ฉันชอบที่ผู้เขียนเลือกใช้ภาพซ้ำๆ ของรอยยิ้มและโค้งของถนนเป็นสัญลักษณ์ เชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันอย่างละมุน บทสนทนาไม่ยืดยาวแต่เต็มไปด้วยนัย และบางฉากจะพาให้คิดถึงบรรยากาศของนิยายอย่าง 'The Remains of the Day' ในแง่การสำรวจความทรงจำที่เงียบและละเอียดอ่อน แต่โทนของ 'โค้งยิ้ม' จะให้ความหวังมากกว่าเล็กน้อยในตอนจบ
โมเน่หญิงสาวที่ผิดหวังในความรักจึงประชดชีวิ ตด้วยการไปนั่งดื่มที่บาร์หรูคนเดียวจึงได้เจอกับดราก้อนมาเฟียหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่นั้นในคืนนั้น
"รู้จักไหม one night stand ?"
"....ทนให้ได้แล้วกันเพราะฉันจะไม่หยุด!"