วัยรุ่นอินดี้หลายคนที่ฉันรู้จักมักยกให้เวอร์ชันเปียโนที่หวานละมุนเป็นเวอร์ชันที่ฟังแล้วอินที่สุด เช่นเวอร์ชันคัฟเวอร์ของ 'Please, Please, Please, Let Me Get What I Want' ที่บางครั้งถูกผสมระหว่างออเคสตราเบาๆ กับเปียโนเรียบๆ การเรียบเรียงแบบนี้ทำให้เนื้อเพลงที่เดิมอาจฟังขมกลืน กลายเป็นเพลงที่โอบอุ้มความเปราะบางของคนฟังได้อย่างนุ่มนวล ฉันชอบที่เสียงร้องถูกดันให้เป็นศูนย์กลาง ไม่ใช่แค่เป็นแค่อารมณ์ของนักร้องแต่เป็นอารมณ์ของผู้ฟังทั้งห้อง ซึ่งทำให้หลายคนเก็บเวอร์ชันนี้ไว้ในเพลย์ลิสต์ตอนมึนงงหรืออยากซึมซับความรู้สึกเดียวกับศิลปิน ความเรียบง่ายในการจัดวางซาวด์นี่แหละที่ทำให้แฟนๆ ชื่นชอบกันเยอะ
"I can not love anyone." ฉันรักใครไม่ได้หรอก
"If you not okay, I'll stop."
"We will not meet again. So Let me have a moment to remember you forever"
"Please do not stop it" ได้โปรด..อย่าหยุดมันเลยคะ
ได้โปรดอย่าทำให้ความรักของเรา เป็นดั่งโศกนาฏกรรมของจูเลียตเลย
Please don't make our love like the tragedy of Juliet
"ได้โปรดพระผู้เป็นเจ้า ช่วยบอกข้าที
ข้าจะต้องทำอย่างไรให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง?
มันช่างเป็บปวด ทรมานและทำได้เพียงร่ำไห้กับท้องฟ้ายามค่ำคืน
หากแม้ว่าคำสาบานแห่งรักนั้นยังไม่แน่นอน
ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว"
ครั้งสุดท้ายที่เห็นหน้ากันคือเราเพียงแค่จูบลา
ครั้งสุดท้ายที่ยิ้มให้กันคือเราเพียงแค่กำลังโกหกผู้คนมากมาย
ครั้งสุดท้ายที่เราจับมือกันคือตอนที่เขานั้นกำลังทุกข์ใจ
แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนก็ตาม เราก็ไม่เคยแม้แต่จะบอกว่ารักกัน
...จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็ตาม...