เพลงประกอบใน ฟาสแอนฟีเรียส เพลงไหนดังและใครร้อง?

ภาคแรกของแฟรนไชส์นี้ไม่ได้มีเพลงฮิตระดับโลกที่คนจะนึกถึงทันที แต่ถ้ามองจากมุมแฟนทั่วไป ฉันมักจะบอกว่าภาคแรกเน้นบรรยากาศของถนนและซาวด์แทร็กที่เป็นเพลงฮิปฮอปกับร็อกแบบฉบับคลับมากกว่าการผลักดันเพลงเดียวให้ดังเป็นซิงเกิล ในฐานะแฟนที่ดูซ้ำบ่อยๆ ฉันชอบที่เพลงในฉากแข่งรถช่วยสร้างอารมณ์ได้ดี แม้มันจะไม่มีเพลงฮิตที่ขึ้นชาร์ตระดับโลกเหมือนในภาคหลัง ๆ แต่ซาวด์แทร็กรวมของภาค 1 ให้ความรู้สึกดิบๆ ของยุคต้นปี 2000 และเข้ากับสไตล์ของเรื่องมากกว่าการพยายามมีเพลงโปรโมทเดี่ยว สุดท้ายฉันมักจะยกตัวอย่างว่าเพลงที่คนจดจำจากแฟรนไชส์จริงๆ มักเป็นของภาคหลัง เช่น 'See You Again' ที่ออกมาจากภาค 7 มากกว่าจะเป็นเพลงจากภาค 1 — นี่ทำให้ภาคแรกมีเสน่ห์เฉพาะตัวแบบเป็นฉากและบรรยากาศ มากกว่าการเป็นแหล่งเพลงฮิตเดี่ยวๆ

เพลงที่สะกดใจคนดูเรื่องนี้ขอยกให้ 'See You Again' จาก 'Furious 7' เป็นอันดับหนึ่งที่ชัดเจน เพลงนี้ร้องโดย Wiz Khalifa ร่วมกับ Charlie Puth ซึ่งชาร์ตและกลายเป็นเพลงไว้อาลัยให้กับ Paul Walker ได้อย่างทรงพลัง ท่อนฮุกที่ Charlie Puth ร้องมีเมโลดี้เรียบง่ายแต่ติดหู ส่วนพาร์ตแร็ปของ Wiz Khalifa เติมความจริงจังและความทรงจำให้กับซีนจบของหนัง สมัยดูครั้งแรก ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่เป็นวิธีที่หนังเลือกจะพูดลาออกมาอย่างนุ่มนวล ฉากขับรถผ่านท้องฟ้าและถนนยาวพร้อมกับเสียงเปียโนเปิดนั้นตีหัวใจทุกคนที่ผูกพันกับตัวละคร เพลงนี้ยังทำให้ฉากนั้นยืนยาวในความทรงจำ และเป็นเพลงที่แฟนๆ มักหยิบมาเปิดเมื่อต้องการนึกถึงตัวละครเก่าๆ เหมือนเป็นบทเพลงสำหรับการจากลาอย่างแท้จริง

พูดถึง 'ฟาสต์ 9' แล้วผมจะนึกถึงพลังของดนตรีประกอบที่ลากอารมณ์ทั้งหนังขึ้นมาอย่างชัดเจน — โดยเฉพาะธีมดั้งเดิมที่ยังคงเป็นหัวใจของแฟรนไชส์ ผลงานดนตรีส่วนใหญ่ของภาคนี้ถูกออกแบบมาให้ต่อยอดจากเมโลดี้เดิม ๆ ที่แฟน ๆ คุ้นเคยและขยายออกเป็นสกอร์ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม สิ่งที่โดดเด่นที่สุดสำหรับผมคือการใช้ธีมหลักซ้ำในฉากอารมณ์หนัก ๆ และฉากแอ็กชัน ทำให้ทุกโมเมนต์สำคัญมีจังหวะและอิมแพ็กต์แบบเดียวกัน ท่อนที่ทำให้ผมลุกขึ้นจากที่นั่งหลายครั้งเป็นท่อนออเคสตร้าที่เรียบเรียงอย่างหนาแน่น มีการใส่เครื่องดนตรีโลหะหนักและสตริงที่รัวเร็วเป็นพื้นหลัง ก่อนจะเปิดให้จังหวะเบสและเพอร์คัชชันเข้ามาเสริม จังหวะนี้ให้ความรู้สึกทั้งโหดและยิ่งใหญ่ในครั้งเดียว ซึ่งนักแต่งเพลงแบบอลังการชนิดนี้มักจะเป็นคนที่เข้าใจ DNA ของแฟรนไชส์เป็นอย่างดี ในแง่ผู้ฟัง ผมชอบว่าดนตรีทำงานเหมือนตัวละครตัวหนึ่ง ช่วยยกอารมณ์ให้ฉากไคลแม็กซ์มีพลังเกินตัว สรุปแล้ว เพลงประกอบที่โดดเด่นใน 'ฟาสต์ 9' สำหรับผมไม่ใช่แค่เพลงเดียว แต่คือชุดธีมและโมทีฟที่เรียงต่อกัน จับมือกับการเรียงเสียงออร์เคสตราและเพอร์คัชชันจนกลายเป็นตัวแทนความตราตรึงของหนัง มันให้ความรู้สึกแบบหนังบล็อกบัสเตอร์เต็มรูปแบบ และยังคงเสียงของแฟรนไชส์ไว้ได้อย่างชัดเจน

ในฐานะแฟนรถซิ่งและหนังบู๊แบบดิบ ๆ ผมมองว่ากลุ่มตัวละครหลักของ 'The Fast and the Furious' คือแกนกลางที่ทำให้แฟรนไชส์นี้ยังคงมีชีวิต เรื่องราวเริ่มจากโดมินิค โทเร็ตโต (Dominic Toretto) — เขาคือหัวหน้าและเสาหลักทางอารมณ์ของทีม เส้นทางของเขาทั้งความเป็นผู้นำ ความภักดีต่อครอบครัว และทักษะการขับรถที่บ้าระห่ำ ทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางที่คนอื่นหมุนรอบ ไบรอัน โอคอนเนอร์ (Brian O'Conner) เริ่มต้นในบทบาทตำรวจแทรกซึม แต่พัฒนาจนกลายเป็นสมาชิกครอบครัวและคู่ชีวิตของมีอา โทเร็ตโต (Mia) บทของไบรอันสะท้อนการเปลี่ยนผ่านระหว่างกฎกับความจงรักภักดีต่อผู้คน ในขณะเดียวกัน เลตตี้ (Letty) คือมือขับฝีมือดีที่เป็นเสมือนคู่สมรภูมิและแรงผลักดันให้โดมินิคเดินหน้าต่อ ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ อย่างโรมัน (Roman Pearce) ทำหน้าที่เป็นความตลกขบขันและคนเพิ่มสีสัน เทจ (Tej Parker) คือสมองด้านเทคโนโลยี ฮาน (Han) ให้ความเย็นชาผสมความเป็นพี่เลี้ยง ในมุมตรงกันข้าม ลุค ฮ็อบส์ (Hobbs) เป็นตัวแทนของพละกำลังและกฎที่เข้มงวด ซึ่งต่อมากลายเป็นพันธมิตรสำคัญ ขณะที่วายร้ายอย่างเดการ์ด ชอว์ (Deckard Shaw) กับไซเฟอร์ (Cipher) เติมมิติให้เรื่องด้วยการท้าทายทั้งทางร่างกายและจริยธรรม จบด้วยความรู้สึกว่าพวกเขาไม่ใช่แค่ตัวละครบนจอ แต่เป็นครอบครัวแบบที่แฟรนไชส์นี้ขายมาตลอด

บอกตรงๆ ว่าเมื่อลองมองที่ 'ฟาส4' แบบแยกภาค เฉพาะภาคนั้นเองไม่มีเพลงประกอบหนึ่งเดียวที่กลายเป็นปรากฏการณ์ระดับโลกอย่างชัดเจนแบบที่แฟรนไชส์ทำได้ในบางภาคอื่นๆ ซาวด์แทร็กของภาคที่ 4 อัดแน่นด้วยบีทฮิปฮอปและกลิ่นลาตินเพื่อสร้างบรรยากาศแรง เราจะได้ยินเพลงที่เสริมอารมณ์ฉากไล่ล่าและฉากบาร์มากกว่าจะเป็นเพลงบอลลาดซึ้งๆ ที่คนร้องตามได้ทั้งโลก ฉันชอบความต่อเนื่องของโทนเพลงในภาคนี้ เพราะมันทำให้หนังยังคงความดิบและพลัง แต่ก็ยอมรับว่าไม่มีท่อนคอรัสที่สะกดใจคนดูจนกลายเป็นซิงเกิลฮิตระดับสากล มุมมองของแฟนแบบฉันคือ ภาคนี้เหมาะกับคนที่ชอบบรรยากาศตื่นเต้นและการเลือกเพลงที่เน้นอารมณ์ฉากมากกว่าการผลิตเพลงเพื่อขายเป็นซิงเกิล ถ้าอยากหาชื่อเพลงเด่นจริงๆ ของแฟรนไชส์ ให้มองไปยังภาคอื่นที่จะมีเพลงที่คนจดจำได้ง่ายกว่า แต่ถาชอบบีทหนาๆ แนวฮิปฮอปลาติน ภาคนี้ก็ยังมีมุมชอบที่ทำให้ฉากแอ็กชันมีเสน่ห์เฉพาะตัวค่อนข้างมาก

บอกตามตรง ฉันมองว่า '1970 Dodge Charger' ของโดมเป็นรถที่โดดเด่นที่สุดในแฟรนไชส์ เพราะมันพูดแทนตัวละครได้ชัดเจนกว่าเครื่องประดับใด ๆ — ดิบ ป่าเถื่อน แต่ก็บึกบึนและภักดีเหมือนคนในครอบครัว รูปร่างก้อนใหญ่ เสียงเคร้งของ V8 ที่กระแทกอกฉันทุกครั้งที่มันปรากฏบนจอ ทำให้ฉากที่มันโผล่ออกมามีแรงดึงดูดทางอารมณ์มากกว่าการโชว์สปีดล้วน ๆ การที่รถคันนี้ถูกใช้ซ้ำในหลายตอน ทำให้มันกลายเป็นสัญลักษณ์มากกว่าแค่ยานพาหนะ ฉันชอบที่ทีมงานไม่พยายามทำให้มันดูเพอร์เฟ็กต์ตลอดเวลา — มีรอยบุบ มีคราบน้ำมัน เหมือนตัวละครที่ไม่เคยลืมอดีต นอกจากนี้สัดส่วนของรถกับนักแสดง เวลาโดมยืนเท้าไล้ฝากระโปรง มันให้ภาพนิ่งที่จำง่ายและแฝงความหนักแน่น แบบเดียวกับที่เราเห็นในหนังยุคเก่า ๆ ที่ใช้รถเป็นตัวแทนอุดมคติบางอย่าง เชิงเทคนิค ฉันชอบการผสมผสานของกลิ่นอายรถกล้ามเนื้ออเมริกันกับการปรับแต่งที่เหมาะกับสเตจแอ็กชัน ผลคือมันยังคงเป็นรถที่วิ่งจริง เสียงจริง ไม่ใช่แค่ของแต่งฉาก ดูแล้วเชื่อได้ว่าเจ้าของจะเลือกมันเพราะความผูกพันมากกว่าความเร็วอย่างเดียว นี่แหละที่ทำให้ '1970 Dodge Charger' เด่นในระดับที่ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นตัวละครตัวหนึ่งจริง ๆ

แฟนเพลงที่ชอบโลกแฟนตาซีดนตรีหนักๆ จะรู้สึกว่าซาวนด์แทร็กของ 'Artemis Fowl' น่าสนใจตั้งแต่ไม่กี่โน้ตแรก เพราะ Patrick Doyle เอาองค์ประกอบออร์เคสตรามาผสมกับเครื่องดนตรีพื้นเมืองบางชนิดจนได้โทนที่ทั้งลึกลับและอบอุ่น ในมุมของผม แหล่งหาฟังที่สะดวกที่สุดคือสตรีมมิ่งใหญ่ๆ เช่น Spotify กับ Apple Music ซึ่งมักมีอัลบั้มเต็มให้ฟังทั้งชุด นอกจากนั้นบน YouTube มักมีอัปโหลดจากช่องทางอย่างเป็นทางการหรือผู้ใช้ที่อัปไว้ทั้งเพลงเดี่ยวและตัวอย่างเพลงประกอบ ถ้าชอบเก็บเป็นไฟล์ จะเจอขายในร้านเพลงดิจิทัลอย่าง iTunes/Apple Store และ Amazon Music ทั้งแบบซื้อแยกแทร็กหรืออัลบั้มเต็ม บางร้านยังมีเวอร์ชันซีดีสำหรับคนสะสมด้วยนะ ส่วนเพลงที่โดดเด่นสำหรับผมมีไม่กี่ชิ้นที่เด้งขึ้นมาทุกครั้งเมื่อฟัง หนึ่งคือธีมหลักที่ใช้ตอนเปิดภาพยนตร์—มันให้ความรู้สึกทั้งขลังและยิ่งใหญ่ เสียงเครื่องสายหนาๆ ผสมกับฮาร์ปและเป่าเล็กๆ ทำให้เห็นภาพการปะทะกันระหว่างโลกมนุษย์กับโลกใต้พิภพได้ชัดเจน อีกชิ้นที่ผมชอบคือมู้ดเงียบๆ ที่ใช้ในฉากที่ตัวละครต้องตัดสินใจ—แนวดนตรีชิ้นนี้ไม่ตะเบ็งแต่สะกดใจด้วยเมโลดี้เรียบง่ายและคอร์ดที่ค่อยๆ ขยาย ทำให้ฉากดูมีน้ำหนักมากขึ้น สุดท้ายคือ cue แอ็กชันที่ใช้ตอนไคลแม็กซ์ ซึ่งอัดแน่นด้วยเพอร์คัชชันและสตริงเร็วๆ ให้พลังมากกว่าฉากปกติ ถ้าอยากลองฟังแบบเปรียบเทียบ ผมมักเปิดเพลงธีมหลักก่อนแล้วตามด้วย cue เงียบๆ ที่กล่าวไว้ แล้วจบด้วยชิ้นแอ็กชันเพื่อดูการไต่ระดับอารมณ์ของคอนเซปต์เพลง คุณจะจับได้ว่าคอมโพสเซอร์ใช้พวกเครื่องสายกับเครื่องเป่าอย่างไรในการสร้างเอกลักษณ์ให้โลกแฟนตาซีนี้ แค่ชุดเพลงเดียวก็เพียงพอจะทำให้ฉากบางฉากในหัวกลับมาชัดเจนอีกครั้ง และถ้าสนใจรายละเอียดเพิ่มเติม เวอร์ชันบน YouTube มักมีคอมเมนต์หรือคลิปแยกแทร็กให้ลองฟังทีละชิ้น แล้วเลือกเก็บชิ้นโปรดไว้ในเพลย์ลิสต์ส่วนตัวก็สะดวก สุดท้ายแล้วสำหรับผมซาวนด์แทร็กนี้คือการผสมผสานระหว่างความมืดและเสน่ห์อย่างลงตัว — ฟังแล้วอยากย้อนไปดูฉากนั้นอีกครั้ง

ซาวด์หลักของหนังที่ติดหูที่สุดสำหรับฉันคือธีมออร์เคสตราที่พาอารมณ์ไปกับความเร็วและฉากแอ็กชันทันที ฉันชอบที่เสียงฮอร์น เบส และสตริงถูกจัดวางให้กระแทกจังหวะอย่างหนักหน่วง แต่มันก็มีโมเมนต์อบอุ่นเมื่อถึงช่วงที่พูดถึงครอบครัว ซึ่งทำให้หนังไม่ใช่แค่แข่งรถอย่างเดียว เสียงองค์ประกอบพวกนี้ถูกประพันธ์และควบคุมโดย Brian Tyler และบรรเลงโดยวงออร์เคสตราที่ให้พลังสนามเสียงกว้างใหญ่ การใส่คอรัสบางช่วงยังเพิ่มความยิ่งใหญ่อย่างได้ผล ทำให้ธีมหลักติดหูได้ง่าย ฉากไล่ล่าใหญ่ ๆ มักใช้เวอร์ชันที่เน้นเพอร์คัชชันกับเบสต่ำ ทำให้จังหวะติดหูตั้งแต่วินาทีแรก ส่วนซีนที่มีอารมณ์เชิงครอบครัวหรือย้อนอดีตจะลดโทนลงและใช้เมโลดีสั้น ๆ ที่ซ้ำ ๆ จนเข้าไปอยู่ในหัวได้โดยไม่รู้ตัว นี่คือเหตุผลที่แม้จะไม่ค่อยได้ยินเป็นเพลงป็อป แต่ธีมออร์เคสตราของ 'F9' กลายเป็นสิ่งที่แฟน ๆ จำได้เร็วและฮัมตามได้ง่าย ๆ เวลานึกถึงหนังเรื่องนี้

เพลงที่ติดหูที่สุดในหนังเรื่องนี้สำหรับฉันคือ 'Go Off' ร้องโดย Lil Uzi Vert, Quavo และ Travis Scott เพราะจังหวะกับพลังเสียงมันชนกับการไล่ล่าบนถนนได้อย่างลงตัว ตอนดูครั้งแรกเสียงเบสกับฮุกที่โผล่มาในฉากแอ็คชั่นทำให้ผมหัวใจเต้นตามรถทั้งคัน เหมือนเป็นซาวด์แทร็กของความวุ่นวายและความสนุกไปพร้อมกัน การใช้แร็พแบบนี้ทำให้หนังที่เต็มไปด้วยการไล่ล่าดูมีความร่วมสมัยและเฉพาะตัวมากขึ้น ในแง่ของความจำเพลงนี้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนยุคสมัยของแฟรนไชส์ ฉันชอบว่ามันไม่พยายามจะเป็นเพลงซึ้งหรือยิ่งใหญ่ แต่เลือกจะฉีกด้วยพลังและท่อนฮุกที่เข้าใจง่าย จบฉากแล้วยังฮัมท่อนนั้นได้อีกหลายชั่วโมง