วัยเป้ง นักเลงขาสั้น ภาค 2 เพลงประกอบมีเพลงอะไรบ้าง?

เพลงประกอบของเรื่องนี้จับอารมณ์วัยรุ่นได้อย่างแสบๆ คันๆ ตั้งแต่ท่อนแรกที่เปิดเรื่องแล้วทำให้ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ผมชอบธีมหลักที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ของความซุกซนและความกล้าบ้าบิ่นของตัวละครเพลงนี้มีเมโลดี้กระชับ ใช้กีตาร์ป๊อปเป็นแกนหลัก ทำให้นึกถึงวันที่วิ่งไล่กันในตรอกซอกซอย เพลงที่ขึ้นในซีนรับน้องหรือรวมตัวกันแบบฮึกเหิมนั้นติดหูมาก ไม่ได้หวือหวาด้วยเทคนิคซับซ้อน แต่เรียบง่ายและตรงประเด็นจนคนดูร้องตามได้ทันที อีกเพลงที่ทำให้ใจสะท้อนคือบัลลาดอ่อนๆ ในฉากคืนที่ปัญหาแตกระหว่างเพื่อน เพลงนั้นใส่ไวโอลินกับเปียโนเล็กน้อย ทำหน้าที่เป็นรอยต่ออารมณ์จากความสนุกสู่ความจริงจัง ส่วนเพลงประกอบจังหวะสนุกที่ใช้ในมอนตาจเต้นรำกับงานโรงเรียนก็เป็นตัวช่วยดึงให้หนังไม่เครียดเกินไป โดยรวมแล้วซาวด์แทร็กของเรื่องบาลานซ์ระหว่างความห้าวและความละมุนอย่างมีชั้นเชิง ทำให้ฉันยิ้มได้ทั้งตอนสนุกและค้างคิดตอนท้ายเรื่อง

เรื่องหนึ่งที่ยังติดตาผมเกี่ยวกับงานชิ้นนี้คือความคลุมเครือของเพลงประกอบ — ไม่มีอัลบั้มเพลงไตเติ้ลที่ออกมาอย่างเป็นทางการเหมือนภาพยนตร์บางเรื่อง เสียงที่คนจำได้มักเป็นธีมหลักที่ใช้ขึ้นตอนเปิดหรือช่วงไคลแม็กซ์ ซึ่งถูกระบุในเครดิตเป็นแค่ 'เพลงธีม' หรือ 'บทร้อง/บรรเลงประกอบ' มากกว่าการตั้งชื่อเป็นแทร็กแบบชัดเจน เวลาที่ผมฟังท่อนเมโลดี้นั้นอีกครั้ง มันพาไปยังฉากเฉพาะและความรู้สึกของตัวละครได้ชัดเจน เหมือนตอนที่ได้ยินเพลงจาก 'แฟนฉัน' แล้วนึกถึงบรรยากาศโรงเรียน เพลงประกอบของเรื่องนี้ทำหน้าที่แบบเดียวกัน: มีทั้งท่อนร้องที่อาจถูกเรียกแบบไม่เป็นทางการตามเนื้อเพลง และชิ้นดนตรีสั้นๆ หลายชิ้นที่ทำหน้าที่เชื่อมฉาก ถ้ามองในเชิงการตามหาชื่อเพลง บางครั้งต้องอ้างอิงจากเครดิตตอนจบหรือชื่อเพลงที่ระบุบนแผ่นดีวีดีมากกว่าจะพึ่งการจำชื่อจากร้านเพลงทั่วไป ผลก็คือแฟนๆ จะเรียกเพลงตามฉากหรือทำนองมากกว่าชื่อทางการ ซึ่งกลายเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของงานจำพวกนี้

เพลงประกอบของ 'วัยเป้งภาค 2' ทำให้ผมยิ้มได้ตั้งแต่ท่อนแรก — รายชื่อแทร็กที่ติดหูบ่อย ๆ มีทั้งเพลงจังหวะอบอุ่นและบัลลาดชวนคิดตาม ดังที่จำได้คือ 'เริ่มใหม่อีกครั้ง' (เพลงเปิด), 'คำสัญญาไม่ลืม' (บทร้องหลักที่โผล่ในฉากสำคัญ), 'แสงสุดท้าย' (เพลงปิด), 'กลางคืนที่ไม่บอกลา' (อินเสิร์ทช้า ๆ ในซีนเคลียร์ใจ), 'เพื่อนในฝัน' (แทร็กแนวสดใส) และอีกหนึ่งเพลงบรรเลงบรรยากาศคือ 'รอยทาง' ซึ่งใช้ทับซ้อนในช่วงย้อนความทรงจำ ในฐานะคนที่ชอบจับใจรายละเอียดของซาวด์แทร็ก ผมชอบว่าแต่ละเพลงถูกวางตำแหน่งให้เสริมอารมณ์ตัวละคร เช่น 'คำสัญญาไม่ลืม' จะเข้ามาเมื่อความสัมพันธ์กำลังถลำลึก ส่วน 'แสงสุดท้าย' กลับให้ความรู้สึกปิดฉากโอบอ้างอย่างละมุน เพลงเหล่านี้ยังคงเล่นวนในหัวได้ดี และมักจะทำให้นึกถึงช่วงคล้าย ๆ ของ 'Sotus' ที่เพลงบรรเลงช่วยเติมจังหวะให้ซีนรักเติบโตอย่างละมุน

เมื่อลองอ่านชื่อครั้งแรกก็คิดว่ามันเป็นมุขตลกเด็กๆ ทว่าจริงๆ แล้ว 'วัยเป้งนักเลงขาสั้น' ให้ความรู้สึกแบบเรื่องเล่าสไตล์ชุมชนที่ผสมทั้งมุขตลกกับบทเรียนชีวิต ฉากส่วนใหญ่เกิดในย่านที่คนรู้จักกันหมด ตัวเอกเป้งเป็นเด็กตัวเล็กแต่มีมาดนักเลงข้างถนน — ไม่ใช่นักเลงร้าย แต่เป็นคนที่ต้องการยืนหยัดและปกป้องคนที่รัก ผ่านเรื่องสั้นหลายตอนเราได้เห็นทั้งการทะเลาะกับเพื่อน การประลองเจ๋งๆ กับพวกเกเร และความสัมพันธ์กับผู้ใหญ่ที่เป็นทั้งที่ปรึกษาและปัญหา สไตล์การเล่าเน้นความเรียลและมุกท้องถิ่นมากกว่าแอ็คชันยาวเหยียด ฉันชอบที่ผู้เขียนไม่พยายามเปลี่ยนตัวละครให้เพอร์เฟกต์ แต่ปล่อยให้ข้อผิดพลาดของพวกเขาสะท้อนบทเรียนเล็กๆ เช่น การยอมรับความผิด การแบ่งปันความรับผิดชอบ และการรู้จักให้อภัย เนื้อหามีทั้งความอบอุ่นเมื่อตอนที่เป้งเผชิญหน้ากับปัญหาในครอบครัว และความฮาเมื่อแก๊งเด็กๆ วางแผนแกล้งกันแบบซื่อๆ ทำให้ผมหัวเราะออกมาได้บ่อยครั้ง ถ้าต้องเปรียบเทียบบรรยากาศ ผมนึกถึงกลิ่นอายของ 'Barakamon' ในแง่ของความอบอุ่นชนบท แต่ใส่อารมณ์แก๊งเด็กเมืองและมุกไทยเข้าไปเต็มที่ เรื่องนี้เหมาะกับคนอยากอ่านอะไรเบาๆ แต่มีชั้นความหมาย เหมาะจะหยิบอ่านตอนว่างแล้วนั่งยิ้มตามสักพักก่อนกลับไปลุยงานต่อ

นับว่าเพลงประกอบของ 'วัยเป้ง นักเลงขาสั้น' มีพลังและคาแร็กเตอร์จนทำให้ฉากหลายฉากติดตาไปนานเลยทีเดียว โดยส่วนตัวฉันมองว่าเวอร์ชันที่ได้ยินในเครดิตท้ายเรื่องคือเวอร์ชันต้นฉบับที่คนจดจำมากที่สุด เพราะเสียงร้องให้ความรู้สึกดิบ ๆ ผสมกับเมโลดี้ที่พาเราย้อนกลับไปยังบรรยากาศยุคที่หนังสร้าง ต่อให้รายละเอียดเชิงเทคนิคของการผลิตอาจไม่ได้หรูหรา แต่ความตรงไปตรงมาของการร้องและการเรียบเรียงดนตรีทำให้เพลงนั้นอยู่ในหมวดเพลงประกอบที่แฟนหนังพูดถึงบ่อย ๆ เคล็ดลับง่าย ๆ ในการหาต้นฉบับ: ชื่อศิลปินมักจะระบุไว้ในเครดิตท้ายเรื่องหรือบนแผ่นเพลงของหนัง หากต้องการฟังด่วน ให้ลองหาเพลงในช่องทางสตรีมมิ่งหลักที่มีเพลงไทยเก่า ๆ ลงไว้ เช่นช่องทางที่ค่ายภาพยนตร์ใช้อัปโหลดคลิปอย่างเป็นทางการ, บริการสตรีมเพลงทั่วไป หรือแม้แต่การซื้อแผ่นซีดี/เทปที่วางขายในช่วงที่หนังออกฉาย สายสะสมแผ่นมักจะเจอปกเพลงพร้อมเครดิตชัดเจน ทำให้รู้ทั้งชื่อผู้ร้องและผู้เรียบเรียงเพลง มุมมองของคนที่ติดตามเพลงประกอบภาพยนตร์มาเป็นปีคือ อย่าละเลยเวอร์ชันอื่น ๆ ด้วย บ่อยครั้งจะมีการบันทึกแยก (studio version) ที่ต่างจากเวอร์ชันในหนัง หรือมีการคัฟเวอร์โดยศิลปินรุ่นใหม่บน YouTube ซึ่งบางครั้งให้มุมมองใหม่ ๆ เกี่ยวกับทำนองเดิม ถ้าอยากได้ประสบการณ์เต็ม ๆ ให้ฟังทั้งเวอร์ชันในหนังและเวอร์ชันที่ปล่อยเป็นซิงเกิลหรือรวมอยู่ในอัลบั้มของศิลปิน แล้วเปรียบเทียบความต่างระหว่างมิกซ์เสียงและการตีความ จะเห็นเสน่ห์ของเพลงนี้ชัดขึ้นแล้วจะยิ่งชอบมากขึ้นเอง

เพลงเปิดของ 'หนังวัยเป้ง 2' ตบเข้าที่สุดตั้งแต่โน้ตแรก—จังหวะป็อปผสมกีตาร์ไฟฟ้าทำให้ฉากมอนทาจเพื่อนกลุ่มเดินหน้าไปหาเหตุการณ์ต่าง ๆ รู้สึกมีพลังและสดใสจนอยากลุกขึ้นเต้นตามไปด้วย เสียงร้องโทนขึ้นลงแบบแอบหวานของคนร้องทำให้ทุกฉากเริ่มต้นมีอารมณ์ร่วมทันที ฉันชอบที่ดนตรีไม่พยายามจะเป็นงานยักษ์ แต่เลือกบิวท์จังหวะให้เข้ากับภาพนิ่งๆ ของชีวิตวัยรุ่น ทำให้นักแสดงทุกคนดูมีเส้นเรื่องชัดเจนกว่าเดิม และเพลงนี้กลายเป็นเพลงที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มส่งหากันหลังดูจบ ในส่วนของเพลงโคตรซึ้งฉากสารภาพรักบนดาดฟ้า เพลงบัลลาดที่ใช้ตรงนั้นฉุดหัวใจคนดูได้แบบไม่ต้องพึ่งคำพูดเยอะ นักดนตรีเลือกใช้เปียโนกับสตริงเบา ๆ ประกอบเสียงร้องที่สั่นเล็กน้อย ทำให้ฉากกำลังจะกลายเป็นธรรมดากลับมีความหมายขึ้นมาทันที ฉันมักจะนึกถึงท่อนเวอร์สสุดท้ายทุกครั้งที่คิดถึงหนังเรื่องนี้ และมันทำให้ฉากจบมีรสที่กินใจอยู่หลายวัน

แฟนๆ ของ 'วัยเป้ง นักเลงขาสั้น' จะดีใจที่รู้ว่ามีสินค้าหลากหลายตอบโจทย์ทั้งสายสะสมและสายใช้งานจริง ฉันเริ่มสะสมจากพวงกุญแจอะคริลิคกับสติกเกอร์ก่อน แล้วค่อยขยับไปที่เสื้อยืดและตุ๊กตาพลัชที่ออกเป็นลิมิเต็ด ถ้าพูดถึงของที่เจอได้บ่อย ๆ จะมีเสื้อยืด ฮู้ดดี้ พวงกุญแจอะคริลิค พินเคลือบ (enamel pin) แผ่นสติกเกอร์ โปสเตอร์ แก้วมัค เคสมือถือ และแฟ้มใสแบบลายตัวละคร บางครั้งก็มีอาร์ตบุ๊คหรือหนังสือรวมภาพประกอบที่ออกมาพร้อมกับคอลเล็กชั่นพิเศษ เครื่องสำอางค์หรือถุงผ้าลายตัวละครก็เคยเห็นวางตามบูธงานอีเวนต์ด้วย ในการหาซื้อของส่วนใหญ่ผมมองไปที่หลายช่องทางร่วมกันเพื่อเปรียบเทียบราคาและความน่าเชื่อถือ แหล่งหลักมักเป็นร้านค้าอย่างเป็นทางการของผู้สร้างหรือเพจ/อินสตาแกรมที่ประกาศวางขายโดยตรง ถ้าอยากได้ของใหม่และแท้ ร้านขายสินค้าอย่างเป็นทางการหรือร้านที่มีใบเสร็จชัดเจนจะสบายใจที่สุด อีกทางคือแพลตฟอร์มขายของออนไลน์ในไทยอย่าง Shopee, Lazada หรือ JD Central ที่หลายร้านใช้ลงประกาศ แต่ต้องเช็กรีวิวและรูปจริงของสินค้าให้ดี นอกจากนี้ร้านหนังสือใหญ่ ๆ อย่าง B2S หรือ Kinokuniya บางสาขามักมีสินค้าคอลแลบ ขณะที่ร้านฟิกเกอร์เฉพาะทางหรือร้านของสะสมในห้างจะมีสินค้าคอลเลกชันพิเศษและฟิกเกอร์เล็ก ๆ เสมอ ถ้าอยากได้ของหายากหรือรุ่นลิมิเต็ด งานอีเวนต์อย่าง Comic Con หรืองานหนังสือมักมีบูธเจ้าของลิขสิทธิ์และกลุ่มแฟนจำหน่ายของพิเศษ ส่วนสินค้ามือสองก็หาได้ตามกลุ่มเฟซบุ๊กหรือช่องทาง Marketplace ของแพลตฟอร์มต่าง ๆ แต่ขอเตือนว่าให้เช็กสภาพและขอรูปจริงก่อนจ่ายเสมอ ผมมักสังเกตที่แท็กหรือสติกเกอร์แสดงความเป็นของแท้ ดูการเย็บและวัสดุในกรณีเสื้อหรือของผ้า รวมถึงเช็ครายละเอียดขนาดก่อนสั่ง เสื้อบางยี่ห้อไซส์จะไม่ตรงกับที่ชิน สุดท้ายแล้วการซื้อจากช่องทางที่ชัดเจนไม่เพียงลดความเสี่ยง แต่ยังช่วยสนับสนุนให้มีสินค้าดี ๆ ออกมาอีกเรื่อย ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญต่อคนทำงานเบื้องหลังของ 'วัยเป้ง นักเลงขาสั้น' เหมือนกัน

ยิ่งพูดถึง 'วัยเป้ง นักเลงขาสั้น' แล้วหัวใจจะพองโตแบบเด็กน้อย — เรื่องนี้เล่าเรื่องของเด็กผู้ชายตัวเล็กชื่อเป้งที่ชอบถือคติว่า 'ตัวเล็กแต่ใจใหญ่' ในชุมชนบ้านๆ ที่ทั้งฮา ทั้งอารมณ์ดี แต่ก็มีมุมจริงจังในแบบ coming-of-age ที่ทำให้ผู้อ่านยิ้มตามและถอนหายใจไปพร้อมกัน เรื่องราวเริ่มจากชีวิตประจำวันของเป้งกับเพื่อนๆ ในซอย ไม่ว่าจะเป็นการปะทะกับพวกนักเลงตัวใหญ่ การปกป้องเพื่อนที่ถูกรังแก การแอบชอบเพื่อนสาวในชั้นเรียน หรือการทะเลาะกับผู้ใหญ่ที่ไม่เข้าใจเด็กแค่นั้น แต่เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป เราจะเห็นเส้นเรื่องย่อยที่ลึกขึ้น เช่น ปัญหาในครอบครัวของเป้ง ความคาดหวังจากคนรอบข้าง และการค้นหาตัวตนว่าเป็นเด็กธรรมดาๆ คนหนึ่งก็มีค่าพอที่จะโดดเด่นได้อย่างไร ทั้งหมดถูกถ่ายทอดด้วยโทนที่ผสมผสานระหว่างมุขตลกแบบบ้านๆ กับฉากสะเทือนใจเล็กๆ ที่ไม่ทำให้บทละครหนักจนเกินไป ในฐานะแฟนเรื่องนี้ จุดเด่นที่ทำให้รักตั้งแต่หน้าแรกคือการวาดตัวละครและภาษาที่ตรงไปตรงมาแต่มีเสน่ห์ อารมณ์ขันมักมาจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของชีวิต เช่น ท่าทางการเดินของเป้ง เวลาที่เป้งพยายามฟังคำพูดผู้ใหญ่แต่เข้าใจผิดจนเกิดเหตุฮา หรือบทสนทนาระหว่างเพื่อนซี้ที่เต็มไปด้วยมุกบ้านๆ อย่างนี้ทำให้บรรยากาศลอยขึ้นมาทันที นอกจากนี้การจัดคาแรกเตอร์ให้แต่ละคนมีทั้งข้อดีและข้อเสียไม่ได้ทำให้ใครเป็นฮีโร่หรือวายร้ายแบบชัดเจน ทุกคนมีมิติ เช่น เพื่อนที่ดูบ้าบิ่นกลับมีความอบอุ่นในวิธีปกป้องคนที่รัก หรือผู้ใหญ่อาจทำผิดพลาดแต่ท้ายที่สุดก็แสดงความห่วงใยออกมาอย่างคลุมเครือ จุดเด่นอีกอย่างคือการใส่ฉากที่สะท้อนสังคมเมืองไทยอย่างเนียนๆ ทำให้คนอ่านรุ่นเก่าและรุ่นใหม่รู้สึกเชื่อมโยงได้ง่าย ถ้ามองในเชิงธีม เรื่องนี้โดดเด่นเรื่องความกล้าหาญในแบบเด็กๆ และการเติบโตผ่านความสัมพันธ์ ไม่ได้เน้นว่าเป้งจะต้องชนะทุกครั้ง แต่เน้นการเรียนรู้จากความพ่ายแพ้ ความอาย และความอ่อนแอของตัวเองที่กลายเป็นแรงผลักดัน นอกจากนั้นผู้เขียนยังเล่นกับจังหวะตลกและดราม่าได้พอดี จัดฉากฮาร์ตวอร์มมิ่งในตอนท้ายได้อย่างน่าประทับใจ ทำให้นึกถึงความอบอุ่นแบบงานเขียนบางเรื่องที่เน้นมิตรภาพ เช่น 'โดราเอมอน' ในแง่ของการสอนใจแต่ยังอบอุ่นและตลก หรือบางจังหวะก็สะท้อนการเติบโตแบบที่เห็นได้ใน 'สแลมดังก์' แต่ในโทนที่ใกล้ตัวและไม่จริงจังเกินไป สรุปแล้ว 'วัยเป้ง นักเลงขาสั้น' เป็นผลงานที่อ่านได้เรื่อยๆ แต่มีเรื่องให้คิดมากกว่าที่คิดในตอนแรก ทั้งโทนขำๆ ตัวละครมีมิติ และฉากที่สะท้อนสังคมทำให้เรื่องไม่จืดชืด เป็นการ์ตูนที่อ่านแล้วยิ้มได้จริงๆ ตอนจบทุกครั้งมักทำให้รู้สึกอบอุ่นและอยากกลับไปเป็นเด็กอีกสักนิด

ยอมรับเลยว่าเพลงธีมหลักจาก 'วัยเป้ง 2 เถื่อน' น่าจะเป็นเพลงที่ฮิตที่สุดในหมู่แฟน ๆ แล้ว—มันไม่ใช่แค่ทำนองเพราะอย่างเดียว แต่เป็นเพลงที่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนอารมณ์ของทั้งเรื่องได้ชัดเจน ฉันทึ่งกับวิธีที่เมโลดี้เรียบง่ายแต่ติดหู ถูกเรียกใช้ซ้ำในหลายซีนสำคัญจนคนดูเริ่มฮัมตามโดยไม่รู้ตัว และนั่นแหละทำให้เพลงกลายเป็นสิ่งที่คนพูดถึงหลังจากออกจากโรงหนังหรือเลิกดูในแอปสตรีมมิ่ง สิ่งที่ทำให้เพลงนี้เด่นสำหรับฉันคือการจัดวางในภาพยนตร์: เพลงจะโผล่มาในฉากที่ตัวละครต้องตัดสินใจสำคัญหรือฉากบู๊ที่มีความหมายมากกว่าแค่แอ็คชั่นธรรมดา เสียงร้องมีโทนอบอุ่นผสมแรงกระตุ้น ทำให้ผู้ฟังไม่เพียงแค่รู้สึกตื่นเต้น แต่ยังรู้สึกเชื่อมกับความขัดแย้งภายในของตัวละครด้วย ฉันชอบที่มันไม่พยายามใช้องค์ประกอบดนตรีเยอะเกินไป แต่เลือกเน้นเมโลดี้กับคอร์ดง่าย ๆ ที่ทำให้เพลงคงความเป็นสากล ฟังแล้วอยากร้องตาม แถมยังถูกนำไปคัฟเวอร์ในรูปแบบอะคูสติกและรีมิกซ์ซึ่งยิ่งขยายความฮิตออกไปอีก ยังมีเพลงอื่น ๆ ในอัลบั้มที่คนชอบพูดถึง เช่น เพลงจังหวะคึกคักที่เล่นในซีนขับรถไล่กัน กับเพลงบรรเลงอะคูสติกที่ขึ้นในฉากเงียบ ๆ ระหว่างตัวละครสองคน เพลงพวกนี้ช่วยเติมอารมณ์ให้หนัง แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เพลงธีมหลักมักจะติดอยู่ในหัวคนฟังนานสุด ไม่ว่าจะเป็นการแชร์คลิปสั้น ๆ บนโซเชียล หรือการร้องคาราโอเกะในหมู่เพื่อน มันกลายเป็นซาวด์แทร็กที่คนจดจำแรก ๆ เวลาพูดถึง 'วัยเป้ง 2 เถื่อน' และสำหรับฉัน เพลงนี้คือสิ่งที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกพูดถึงนานกว่าหนังโปรเจกต์อื่น ๆ ที่มีแต่ฉากระเบิดและเทคนิคเท่านั้น

พูดถึงเพลงที่แฟนๆ มักพูดถึงมากที่สุดใน 'วัยเป้ง 2' ชื่อที่โผล่มาทุกครั้งคือ 'คืนแห่งดาว' และฉันเองก็เข้าใจได้ว่าทำไมคนถึงหลงรักมัน เพลงมีการเรียบเรียงที่สร้างบรรยากาศละมุน แต่ก็ไม่หวานจนเลี่ยน ท่อนคอรัสยกขึ้นได้พอดี ทำให้ฉากสำคัญในซีรีส์นั้นมีพลังมากขึ้น ส่วนตัวฉันรู้สึกว่าเสียงร้องมีความเป็นมนุษย์—ไม่ใช่แค่ไพเราะ แต่เชื่อมโยงกับตัวละครได้จริงๆ เมื่อเพลงนี้เปิดขึ้นฉากที่ตัวเอกยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ผมเห็นการเปลี่ยนผ่านภายในเรื่องได้ชัดขึ้น เป็นเพลงที่แฟนคลับเอาไปคัฟเวอร์ ปรับแต่งเมโลดี้กันเยอะ จนกลายเป็นตัวแทนของความอบอุ่นและการเติบโตของตัวละครในซีซั่นนี้ จบตอนด้วยท่อนฮุคแล้วยังค้างในหัวต่ออีกพักใหญ่ นั่นแหละความหมายของเพลงที่ติดหูและติดใจในแบบที่ฉันชอบ