เพลงที่มีเปียโนและสายไวโอลินบางทีก็ทำให้ประโยคสนทนาในนิยายกระเด้งขึ้นมาเป็นภาพทันที เพลง 'On the Nature of Daylight' โดย Max Richter เป็นหนึ่งในช้อยส์ที่ฉันหยิบมาบ่อย เพราะสายเครื่องสายมันเหมือนคำขอโทษที่พูดออกมาโดยไม่ต้องมีบทพูด เหมาะกับฉากที่ความผิดพลาดของอดีตยังตามหลอกหลอนตัวละครอยู่ต่อเนื่อง
อารมณ์โรแมนติกแบบใกล้ชิดมาก ๆ เหมาะกับ 'Turning Page' ของ Sleeping At Last ซึ่งเสียงร้องนุ่ม ๆ กับกีตาร์เบา ๆ ทำให้การสารภาพรักหรือการเผยตัวตนของสองคนในห้องเล็ก ๆ มีความเป็นส่วนตัวสูงขึ้น ส่วนถ้าต้องการความกว้างใหญ่ของอารมณ์ที่ยังคงมีเค้าความหวัง 'Hoppípolla' ของ Sigur Rós จะช่วยสร้างบรรยากาศของการเริ่มต้นใหม่ได้อ่อนโยนและแปลกตา ขณะที่เพลงอย่าง 'True Love Waits' ของ Radiohead ให้ความรู้สึกของความรักที่ทนทานแต่เปราะบาง เหมาะกับบทที่คนสองคนยึดมั่นแต่ไม่แน่ใจว่าจะอยู่กันได้นานแค่ไหน