บทนำ

                                                                       

    การเริ่มต้นของฟากฟ้า

[ฟากฟ้า]

"ฟากฟ้า เตรียมตัวยังพรุ่งนี้เดินป่านะลูก" เสียงมารดาเอ่ยเตือนอีกคน

"เตรียมตัวเสร็จหมดแล้วครับแม่" ผมตอบแม่ไป

"แล้วแน่ใจนะคะ ว่าฟากฟ้าจะไปคนเดียว" มารดาเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

"ครับแม่ ผม26แล้วนะครับ" ผมตอบแม่พร้อมเดินไปกอดท่าน 

    ฟากฟ้าเป็นเด็กที่เติบโตมาแค่กับมารดาของเขาเพียงสองคน ส่วนบิดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังไม่ลืมตาดูโลก มารดาเลี้ยงเขามาอย่างดี ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฟากฟ้าเดินทางไปคนเดียวเพราะส่วนใหญ่ฟากฟ้าจะไปกับกลุ่มเพื่อนแต่ทริปนี้ไม่มีใครว่างไปกับฟากฟ้า

"ไอ้ฟ้ามึงไม่รอไปพร้อมพวกกูหล่ะวะ" ไม้เมตรทักเข้ามาหาในห้องแชท

"นั่นสิ่ พวกกูเป็นห่วง" ก้านไม้ตามมาติดๆ

"ก็จ่ายตังค์จองไปแล้ว ฟากฟ้าเสียดายเงินนะ" ฟากฟ้าตอบ

"โอ้ยยย บ้านรวยยังเสียดายเงินพวกกูนี่ใช้เป็นว่าเล่น" ก้านไม้ตอบ

"ก้านไม้ก็เก็บบ้างสิ่" ฟากฟ้าตอบกลับ

"ไอ้ก้านเป็นไงมึง เจ็บไหมหล่ะ" ไม้เมตรซ้ำเติม

   ฟากฟ้าได้แต่นั่งขำทั้งสองคนกัดกันไปมา พวกมันเป็นแฟนกันมาตั้งแต่มหาลัยแล้ว เป็นคู่     มาราธอนสุดๆ พวกมันทะเลาะกันบ่อยนะครับ แต่ผมไม่เคยเห็นพวกมันโกรธกันได้นานสักครั้ง อาจจะเพราะนิสัยมันทั้งคู่ต่างเข้ามาเติมเต็มกันและกันอย่างดี ถ้าเปรียบพวกมันเป็นเมนูอาหารจานโปรดของผม ก้านไม้เผ็ดร้อนเหมือนกระเพรา ส่วนไม้เมตรเหมือนข้าวสวยหอมๆ เลยแหละครับ รายได้ของผมส่วนใหญ่มาจากการเดินทางแล้วเอามาบันทึกไว้เป็นตัวอักษรมากมายร้อยเรียงผ่านเรื่องราว เข้าสู่ช่วงดึก ผมก็ยังไม่ได้นอนอาจจะเพราะตื่นเต้นหรือเพราะกังวลที่ต้องไปคนเดียวหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ที่ผมเลือกไปช่วงนี้ก็เพราะว่ามันใกล้เข้าสิ้นปีแล้ว อากาศกำลังดีเลยก็ว่าได้ ปีนี้แม่ผมท่านก็คงไปกับเพื่อนๆเหมือนทุกปี

[แสนไกล]

 "จันทร์เจ้า นอกใจแสนไกลทำไม" ผมส่งแชทหาเขา

 "แสนไม่อนาคตอะไรสักอย่าง" จันทร์เจ้าตอบกลับ

"เจ้าอยากสบายแสนเข้าใจป่ะ" จันทร์เจ้าส่งข้อความสุดท้ายและกดบล็อค

    ประโยคเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ภายในหัวของแสนไกลอย่างไม่มีวันจางหาย แสนไกลอยากจบจากการวนลูปนี้สักทีเขาจึงเลือกเดินทางไปไกลๆจากจุดเดิมที่เคยอยู่ แสนไกลเลือกเดินทางเข้าป่าไปสงบสติและระบายอารมณ์ตัวเองด้วยการอยู่กับตัวเอง

"ไอ้แสนแน่ใจนะว่ามึงจะไปคนเดียว" หมื่นสมุทรทัก

"อืม" คำตอบเพียงสั้นๆ

"ให้กูไปด้วยไหม" น่านนทีถามต่อ 

"ตามใจมึง" ผมตอบน่านนที

"เออเจอกันที่บ้านมึง" น่านนทีบอก

"อืม" ผมตอบ

"ตอบสั้นๆอีกทีจะให้ไอ้นทีตบหัว" หมื่นสมุทรบอก

"เหี้ยมาก มันสวนกูกลับดิ่ควายเอ้ย" น่านทีตอบ

"กูไม่นิยมใช้ความรุนแรง" ผมตอบพวกมัน 

 พวกมันอยู่ทุกช่วงชีวิตของผมจริงๆนั่นแหละ พวกมันไม่เคยทิ้งผมเลนตั้งแต่เลิกกับจันทร์เจ้ามานี่จะครบ3เดือนแล้วพวกผมสนิทกันตั้งแต่ปี1 จนตอนนี้มีบริษัทด้วยกันแล้ว นิสัยพวกมันหรอน่านนที จะนิ่งๆ สุขุม ส่วนไอ้หมื่นสมุทร มันจะติดเล่น ทะเล้น มันคือตัวโดนของกลุ่ม งานของผมกำลังไปได้ดี แต่มาสะดุดเรื่องรักทีผมเสียศูนย์นะครับ รักกันมา7ปี อนาคตที่วางกันไว้มันพังทลายลงมาอย่างแรง ตอนนี้งานหนักตกที่หมื่นสมุทรที่ต้องตั้งรับที่บริษัทคนเดียว แต่ก็ไม่เกินมือมันหรอก ส่วนผมในฐานะผู้บริหารผมขอใช้สิทธิ์ตัวเองพักงานสักระยะ 

(วันเดินทาง)

 "เดินทางปลอดภัยนะครับฟากฟ้า แม่ไปก่อนนะคะลูก" มารดาเอ่ยลา

"เช่นกันครับแม่รดา" ผมตอบกลับพร้อมเดินขึ้นรถประจำทางมุ่งหน้าไปทางภาคอีสานของไทย เมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากท่ารถ รถของเพื่อนแม่ก็ขับออกไป

 ผมก็ได้แต่นั่งเลื่อนยูทูปหาเพลย์ลิสโปรดฟังเพลินๆ และสายตาผมละจากจอมามองคนที่เดินมานั่งข้างๆผม

"ใช่แถวที่3Aไหมครับ" เสียงแหบมีเสน่ห์ของแสนไกลเอ่ยถาม

"ใช่ครับ" ฟากฟ้าตอบพร้อมลุกออกเพื่อให้อีกคนเข้า

"ขอบคุณครับ" แสนไกลตอบ

 แสนไกลก็เดินเข้าไปนั่งริมหน้าต่างพร้อมกับจัดสัมภาระตัวเองให้เป็นระเบียบเพื่อไม่ให้ขวางอีกคนที่นั่งข้างๆตน ส่วนตัวผมก็กลับเข้านั่งประจำที่พร้อมหยิบหูฟังมาใส่ไว้ บรรยากาศพาน่านอนสุดๆ เพลงเพราะๆ ฝนตกพลำๆ แอร์รถที่เย็นกำลังดี ทำให้ผมพร้อมหลับได้อย่างง่ายดาย มองดูคร่าวๆน่าจะอายุเยอะกว่าผมเล็กน้อยพี่เขานั่งอ่านหนังสืออย่างดูดีเลยแหละ ส่วนเพื่อนพี่เขาเห็นว่านั่งเบาะหลังพี่เขานี่เอง

"เราไปเที่ยวหรอครับ" เป็นเพื่อนพี่เขาเปิดสนทนา

"ใช่ครับ" ฟากฟ้าตอบ

"เราไปเที่ยวไหนครับ เห็นของเต็มเลย" แสนไกลเอ่ยถาม

"ผมไปเดินป่าครับพวกพี่หล่ะครับ" ฟากฟ้าต่อบทสนทนา

"เหมือนกันครับ" แสนไกลเอ่ยตอบ

"เรามาคนเดียวหรอครับ" น่านนทีถาม

"ครับ ปกติมากับเพื่อนแต่มันไม่ว่างกัน" ฟากฟ้าตอบอย่างจริงใจ

"แล้วพี่ๆมากันสองคนหรอครับ" ฟากฟ้าถามต่อ

"ครับ อีกตัวมันไม่ชอบความลำบาก" น่านนทีตอบ

"ว่าแต่พวกพี่ชื่ออะไรกันมั่งครับ" ฟากฟ้าถาม

"ไอ้ตัวข้างหลังชื่อ น่านนที ครับส่วนพี่ แสนไกลครับ เราหล่ะ" แสนไกลตอบ

"ผม ฟากฟ้าครับ" ผมตอบพี่ๆเขา

   ฟากฟ้าและแสนไกลดำเนินบทสนทนากันเยอะขึ้น ผมเลยส่งบอกพวกเพื่อนๆและแม่รดาของผมว่า "ผมมีเพื่อนร่วมทริปแล้วนะครับ" พร้อมเล่าทุกๆอย่างให้ทุกคนฟัง

"มึงเจอคนดังแล้วสิฟากฟ้า" ก้านไม้พิมพ์ตอบกลับมา

"ทำไมอะ" ผมถาม

"พี่แสนไกลเจ้าพ่อนักธุรกิจส่งออกต่างประเทศอันดับ10ของโลก" ก้านไม้อธิบาย

"มึงโชคดีจัด" ไม้เมตรพิมพ์ตอบกลับ

"แต่พี่เขาดูนิ่งๆอะ เหมือนว่าเพิ่งเลิกกับแฟน" ผมตอบ

"ใช่แหละ ก่อนหน้านี้เขาร่าเริงกว่านี้" ก้านไม้ตอบ