เช กูวาร่า กลายเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมได้อย่างไร

เมืองโรซาริโอในจังหวัดซานตาเฟ่คือสถานที่เกิดของ 'เช กูวาร่า' เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1928 และชื่อจริงของเขาคือเออร์เนสโต เกวาร่า ซึ่งเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางที่มีรากสายเลือดยุโรปผสม ทั้งสเปนและไอริช ฝ่ายพ่อมีนามว่าเออร์เนสโต เกวาร่า ลินช์ ส่วนมารดาชื่อเซเลีย เด ลา เซอร์นา ครอบครัวไม่ได้มีฐานะยากจน แต่บรรยากาศภายในบ้านเปิดกว้างทางความคิดและสนับสนุนการศึกษา ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันค่อนข้างให้ความสำคัญเมื่อมองกลับไปยังรากเหง้าของคนคนนี้ ผมจินตนาการได้ค่อนข้างชัดว่าการเติบโตของเขาไม่ได้ราบเรียบเหมือนผู้ชายจากตระกูลร่ำรวยสุดโต่ง — เขาเป็นเด็กที่มีปัญหาโรคหืด จึงต้องย้ายไปใช้ชีวิตในเมืองเล็ก ๆ ของจังหวัดกอร์โดบาเพื่อรับอากาศที่ดีกว่า ตอนวัยรุ่นเขาใช้เวลาอ่านหนังสือมาก เหมือนคนที่ค้นหาคำตอบจากหนังสือและการสนทนา แทนที่จะเล่นกีฬารุนแรงตอนแรก แต่พออาการดีขึ้น เขาก็เริ่มออกกำลังกายและกลายเป็นคนที่พร้อมจะทดสอบขีดจำกัดตัวเองเสมอ นี่แหละที่ทำให้ผมเห็นเส้นทางเชื่อมจากเด็กที่รักการเรียนสู่คนที่มีความกระหายจะเปลี่ยนแปลงสังคม การเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยบัวโนสไอเรสเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญอีกอย่างหนึ่ง เพราะทำให้เขาได้เห็นสภาพความไม่เสมอภาคจากมุมมองคนทำงานสุขภาพ หลังจากนั้นการเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ข้ามทวีปในช่วงต้นทศวรรษ 1950 ยิ่งเติมความชัดเจนว่าโลกไม่ได้เป็นไปตามทฤษฎีในห้องเรียน การพบเจอสภาพความยากจนและความอยุติธรรมในท้องถิ่นต่าง ๆ กระตุ้นให้เขาคิดแบบต่างและสุดท้ายก็เลือกเส้นทางที่แตกต่างจากชีวิตวิชาชีพแบบปกติ เรื่องราวการเติบโตของเขาครบเครื่องทั้งพื้นเพทางครอบครัว สภาพร่างกาย ประสบการณ์เรียนรู้ และการพบเห็นโลกภายนอก ซึ่งรวมกันเป็นแรงผลักดันที่ทำให้เขากลายเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่เราพูดถึงอย่างไม่จบง่าย ๆ

ภาพของเช กูวาราในเสื้อยืดตามร้านตลาดนัดกับโปสเตอร์ในร้านกาแฟบอกอะไรได้มากกว่าที่เห็นบนผืนผ้าใบเดียวกัน การมองเห็นเชในบริบทนั้นทำให้ฉันนึกถึงความเป็นสัญลักษณ์ที่หลุดออกจากประวัติศาสตร์เต็มรูปแบบแล้วกลายเป็นแฟชั่น การได้เห็นคนหนุ่มสาวเดินผ่านไปมาพร้อมเสื้อที่มีใบหน้าของเขา สายตาที่เข้มข้นและหมวกเบเรต์ กลับทำให้ฉันคิดถึงความเปราะบางของสัญลักษณ์ทางการเมืองเมื่อมันถูกนำมาวางในตลาดเสรี หลายครั้งภาพนี้ถูกอ่านเป็นความเท่ ความต่อต้าน หรือแค่เครื่องประดับที่ดูมีรสนิยม มากกว่าการตั้งคำถามถึงบริบททางประวัติศาสตร์ที่ซับซ้อน อีกรูปแบบที่เห็นบ่อยคือการนำภาพจากหนังอย่าง 'The Motorcycle Diaries' มาผสมผสานกับองค์ประกอบศิลปะท้องถิ่น บางคนใช้เป็นฐานสร้างงานกราฟฟิตี้ บางคนเอามาทำปกอัลบั้มอินดี้ เหตุการณ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าภาพของเชกลายเป็นภาษาสากลของการแสดงออก ทั้งที่ความหมายดั้งเดิมอาจถูกเจือจางไป แต่ภาพนั้นยังมีพลังดึงดูด ในความคิดของฉัน มันเหมือนการพบกันระหว่างเสน่ห์ของตำนานกับความไม่ลงรอยในความจริงของประวัติศาสตร์ — สถานะที่ทั้งเป็นแรงบันดาลใจและประเด็นให้ถกเถียงกันต่อไป

ย้อนกลับไปยังช่วงปลายทศวรรษ 1950 เหตุการณ์ที่ผมคิดว่า 'เช กูวาร่า' มีบทบาทสำคัญที่สุดคือการปฏิวัติคิวบา — แม้จะเป็นคำตอบที่ยืดเยื้อ แต่มันคือแกนกลางของชื่อและภาพลักษณ์ทั้งหมดของเขา ผมเห็นเขาไม่ใช่แค่เป็นคนสู้รบคนหนึ่ง แต่เป็นหนึ่งในผู้นำการรบแบบกองโจรที่เปลี่ยนความไม่พอใจทางสังคมให้กลายเป็นการลุกฮือเชิงการเมือง เขาลงเรือจากเม็กซิโกมากับกลุ่มของฟิเดล คาสโตรและคนอื่นๆ ในปี 1956 เพื่อเริ่มการต่อสู้แบบกองโจรในเทือกเขาเซียร์รา มาเอสตรา และเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่มีบทบาทต่อการล้มล้างระบอบของฟุลเกนซิโอ บาติสตา การรณรงค์ทางทหารของพวกเขา ความสำเร็จที่ชัดเจนที่สุดคือการยึดเมืองซานตา คลาราในเดือนธันวาคม 1958 ซึ่งทำให้กองกำลังบาติสตาเสียขวัญและเปิดทางสู่ชัยชนะของขบวนการปฏิวัติ หลังการปฏิวัติ บทบาทของเขาย้ายจากสนามรบสู่การกำหนดนโยบายรัฐ เขารับตำแหน่งสำคัญทางเศรษฐกิจ เช่น ประธานธนาคารแห่งชาติและรัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรม มีส่วนในการวางแผนเศรษฐกิจ ควบคุมการสกัดทรัพยากร และผลักดันการปฏิรูปที่มุ่งรวมทรัพยากรเพื่อสร้างรัฐสังคมนิยม แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะถูกยกย่องโดยฝ่ายหนึ่งว่าเป็นความกล้าหาญในการเปลี่ยนระบบ แต่ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์อีกด้านหนึ่ง โดยเฉพาะกรณีการลงโทษนักโทษการเมืองในคุก 'ลา คาบันญา' ซึ่งกลายเป็นประเด็นความขัดแย้งเรื่องสิทธิมนุษยชนที่ติดตัวเขามาตลอด ภาพรวมแล้ว บทบาทของเขาในเหตุการณ์ปฏิวัติคิวบาเป็นทั้งตัวขับเคลื่อนทางการทหารและนักออกแบบนโยบายที่ท้าทายระบบเก่า ผมมองว่าความสำคัญของเขาวัดได้จากทั้งผลทางประวัติศาสตร์ที่เปลี่ยนแปลงประเทศหนึ่ง และจากภาพลักษณ์ที่ยังคงเป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้านอำนาจอันไม่เป็นธรรม ถึงแม้ความคิดเห็นต่อเขาจะแตกแยก แต่ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าเหตุการณ์ในคิวบาเป็นเวทีที่ทำให้ชื่อเสียงของเขาไม่อาจลบเลือน

ภาพถ่ายหนึ่งที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวฉันเสมอคือ 'Guerrillero Heroico' ของอัลแบร์โต้ กอร์ดา ซึ่งสำหรับฉันมันไม่ใช่แค่รูปหน้าคนหนึ่ง แต่มันคือสัญลักษณ์ที่ถูกตีความและนำไปใช้ซ้ำจนแทบสูญเสียต้นกำเนิดของมัน ในมุมมองเชิงประวัติศาสตร์ ภาพนี้ถ่ายในปี 1960 ขณะงานไว้อาลัยจากการระเบิดเรือบรรทุกสินค้าที่ชื่อ La Coubre ในน่านน้ำฮาวานา ตอนที่ภาพถูกเผยแพร่ ใบหน้าของเช เกวาราในมุมสามส่วน รายละเอียดเงา และหมวกเบเรต์ที่มีดาว ทำให้ภาพนั้นกลายเป็นภาษากลางของความต้านทานทางการเมือง ระดับสากล — นักเคลื่อนไหวในละตินอเมริกา ยุโรป และมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ยึดเอาภาพนี้เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้กับการกดขี่ แต่เมื่อฉันคิดถึงเรื่องนี้ในเชิงมนุษย์ การเห็นภาพถูกขายเป็นเสื้อยืด โปสเตอร์ เชิงแฟชั่น หรือถูกทำกราฟิกจนกลายเป็นไอคอนที่ไม่รู้ราก ทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ เพราะคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังภาพคือมนุษย์หนึ่งคนที่มีเรื่องราวซับซ้อน ไม่ใช่เครื่องหมายทางการตลาด กอร์ดาเองไม่ได้ต้องการให้ภาพถูกค้าขายในแบบที่เกิดขึ้น แต่ความสามารถของภาพในการสื่อสารความคิดแบบกว้างกลับเป็นดาบสองคม — มันให้พลังแก่การเคลื่อนไหว แต่ก็ง่ายต่อการถูกแยกชิ้นส่วนและเปลี่ยนความหมายไปตามเจตนาของผู้ใช้ ภาพนี้จึงเป็นทั้งเครื่องหมายของการต่อสู้และบทเรียนเรื่องการตีความซ้ำ ซึ่งฉันยังคงคิดถึงมันบ่อยๆ

ภาพถ่ายของเช กูวาร่า ที่คนทั่วโลกจำกันได้ทันทีมีรากมาจากเหตุการณ์ระทึกในฮาวานาเมื่อปี 1960 — การระเบิดของเรือสินค้า 'La Coubre' และพิธีรำลึกผู้เสียชีวิตที่จัดขึ้นในวันถัดมา ในฐานะคนที่ชอบหยิบภาพประวัติศาสตร์มาคิดต่อ ผมมักเล่าเรื่องนี้แบบละเอียดเพราะฉากหลังมันช่วยให้เข้าใจพลังของภาพมากขึ้น เหตุเกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 1960 เรือบรรทุกสินค้า 'La Coubre' ระเบิดในท่าเรือฮาวานา คร่าชีวิตและบาดเจ็บผู้คนจำนวนมาก สถานการณ์ตึงเครียดเพราะรัฐบาลคิวบาเชื่อว่าการระเบิดน่าจะเป็นการก่อวินาศกรรม หลังจากนั้นวันที่ 5 มีนาคมมีพิธีรำลึกขึ้นที่เมือง และช่างภาพอัลแบร์โต้ กอร์ดา (Alberto Korda) ยืนอยู่ในฝูงชน เขาถ่ายภาพชายคนหนึ่งที่ยืนสงบนิ่งด้วยแววตาเข้มแข็ง ใบหน้าในมุมเอียงขึ้นเล็กน้อย ใส่หมวกเบเร่ต์ — ภาพนั้นถูกตั้งชื่อว่า 'Guerrillero Heroico' และต่อมาเติบโตเป็นสัญลักษณ์ระดับโลก ความน่าสนใจที่ผมมักพูดถึงคือบริบทเล็กๆ ที่ไม่ค่อยถูกสังเกต เช่น มุมกล้อง แสงเงา และช่วงเวลาสั้นๆ ที่ทำให้สีหน้าของเชดูเหมือนเป็นตัวแทนของความมุ่งมั่นทั้งเชิงปฏิวัติและการคัดค้านความอยุติธรรม ภาพเกิดจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมจริง แต่ผลของมันไม่ได้จำกัดแค่นั้น — ภาพกลายเป็นสัญลักษณ์การต่อสู้ ถูกนำไปใช้ซ้ำในโปสเตอร์ เสื้อยืด และงานศิลป์หลายรูปแบบ การรู้ที่มาว่าเป็นภาพจากพิธีรำลึกเหยื่อการระเบิดของ 'La Coubre' ช่วยให้ฉันเข้าใจถึงความเข้มข้นของอารมณ์ที่ภาพสื่อออกมา และทำให้เห็นว่าเหตุการณ์ประวัติศาสตร์เล็กๆ บางครั้งก็สร้างสัญลักษณ์ขนาดยักษ์ได้

เพลง 'Hasta Siempre' มักเป็นเพลงแรกที่ผมนึกถึงเมื่อพูดถึงดนตรีที่ผูกกับชื่อของเช กูวารา เพราะท่อนเมโลดี้และเนื้อร้องเต็มไปด้วยภาพจำของการจากลาและอุดมการณ์ร่วมกัน ฉากสารคดีหลายชิ้นชอบหยิบเพลงนี้มาใช้เป็นธีม หรือเป็นฉากปิด เพื่อบรรยากาศที่ทั้งไพเราะและขมขื่นในคราวเดียว การฟังเพลงนี้ในสารคดีจะต่างจากการฟังเวอร์ชันทั่วไป: ผมมักรู้สึกว่ามันทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเรื่องเล่าเชิงประวัติศาสตร์กับอารมณ์ของผู้ชม เพลงนี้แต่งโดย Carlos Puebla ในช่วงกลางทศวรรษ 1960 และต่อมามีการคัฟเวอร์โดยศิลปินจากหลายประเทศ ทำให้มันกลายเป็นสัญลักษณ์ดนตรีของยุคปฏิวัติไปเลย มุมมองส่วนตัวผมคือการเลือกใช้ 'Hasta Siempre' ในสารคดีทำให้ภาพของเชไม่ได้เป็นแค่หลักฐานทางประวัติศาสตร์ แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ที่มีทั้งความเป็นมนุษย์และแนวคิด การได้ยินท่อนคอรัสในบริบทของภาพเก่า ๆ หรือการสัมภาษณ์คนยุคนั้น ทำให้ฉากหนึ่ง ๆ มีน้ำหนักขึ้นอย่างชัดเจน — นี่คือเพลงที่ผมคิดว่าโดดเด่นที่สุดเมื่อพูดถึงเสียงเพลงที่เชื่อมโยงกับเช กูวารา

เริ่มจากหนังสือที่เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเอง: 'The Motorcycle Diaries' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากสำหรับคนอยากรู้จักเช กูวาร่าในเวอร์ชันที่เป็นคนธรรมดาและยังไม่สุดโต่ง การอ่านไดอารี่การเดินทางช่วงวัยหนุ่มของเขาทำให้เข้าใจว่าทำไมการเห็นความยากจนและความไม่เป็นธรรมบนท้องถนนถึงเปลี่ยนคนๆ หนึ่งได้อย่างรุนแรง, ผมเห็นการเปลี่ยนผ่านจากความอยากรู้อยากเห็นของนักศึกษาไปสู่ความรู้สึกรับผิดชอบต่อสังคมในเชแบบที่อธิบายด้วยภาพและบันทึกเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างลึกซึ้ง ต่อด้วยงานที่เป็นเชิงทฤษฎีและปฏิบัติ เช่น 'Guerrilla Warfare' ซึ่งเป็นคู่มือและข้อถกเถียงเรื่องยุทธวิธีกองโจร อ่านแล้วรู้สึกได้ถึงความเป็นนักปฏิบัติที่ไม่ได้มาจากอุดมคติเพียงอย่างเดียว แต่มีการคิดเชิงยุทธศาสตร์อย่างเป็นระบบ ในขณะที่บันทึกจากการรบและการปฏิวัติ เช่น 'Reminiscences of the Cuban Revolutionary War' ให้มุมมองด้านการเมืองและการทำงานภาคสนามที่แตกต่างจากไดอารี่การเดินทางอย่างชัดเจน; ในมุมมองของผม การอ่านงานสองประเภทนี้คู่กันช่วยให้เห็นทั้งต้นกำเนิดทางอารมณ์และการแปรอุดมการณ์สู่การปฏิบัติจริง ถ้าคิดจะลงลึกเพิ่มอีก หนังสือฉบับแปลหรือรวมบทความเกี่ยวกับบันทึกของเขาก็มีประโยชน์มาก โดยเฉพาะฉบับรวมแปลที่มีบทนำและหมายเหตุทางประวัติศาสตร์ช่วยเติมช่องว่างระหว่างเหตุการณ์กับบริบทสังคมการเมือง, ผมมักแนะนำให้เริ่มด้วยไดอารี่ก่อนแล้วค่อยข้ามไปยังงานยุทธศาสตร์และบันทึกภาคสนามเพื่อจับความต่อเนื่องของความคิด การอ่านเชแบบลำดับนี้ทำให้ไม่ถูกช็อกด้วยภาพลักษณ์สาธารณะใหญ่โต แต่ได้เห็นคนที่โตขึ้นจากประสบการณ์จริง ซึ่งทำให้เข้าใจได้มากขึ้นว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นสัญลักษณ์ทั้งในแง่บวกและลบ

การอ่านชีวประวัติของเช เกวารา ถ้าจะให้เลือกระดับความละเอียด ผมมักแนะนำให้เริ่มจากหนังสือที่ครบถ้วนและมีเอกสารอ้างอิงชัดเจนก่อน ผมชอบ 'Che Guevara: A Revolutionary Life' ของ Jon Lee Anderson เพราะงานชิ้นนี้เป็นชีวประวัติที่ละเอียดและพยายามแสดงทั้งมุมที่ชื่นชมและมุมที่ตั้งคำถาม เหมาะกับคนอยากเห็นภาพรวมตั้งแต่วัยเด็ก การมีส่วนร่วมในคิวบา ไปจนถึงบทบาทในโบลิเวีย งานชิ้นนี้อธิบายบริบทประวัติศาสตร์และการเมืองค่อนข้างชัด ซึ่งช่วยให้การอ่านไม่กลายเป็นการยกย่องหรือประณามแบบผิวเผิน ผมมักจะแนะนำให้อ่านควบคู่กับงานที่เขาเป็นผู้เขียนเองเพื่อให้เห็นเสียงของเชในเชิงบุคคล เช่น 'The Motorcycle Diaries' ที่เป็นบันทึกการเดินทางช่วงหนุ่มของเขา เล่มนี้ทำให้ภาพเชมีมิติเป็นคนที่หลงใหลในการเดินทาง มีความคิดต่อสังคมที่ค่อยๆ เกิดขึ้น การจับคู่ระหว่างชีวประวัติเชิงวิชาการกับบันทึกส่วนตัวจะทำให้เห็นทั้งเหตุผลและอารมณ์ของเขาอย่างสมดุล ถ้าต้องเลือกฉบับแปลไทย แนะนำดูสำนักพิมพ์ที่มีบรรณาธิการและเช็คหมายเหตุประกอบ แปลที่ดีจะช่วยให้ประเด็นทางการเมืองและคำศัพท์เฉพาะถูกส่งต่ออย่างแม่นยำ การอ่านแบบนี้ทำให้ผมเข้าใจเชในฐานะตัวละครทางประวัติศาสตร์ที่ซับซ้อน ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์อย่างเดียว

พูดถึงหนังที่ทำให้เห็นภาพกว่าจะเป็นเช เกวาราในแบบคนหนุ่มแล้วผมมักจะนึกถึง 'The Motorcycle Diaries' เสมอ หนังเรื่องนี้ถ่ายทอดการเดินทางของเชในวัยหนุ่มได้ละเอียด ละมุน และเต็มไปด้วยการค้นพบตัวเองมากกว่าการยึดติดกับการเมืองแบบขาวดำ ฉากสองหนุ่มขี่มอเตอร์ไซค์ข้ามที่ราบสูงแอนดีส ถูกถ่ายด้วยมุมกล้องและแสงที่ทำให้ความเหนื่อย ความหิว และความเอื้อเฟื้อต่อคนแปลกหน้าดูเป็นเรื่องใกล้ตัว สิ่งที่ผมชอบคือการเอารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างการพบคนงานเหมืองหรือการแบ่งปันอาหารมาเป็นเหตุผลให้ตัวเอกเปลี่ยนมุมมอง หนังไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เชเป็นฮีโร่ทันที แต่นำเสนอพัฒนาการทางจิตใจ เสียงดนตรีและการคัดเลือกฉากช่วยทำให้ฉากข้ามภูเขาฉากหนึ่งตราตรึงใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ ในตอนท้ายผมรู้สึกว่าเข้าใจความเป็นมนุษย์ของเชมากขึ้น และยอมรับว่าภาพยนตร์แบบนี้ทำให้เรื่องราวประวัติศาสตร์เข้าถึงได้มากกว่าแค่ตัวเลขในตำรา

เพื่อนหลายคนมักถามฉันว่าเชกูวาร่าคือใครและทำไมหน้าของเขาถึงกลายเป็นสัญลักษณ์ทั่วโลก เชกูวาร่าเป็นชื่อที่คนทั่วไปใช้เรียกเออร์นิโก้ 'เช' เกวารา (Ernesto 'Che' Guevara) ชายชาวอาร์เจนตินาที่มีภูมิหลังเป็นแพทย์ แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในผู้นำการปฏิวัติสำคัญของศตวรรษที่ 20 เขามีบทบาทหนักในกองกำลังกองโจรนำโดยฟิเดล คาสโตรซึ่งโค่นล้มรัฐบาลบาติสตาของคิวบาในปลายทศวรรษ 1950 หลังจากนั้นเขาทำหน้าที่เป็นผู้บริหารระดับสูงและนักวางยุทธศาสตร์ในรัฐบาลปฏิวัติคิวบา ก่อนจะออกจากตำแหน่งไปสนับสนุนการปฏิวัติที่ประเทศอื่น ๆ การเล่าเรื่องเกี่ยวกับเขาไม่เคยเป็นเรื่องเดียว — หนังสือบันทึกการเดินทางวัยหนุ่มอย่าง 'The Motorcycle Diaries' ถ่ายทอดมุมมองที่เป็นนักเดินทางและความตระหนักทางสังคม ในขณะที่งานเขียนเชิงชีวประวัติอย่างของ Jon Lee Anderson เน้นรายละเอียดเชิงการเมืองและการต่อสู้ทางอุดมการณ์ ทำให้ภาพของเขาเปลี่ยนไปตามผู้เล่า ภาพลักษณ์ของเขาในฐานะสัญลักษณ์ของการต่อสู้และปฏิวัติ ถูกยกขึ้นมาตลอดทั้งในโปสเตอร์ เสื้อยืด เพลง และภาพยนตร์ แต่ก็มีทั้งผู้ชื่นชมที่มองว่าเขาเป็นฮีโร่และผู้วิจารณ์ที่ชี้ว่าการกระทำและนโยบายบางอย่างของเขาก็โหดร้ายและซับซ้อน ฉันมักจะชอบคิดถึงเขาเป็นตัวละครประวัติศาสตร์ที่ควรถูกอ่านทั้งด้านดีและด้านที่ท้าทาย มากกว่าจะถูกยกยอเป็นตำนานเพียงอย่างเดียว