรากฏชัดเจนนัก ทำให้ตัวตนจริงยังเป็นปริศนา น่าสนใจที่งานเขียนชิ้นนี้โด่งดังในวงนักอ่านแม้ผู้แต่งจะเลือกไม่เปิดตัว บางทีนั่นอาจเป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องนี้น่าค้นหา

เคยอ่าน 'Lucky' จบในสองวันเพราะติดใจพล็อตที่คาดเดาไม่ได้! เรื่องนี้เริ่มต้นเหมือนโรแมนติกคอมเมดี้ทั่วไป แต่พอเข้าตอนกลางก็เริ่มมีแง่มุมจิตวิทยาลึกๆ ที่ทำให้ต้องย้อนกลับไปคิดใหม่ว่าตัวละครแต่ละคนจริงๆ แล้วเป็นอย่างไร สิ่งที่โดดเด่นคือบทสนทนาที่เสมือนจริงมาก เวลาตัวละครพูดจาเหน็บแนมหรือแสดงอารมณ์โกรธ ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคนจริงๆ พูดอยู่ข้างๆ นอกจากนี้ยังมีฉากแฟลชแบคที่ค่อยๆ เผยเบื้องหลังของตัวเอกหลักอย่างช้าๆ ทำให้เข้าใจ motivation ของเธอมากขึ้น จุดที่อาจทำให้บางคนไม่ชอบคือช่วงกลางเรื่องที่เดินเรื่องช้าลง แต่สำหรับฉันนั่นคือส่วนที่ทำให้เรื่องมีชั้นเชิง เพราะเหมือนผู้เขียนกำลังให้เวลาผู้อ่านได้ 'ลิ้มรส' ความสัมพันธ์ของตัวละครอย่างเต็มที่

ความสัมพันธ์ใน 'เพียงสบตา' ถูกถักทอด้วยความงุ่มง่ามและความสำนึกผิดที่กลายเป็นแรงขับเคลื่อนของพล็อตหลัก ฉันถูกดึงเข้าไปกับฉากเปิดที่เป็นการพบกันแบบบังเอิญระหว่างสองตัวละครหลัก—คนหนึ่งเป็นผู้หญิงที่เพิ่งพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่ ขณะที่อีกคนมีอดีตที่ยังคาราคาซัง ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ใช่รักแรกพบแบบหวือหวา แต่เป็นการพัฒนาทีละนิดผ่านการสบตา การเผชิญหน้าที่ไม่พูดออกมา และการใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ ของกันและกัน เส้นเรื่องหลักจึงหมุนรอบการเยียวยาและการรู้จักตัวตน ทั้งสองต้องเผชิญกับปมจากครอบครัว ความคาดหวังจากสังคม และความลับที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผยทีละชั้น ตัวละครรอง เช่น เพื่อนสนิทที่เป็นที่ปรึกษาและอดีตคนรักที่ยังผูกพัน ถูกใช้เป็นเงาสะท้อนให้เห็นมุมต่าง ๆ ของตัวเอก ฉันชอบวิธีที่ผู้เขียนค่อยๆ แถลงข้อเท็จจริงแทนการเทน้ำมันทันที เพราะมันทำให้ฉากคลายปมตอนจบมีพลังมากขึ้น เป็นงานเขียนที่ให้เวลาแก่ตัวละครได้เติบโตจริงๆ

ล่าสุดที่เดินไปร้านหนังสือ Kinokuniya ในสยามพารากอนก็เห็น 'เพียงสบตา' วางอยู่บนชั้นนิยายไทยเลยนะ แพ็คเกจสวยมากแบบเห็นปุ๊บรู้ปั๊บว่าของ 'มณีจันทร์ เจนเซน' ถ้าไม่สะดวกไปห้าง ลองเช็กเว็บไซต์ Ookbee หรือ Meb ก็ได้นะ มีทั้งแบบ ebook และเล่มกระดาษ บางทีเขามีโปรโมชั่นลดราคาด้วย อย่างช่วงเทศกาลมักจะเห็นลด 20-30% แถมค่าส่งฟรีนิดๆ ส่วนตัวชอบสั่งผ่านร้านออนไลน์เล็กๆ แบบ Bookmoby หรือ Readery เพราะได้ของแถมน่ารักๆ เป็นบุ๊คมาร์คหรือสติกเกอร์ลายการ์ตูนน่ารักๆ เวลากดสั่งทีไรรู้สึกเหมือนได้ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ตอนเปิดกล่องเสมอ

กำลังนั่งจิบชาอยู่แล้วก็นึกถึง 'Red Thread' ขึ้นมา มันเป็นงานที่ผสมผสานความลึกลับเข้ากับความสัมพันธ์ในครอบครัวได้อย่างน่าสนใจ ตัวเอกที่ต้องตามหาร่องรอยของพ่อที่หายตัวไปนำเราไปพบกับปริศนาที่ซ่อนอยู่ในเกมกระดานโบราณ สิ่งที่โดดเด่นคือการเล่าเรื่องแบบ non-linear ที่ค่อยๆ เผยข้อมูลทีละน้อย ทำให้อยากติดตามตลอด ตัวละครแต่ละคนมีมิติ แม้แต่บทบาทรองก็ดูมีชีวิตชีวา แปลงผันจากศัตรูมาเป็นมิตรได้อย่างน่าประทับใจ สำหรับคนที่ชอบแนว psychological thriller แบบมีเกมกลเป็นองค์ประกอบ นี่ถือเป็นผลงานที่ตอบโจทย์มาก

แอบติดตามผลงานของ 'เพียงสบตา' มานานพอสมควรเลยนะ รู้สึกว่านิยายเรื่องนี้จบแบบเปิดชวนให้คิดมาก ถ้าจะมีภาคต่อน่าจะไปต่อได้หลายเส้นทาง ตัวเอกยังมีปัญหาคาใจหลายอย่างที่ยังไม่ได้คลี่คลาย แถมความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักก็ยังมีมุมที่ไม่ได้เจาะลึก อย่างฉากตอนจบที่ทั้งคู่แค่ยิ้มให้กันโดยไม่พูดอะไร มันชวนให้อยากรู้ว่าต่อไปเขาจะสื่อสารกันอย่างไร ส่วนตัวคิดว่าถ้ามีภาคต่อ น่าจะโฟกัสที่การเติบโตของตัวละครหลังจากผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มาแล้ว คงไม่ใช่แค่โรแมนติกแต่เสริมมิติชีวิตให้ลึกขึ้นด้วย