บทที่ 1

อากาศเช้าวันจันทร์ในกรุงเทพมหานครยังคงวุ่นวายไม่ต่างจากเมืองหลวงอื่นทั่วโลก แต่สำหรับเอวา... หรืออดีตคือเจ้าหญิงอลิซาเบธแห่งเอราเวีย ความวุ่นวายนี้คือความอิสระที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต

หญิงสาวก้าวลงจากรถไฟฟ้าใต้ดิน เดินลัดเลาะผ่านฝูงชนวัยทำงานด้วยความกระฉับกระเฉง วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพอดีตัวทับด้วยสูทเข้ารูปสีเข้ม กระโปรงทรงสอบยาวคลุมเข่า และรองเท้าคัตชูส้นเตี้ย ป้ายชื่อพนักงานพลาสติกที่หนีบอยู่บนปกเสื้อพิมพ์ตัวอักษรภาษาอังกฤษชัดเจนว่า 'Eva - International Patient Coordinator' เครื่องแบบธรรมดาที่ไม่มีเครื่องหมายราชวงศ์ ไม่มีมงกุฎ และไม่มีสายตาจับผิดจากเหล่าขุนนาง

เอวาสูดลมหายใจลึกเมื่อเดินผ่านประตูบานเลื่อนอัตโนมัติของโรงพยาบาลเอกชนระดับแนวหน้าของประเทศ แอร์เย็นฉ่ำปะทะใบหน้า กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อให้ความรู้สึกสะอาดและเป็นระเบียบ เธอเพิ่งรายงานตัวกับฝ่ายบุคคลเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา และวันนี้คือการลงสนามทำงานจริงวันแรก ในแผนกผู้ป่วยต่างชาติที่ขึ้นชื่อว่ารับมือยากที่สุด

เป้าหมายของเธอคือการใช้ชีวิตเป็นสามัญชนคนหนึ่ง ทำงาน หาเงิน และเรียนรู้โลกกว้างให้คุ้มค่ากับเวลาหนึ่งปีเต็มที่แลกมาด้วยข้อตกลงอันตึงเครียดกับเสด็จพ่อ

"น้องเอวาใช่ไหมคะ ทางนี้เลยค่ะ"

เสียงเรียกจากหัวหน้าพยาบาลวัยกลางคนดังขึ้นเมื่อเอวาเดินมาถึงโถงทางเดินของแผนกผู้ป่วยต่างชาติ VVIP หญิงสาวรีบเดินเข้าไปหาพร้อมส่งยิ้มกว้าง แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากทักทาย เสียงตะโกนโวยวายด้วยภาษาที่คุ้นหูก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"C'est inacceptable! Je ne vais pas attendre une minute de plus!" (รับไม่ได้! ฉันจะไม่รออีกแม้แต่นาทีเดียว!)

เอวาหันขวับไปตามเสียง ชายชาวฝรั่งเศสรูปร่างสูงใหญ่ วัยประมาณหกสิบปี สวมเสื้อโปโลแบรนด์เนมและถือไม้เท้ากำลังยืนชี้หน้าพยาบาลสาวสองคนที่เคาน์เตอร์ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ขณะที่พยาบาลทั้งสองคนได้แต่ยืนหน้าซีด พยายามใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกลับไป แต่ดูเหมือนยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง

"Please calm down, sir. The doctor is... เอ่อ ดอกเตอร์อีส อิน เดอะ รูม" พยาบาลคนหนึ่งพยายามอธิบายด้วยความตะกุกตะกัก

"Je me fiche de ce que vous dites! Appelez le directeur!" (ฉันไม่สนว่าพวกเธอพูดอะไร! ไปเรียกผู้อำนวยการมา!) ชายคนนั้นทุบไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดังลั่น ผู้ป่วยและญาติคนอื่นๆ ในโถงรอเริ่มหันมามองด้วยความตกใจ

"ตายแล้ว คุณมาร์แต็งโวยวายอีกแล้ว ผู้จัดการแผนกก็เพิ่งเดินไปประชุมที่ตึกซอยแปด ทำยังไงดี" หัวหน้าพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างเอวาพึมพำอย่างร้อนรน หยิบโทรศัพท์ภายในขึ้นมากดรัวๆ แต่ไม่มีคนรับสาย

เอวามองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว จากลักษณะการยืน มือที่สั่นเล็กน้อย และเหงื่อที่ซึมตามไรผม เธอเดาได้ไม่ยากว่าผู้ชายคนนี้กำลังหงุดหงิดจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ประกอบกับการรอคอยที่นานเกินกว่ากำหนดการ ทำให้ความอดทนขาดสะบั้น

ในฐานะคนที่ถูกฝึกให้รับมือกับคณะทูตและนักการเมืองมาตั้งแต่จำความได้ นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยมาก

หญิงสาวไม่รอให้หัวหน้าพยาบาลอนุญาต เธอเดินตรงเข้าไปแทรกกลางระหว่างชายชาวฝรั่งเศสและพยาบาลทั้งสองคนทันที

"Bonjour, Monsieur Martin. Je comprends que vous soyez contrarié. Permettez-moi de vous aider." (สวัสดีค่ะคุณมาร์แต็ง ฉันเข้าใจว่าคุณกำลังอารมณ์เสีย ให้ฉันช่วยดูแลคุณนะคะ)

ประโยคภาษาฝรั่งเศสที่หลุดออกจากปากเอวาลื่นไหล ชัดเจน และมีจังหวะเว้นวรรคที่ทรงพลังพอจะทำให้ผู้ชายคนนั้นชะงัก ชายชาวฝรั่งเศสหรี่ตามองพนักงานมาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เธอพูดฝรั่งเศสได้? ดี! งั้นบอกฉันทีว่าทำไมฉันต้องมานั่งรอหมอผ่าตัดอะไรนี่ตั้งครึ่งชั่วโมง ฉันนัดไว้แปดโมงเช้านะ! แล้วนี่ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาเลย!" เขาพ่นคำพูดใส่เธอเป็นชุด

เอวารับฟังด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เธอปรับน้ำเสียงให้ดูเห็นอกเห็นใจแต่ไม่ยอมโอนอ่อนจนเสียเปรียบ

"ทางเราต้องขออภัยอย่างยิ่งค่ะคุณมาร์แต็ง ศัลยแพทย์ของเรามีเคสฉุกเฉินแทรกเข้ามาเมื่อสักครู่ แต่ตอนนี้ท่านกำลังดูชาร์ตของคุณอยู่และพร้อมจะเรียกพบในอีกไม่เกินสิบนาที ระหว่างนี้ ทางเรามีห้องรับรองส่วนตัวที่เงียบสงบกว่าตรงนี้ และฉันสามารถเตรียมชาเปปเปอร์มินต์อุ่นๆ หรือน้ำผลไม้เล็กน้อยเพื่อรองท้องให้คุณได้ก่อนพบคุณหมอค่ะ มันจะไม่กระทบผลตรวจเลือดของคุณแน่นอน สนใจรับไหมคะ?"

ภาษาที่ใช้ไกล่เกลี่ยของเอวาไม่ใช่แค่การแปลความหมาย แต่เป็นการเลือกใช้คำที่ให้เกียรติและเสนอทางออกที่ตรงจุด ชายสูงวัยมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ไหล่ที่เกร็งแน่นค่อยๆ คลายลง เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูก

"สิบนาทีนะ" เขาตกลงเสียงห้วน "พาฉันไปที่ห้องรับรองนั่นที ยืนตรงนี้นานๆ ปวดหลังไปหมดแล้ว"

"ด้วยความยินดีค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ"

เอวาผายมือเชิญผู้ป่วย VIP ไปยังห้องรับรองด้านข้าง ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้พยาบาลที่เคาน์เตอร์ช่วยจัดการเรื่องเครื่องดื่ม พยาบาลสาวทั้งสองถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับเพิ่งรอดชีวิตจากการจมน้ำ

หญิงสาวเพิ่งจะก้าวเท้าตามผู้ป่วยไป แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงเข้ามาพร้อมกับรังสีความเย็นเยียบก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก

"เมื่อกี้คุณพูดอะไรกับคนไข้"