พอพูดถึงภาพยนตร์ที่มีลามะในมุมที่ต่างออกไป ฉันมักนึกถึง 'Seven Years in Tibet' เพราะภาพของความสัมพันธ์ระหว่างชายต่างชาติและบรรดาลามะน้อยใหญ่ทำให้เรื่องดูอบอุ่นและเศร้าพร้อมกัน ฉากที่ตัวเอกได้เรียนรู้จากเด็กหนุ่มผู้เป็นผู้นำทางจิตใจ ทำให้ภาพของลามะถูกยกขึ้นมาเป็นตัวแทนของความบริสุทธิ์และภูมิปัญญา ซึ่งคนดูหลายคนถกเถียงกันถึงการตีความฉากเหล่านี้