เลโก้นินจาโก ชุดเลโก้รุ่นไหนหายากและมีมูลค่าเท่าไร?

หัวใจยังเต้นทุกทีเมื่อคิดถึงฉากบทวินาทีที่ Lloyd เปลี่ยนจากเด็กสงสัยเป็น 'Green Ninja' — มันไม่ใช่แค่การเปิดพลัง แต่เป็นการปะทุของชะตากรรมและความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ถูกถักทอไว้ตั้งแต่ต้นเรื่อง ฉากนี้ควรดูซ้ำเพราะความใส่ใจในรายละเอียดด้านแอนิเมชัน การจัดแสง และดนตรีประกอบที่ทำหน้าที่ดันอารมณ์ให้สูงขึ้นได้อย่างน่าทึ่ง ส่วนที่ผมชอบที่สุดคือวิธีที่ตัวละครคนอื่นๆ ถูกวางบทให้มีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป—บางคนยื่นมือช่วย บางคนลังเล—ทำให้ฉากไม่ใช่แค่โชว์พลัง แต่เป็นการฉายภาพการเติบโตของกลุ่มมิตรภาพด้วย สายตาจะต้องเหนียวแน่นกับฉากสู้ครั้งสุดท้ายกับ Great Devourer เพราะมันเป็นบทสรุปที่รังสรรค์ฉากแอ็กชันได้อลังการระดับภาพยนตร์ ในช่วงนั้นมีองค์ประกอบหลายอย่างที่ทำให้ดูซ้ำแล้วไม่เบื่อ: การออกแบบสัตว์ประหลาดที่ยิ่งใหญ่ การใช้ Spinjitzu ในมุมมองต่างๆ และการเสียดสีระหว่างความกล้าหาญกับความเสียสละ ฉากบางช่วงแทรกความเงียบก่อนพายุซึ่งยิ่งทำให้ช็อตระเบิดพลังมีพลังขึ้นอีกเท่าตัว แถมยังมีมิติทางจิตใจเมื่อคู่พ่อลูกต้องเผชิญหน้ากัน ทำให้ทุกครั้งที่ดูเหมือนจะเห็นอะไรใหม่ ๆ เสมอ ฉากพิเศษอย่าง 'Day of the Departed' เป็นความสุขแบบย้อนไปอดีตที่ผสมความเศร้าและตลกได้ลงตัว นี่คือตอนที่รวมอดีตตัวร้ายเข้ามาให้ได้หวนคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่เหนือสิ่งอื่นใดมันเติมเต็มความเป็นมนุษย์ให้กับตัวละครด้วยฉากที่เน้นบทสนทนาเล็กๆ และมุขที่ทำให้ยิ้มตาม การดูซ้ำทำให้จับรายละเอียดตลกซ่อนเล็กๆ รวมทั้งมีมุมน่ารักที่ครั้งแรกอาจพลาดไป สำหรับคนที่ชอบหักมุมและแนวแฟนตาซี ฉากจากสายเรื่อง 'Skybound' กับ Nadakhan มีจังหวะการเล่นคำพูดของตัวร้ายที่ชวนให้ขำเก็บกด แต่ก็จบด้วยความสะเทือนใจเมื่อ Jay ต้องเผชิญกับผลของการเลือกของตัวเอง ฉากที่ Jay ยอมแลกเพื่อคนที่เขารักยังคงจับใจและดูซ้ำได้หลายรอบเพราะในแต่ละรอบเราจะอินกับการเสียสละในมุมต่าง ๆ ไม่เหมือนกัน ส่วนฉากของ Nya ในช่วง 'Seabound' ก็สวยจนต้องหยุดดูช้า ๆ — ทั้งการเคลื่อนไหวใต้น้ำ แสงสะท้อน และโมเมนต์ที่เธอยอมรับความเป็นตัวเอง ทำให้ฉากนั้นเป็นหนึ่งในมุมที่ดูแล้วอิ่มใจ ทั้งหมดนี้แนะนำให้จัดเพลย์ลิสต์ให้เป็นชุด: เริ่มด้วยฉากเปิดตัว Lloyd, ตามด้วยไคลแมกซ์ของ Great Devourer, ใส่ 'Day of the Departed' เป็นความหวานรอง, แล้วปิดด้วยช่วงอารมณ์ของ Nadakhan และ Nya — รอบเดียวได้ทั้งแอ็กชัน ฮา และซึ้ง กลับมาดูใหม่ทุกครั้งก็ยังเจอรายละเอียดที่ทำให้ยิ้มได้ ต่างคนต่างมีฉากโปรดที่ทำให้รัก 'Ninjago' มากขึ้น และฉากพวกนี้ทำให้ใจยังคงอุ่นอยู่เสมอ.

โลกของ 'เลโก้นินจาโก' ถูกปูพื้นด้วยการผสมผสานระหว่างตำนานโบราณกับการฝึกฝนแบบมิตรภาพและความรับผิดชอบ ผมจำได้ว่าตอนแรกที่ดูแล้วประทับใจคือวิธีที่เรื่องเล่าเริ่มจากการแนะนำครูผู้ชี้นำ—เซนส์ไอ้ วู—ที่คอยฝึกเด็กหนุ่มให้เป็นนินจา ไม่ได้โฟกัสแค่การต่อสู้เท่านั้น แต่ยังเน้นการเรียนรู้การควบคุมพลังที่เรียกว่า 'สปินจิตซึ' และการร่วมมือกันของทีม นินจาสี่คนหลัก—คนไฟ สีแดง คนฟ้า คนดำ และคนขาว—มีบุคลิกชัดเจน และการผจญภัยช่วงต้นมักเกี่ยวกับการป้องกันเมืองจากเผ่าพันธุ์งูโบราณและการตามหาอาวุธทองคำของสปินจิตซึ ซึ่งฉากเหล่านั้นทำให้เห็นความสำคัญของการทำงานเป็นทีมมากกว่าฮีโร่เดี่ยว มุมมองผมคือเรื่องเริ่มต้นอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยพื้นฐานที่แข็งแรง: ครูสอน นินจาฝึก ฝ่ายร้ายโผล่ แล้วทีมต้องเรียนรู้ที่จะเป็นฮีโร่ร่วมกัน นั่นทำให้ตัวเอกของเรื่องในช่วงแรกไม่ได้เป็นคน ๆ เดียว แต่เป็นกลุ่มนินจาเอง—การเติบโตของแต่ละคนและความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาคือหัวใจของงานชิ้นนี้ ผมชอบรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นวิธีที่ตัวละครเติบโตจากความกลัวเป็นความมั่นใจ ซึ่งยังคงเป็นแกนหลักของซีรีส์ต่อไป

ท่วงทำนองธีมเปิดของซีรีส์ 'Ninjago' เป็นชิ้นดนตรีที่คนพูดถึงกันมากที่สุดและมักจะเป็นตัวแทนทางเสียงของแฟรนไชส์ทั้งในความทรงจำของแฟนๆ และในพื้นที่ออนไลน์ต่างๆ ด้วยเมโลดี้ที่จำง่าย จังหวะที่ตื่นเต้น และความรู้สึกของการผจญภัย ทำให้เพลงเปิดนี้ถูกเอาไปเรียบเรียงใหม่ รีมิกซ์ และคัฟเวอร์จนมีจำนวนวิวและการแชร์เยอะสุด ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันออร์เคสตรา วงร็อก หรือแทร็ก EDM ที่แฟนคลับทำขึ้น รวมทั้งยังถูกใช้ในการเปิดงานแฟนมีตและคอนเสิร์ตเกี่ยวกับซีรีส์ด้วย ความโดดเด่นของเพลงธีมหลักไม่ได้มาเพียงเพราะความคึกคักเท่านั้น แต่ยังมาจากการผสมผสานองค์ประกอบทางดนตรีที่ทำให้รู้สึกถึงโลกนินจาแบบมีสไตล์—ทั้งความเป็นดนตรีแบบตะวันออกเล็กน้อย ผสานกับซินธ์และกีตาร์ที่ทันสมัย ซึ่งช่วยสร้างอารมณ์ทั้งความลึกลับและการต่อสู้ไปพร้อมกัน นอกจากนี้ เพลงประกอบฉากไคลแมกซ์และธีมตัวละครบางชิ้นก็ได้รับความนิยมเฉพาะกลุ่ม เช่น ธีมของตัวละครหลักที่ถูกเล่นซ้ำในโมเมนต์สำคัญ ทำให้แฟนๆ ผูกพันและจำท่วงทำนองเหล่านั้นได้แม้จะไม่ได้ดูต่อเนื่องเป็นสิบๆ ตอน สิ่งนี้ทำให้แฟนเพลงรวมตัวกันทำเพลย์ลิสต์เพื่อย้อนฟังบทเพลงโปรดตามอารมณ์ของตอนต่างๆ ในมุมของภาพยนตร์ 'The LEGO Ninjago Movie' งานดนตรีจากภาพยนตร์ก็ถูกพูดถึงอย่างกว้างขวางเช่นกัน โดยโทนเสียงของภาพยนตร์จะต่างจากซีรีส์ทีวีเล็กน้อยเพราะทีมคอมโพสิต์เลือกใช้สเกลและเครื่องดนตรีที่ให้อารมณ์ภาพยนตร์มากขึ้น ผลงานจากภาพยนตร์จึงมีทั้งธีมที่เป็นเอกลักษณ์และคิวดนตรีแอ็กชันที่เด่น ช่วยให้ฉากต่อสู้และฉากตลกมีพลังขึ้น ชิ้นดนตรีจากภาพยนตร์มักถูกแฟนๆ นำมาใช้ในมาสก์คอนเทนต์สั้นๆ เช่น คลิปสรุปฉาก หรือวิดีโอแฟนเมดที่ต้องการอารมณ์ยิ่งใหญ่ รวมทั้งหมดแล้ว ถาวรที่สุดคงเป็นเพลงธีมเปิดของซีรีส์ 'Ninjago: Masters of Spinjitzu'—เพลงที่แต่ละคนได้ยินแล้วจะนึกถึงเสื้อผ้าสีสัน ภูมิทัศน์ที่เต็มไปด้วยอาคารเอเชีย และโมเมนต์การต่อสู้กลางเรื่องได้ทันที ความทรงจำของเพลงนี้สำหรับฉันคือความตื่นเต้นแบบเด็กที่นั่งรอดูตอนใหม่ รู้สึกว่าเพลงมันดึงให้ใจอยากลุกขึ้นมาสปินจิตสุทซ์ตามตัวละครได้จริงๆ

แสงไฟสีมรกตจากคำสาปและชะตากรรมเป็นสิ่งที่ทำให้โลกของ 'Ninjago' น่าหลงใหล — พลังของตัวละครหลักส่วนใหญ่ถูกนิยามด้วยองค์ประกอบทางธาตุ (Elemental Powers) และภูมิหลังที่ผสมผสานระหว่างชะตากรรม ครอบครัว และวัตถุศักดิ์สิทธิ์ ฉันชอบที่ซีรีส์ไม่เน้นแค่พลังแบบเดียว แต่ผสมทั้งเวทมนตร์ เทคโนโลยี และศิลปะการต่อสู้อย่าง 'Spinjitzu' ให้ทุกตัวละครมีที่มาที่แตกต่าง เช่น Lloyd ที่เริ่มจากเด็กผู้ชายธรรมดาแล้วถูกเลือกให้เป็น Green/Golden Ninja เพราะสายเลือดและชะตา เขาไม่ได้แค่พลังไฟหรือแข็งแรงเหนือคนอื่น แต่มีพลังด้านพลังงานพิเศษที่พัฒนาขึ้นตามเนื้อเรื่องและการเผชิญหน้ากับพลังมืดของพ่ออย่าง Lord Garmadon เสียงหมัดและลมพัดสะท้อนตัวตนของกลุ่มคือสมาชิกหลักอีกห้าคนที่มีธาตุเฉพาะตัว — Kai คือนักรบแห่งไฟ ขี้โกรธแต่กล้าหาญ พลังไฟของเขามาจากความกล้าหาญและการฝึกฝนจนเป็น Elemental Master ของไฟ Jay เป็นสายฟ้า ขี้เล่นและมีความฉลาดทางกลไก พลังสายฟ้าทำให้เขารวดเร็วและยิงพลังจากอุปกรณ์ได้ Cole เป็นธาตุดิน เขาเป็นเสาหลักของทีมทั้งด้านกำลังและความใจเย็น ส่วน Zane โดดเด่นเพราะความเป็นนินจา-นินทรอยด์ (nindroid) ซึ่งทำให้เขามีต้นกำเนิดที่ไม่เหมือนใคร: เขาไม่ได้เกิดจากมนุษย์ธรรมดา พลังน้ำแข็งของเขาเชื่อมโยงกับธรรมชาติของเขาในฐานะหุ่นยนต์ที่มีหัวใจและความทรงจำที่ค่อยๆ ปลูกขึ้น ในขณะที่ Nya เดิมเริ่มจากเป็นเพียงนักสู้หญิงและกลายมาเป็น Elemental Master ของน้ำ ซึ่งการเปลี่ยนผ่านนี้ทำให้บทบาทของเธอลึกขึ้น ทั้งในด้านพลังและบทบาทภายในทีม พลังของพวกเขามักถูกกระตุ้นหรือขยายโดยวัตถุและสัญลักษณ์สำคัญในเรื่อง เช่น Golden Weapons, ไดรอากอน, หรือพลังของ First Spinjitzu Master ซึ่งทำหน้าที่เป็นรากฐานทางตำนานให้กับโลก นอกจากนี้เทคนิคอย่าง 'Spinjitzu' เองก็เป็นการรวมพลังธาตุกับการเคลื่อนไหวแบบหมุนเพื่อสร้างการโจมตีที่เป็นเอกลักษณ์ — มันไม่ใช่แค่พลังพิเศษ แต่เป็นทักษะที่ต้องฝึกฝนและพัฒนา ความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างนินจาแต่ละคนกับแหล่งพลังก็เป็นหัวใจของเรื่อง บางทีอุปสรรคสำคัญไม่ได้มาจากการไม่มีพลัง แต่คือการเรียนรู้จะควบคุมและยอมรับพลังนั้น สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้ฉันชอบคือการที่ 'Ninjago' ให้ความสำคัญกับที่มาทางอารมณ์และครอบครัวของพลังมากกว่าพลังล้วนๆ โลกลึกซึ้งเพราะว่าพลังแต่ละอย่างมีเบื้องหลังทั้งความสูญเสีย ความผูกพัน หรือการถูกเลือก ตัวละครไม่ได้แข็งแกร่งเพราะพลังเท่านั้น แต่แข็งแกร่งเพราะเลือกใช้พลังเพื่อปกป้องสิ่งที่รัก ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกผูกพันกับแต่ละตัวละครทุกครั้งที่พวกเขาต่อสู้หรือเติบโต

พูดถึงความเคลื่อนไหวล่าสุดของซีรีส์ 'เลโก้นินจาโก' ผมรู้สึกว่าทีมเขียนพยายามเติมลมปากใหม่ ๆ ให้จักรวาลด้วยตัวละครหน้าใหม่ที่มีคาแรกเตอร์ชัดเจนที่สุดคือ 'Arin' กับ 'Sora' ทั้งสองถูกวางให้เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่องราวยุคใหม่ — หนุ่มน้อยที่มีความอยากรู้อยากเห็นสูงและเพื่อนสาวที่แข็งแกร่งแต่มีมุมอ่อนโยน การนำเสนอทั้งคู่ไม่ใช่แค่เติมตัวละครมาหนึ่งคู่ แต่เป็นการเปลี่ยนโฟกัสจากวัยผู้ใหญ่ไปสู่กลุ่มวัยรุ่น คนดูจะได้เห็นมุมมองการผจญภัยแบบใหม่ การเรียนรู้การเป็นฮีโร่ในโลกที่มีมังกรและเทคโนโลยีผสมกัน การออกแบบตัวละครทั้งทางสายตาและบุคลิกทำให้ผมรู้สึกว่าทีมต้องการให้คนดูรุ่นใหม่เชื่อมโยงได้ง่ายกว่าเดิม — 'Arin' มีพลังเฉพาะที่ยังไม่ถูกเปิดเผยเต็มที่ ทำให้เกิดความอยากรู้ ส่วน 'Sora' เป็นตัวละครที่เติมความสมดุลทั้งด้านอารมณ์และทักษะรบ การเห็นพวกเขาโต้ตอบกับตัวละครจากยุคก่อนของ 'เลโก้นินจาโก' ให้ความรู้สึกของการส่งไม้ต่อมากกว่าการแทนที่ สรุปสั้น ๆ ว่า ถาตัวละครใหม่ในซีซั่นล่าสุดไม่ได้มาแบบสุ่ม แต่เป็นการตั้งต้นเรื่องใหม่ในจักรวาลที่คุ้นเคย — ใครชอบความสดและอยากเห็นมุมมองใหม่ ๆ ของการเป็นนินจา น่าจะชอบการเพิ่มตัวละครกลุ่มนี้ได้ไม่ยาก

บอกเลยว่าการตามดู 'เลโก้นินจาโก' ให้ครบมันต้องวางแผนนิดหนึ่ง เพราะซีรีส์มีหลายซีซันและสตรีมมิ่งในแต่ละประเทศก็ไม่เหมือนกัน ผมเจอวิธีที่ค่อนข้างตรงไปตรงมาคือสมัครบริการสตรีมมิ่งหลักๆ ที่มักซื้อคอนเทนต์ลิขสิทธิ์ไว้ เช่น Netflix มักมีหลายซีซันของ 'เลโก้นินจาโก' ให้ดูครบในบางพื้นที่ แต่อยากเตือนว่าไลบรารีของ Netflix เปลี่ยนไปตามประเทศ การมีบัญชีเดียวอาจไม่รับประกันว่าจะมีทุกตอนเสมอไป ถ้าชอบเก็บแบบถาวร การซื้อแบบดิจิทัลผ่านร้านขายภาพยนตร์ออนไลน์อย่าง Google Play หรือร้านขายดิจิทัลอื่นๆ จะช่วยให้มีสิทธิ์ดูซ้ำได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องการเปลี่ยนแคตาล็อก อีกทางเลือกที่ผมทำบ่อยคือสะสมแผ่นหรือชุดบ็อกซ์เซ็ตของซีรีส์ ถ้าคุณอยากดูครบจริงๆ แผ่นมักมีแบบรวมทุกตอนและไม่มีการหายไปตามการเปลี่ยนลิขสิทธิ์บนแพลตฟอร์มออนไลน์ แม้จะต้องจ่ายครั้งเดียว แต่มันคุ้มถ้าคิดว่าจะดูซ้ำหลายครั้งหรือใช้ดูร่วมกับเพื่อนๆ สุดท้าย ถ้ามองแค่ความสะดวกและประหยัดเวลา การสมัครบริการสตรีมมิ่งที่มีซีซันครบในพื้นที่ของคุณยังคงเป็นวิธีที่ทันสมัยและสะดวกที่สุดสำหรับฉัน

เพลงเปิดที่ติดหูที่สุดของ 'เลโก้นินจาโก' ในสายตาของฉันคือธีมเวอร์ชันภาษาอังกฤษที่มีเมโลดี้กลองและกีตาร์คั่นด้วยเสียงซินธ์เตือนใจ มันไม่ใช่แค่เสียงเปิดธรรมดา แต่เป็นสัญญาณของการเข้าสู่โลกที่ผสมทั้งความเป็นตลก แอ็คชั่น และความลึกลับไว้ด้วยกัน ฉันชอบที่บทเพลงมีจังหวะกระชับ ประกอบด้วยฮุกเมโลดี้ที่จำง่าย ทำให้เด็ก ๆ ร้องตามได้ และผู้ใหญ่ก็ยังนึกถึงฉากสแปจิทสูได้ทันที เพลงที่คนส่วนใหญ่เชื่อมโยงกับซีรีส์คือผลงานของวงร็อกอเมริกัน 'The Fold' ซึ่งมีเพลงดัง ๆ อย่าง 'The Weekend Whip' และเวอร์ชันธีมที่มักใช้เป็นเพลงเปิดหรือใช้ในตัวอย่างโปรโมท แม้ว่าชื่อเพลงในเครดิตจะสลับกันไปตามซีซันและภูมิภาค แต่องค์ประกอบหลัก ๆ ที่ทำให้ติดหูคือการผสมระหว่างกลองหนัก ๆ กีตาร์ไฟฟ้า และซินธ์ที่ให้คาแรคเตอร์แบบโมเดิร์น-แอ็คชั่น ฉันยังชอบว่าทีมทำซาวด์มิกซ์ให้ภาพเปิดดูมีพลัง ทำให้เพลงกับภาพเคลื่อนไหวสอดประสานจนเกิดความจำร่วมกัน ในความทรงจำของฉัน เพลงเปิดชุดนี้ไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่เป็นเครื่องหมายของการเริ่มต้นตอนที่ทำให้ฮีโร่แต่ละคนดูเท่ขึ้น เมื่อฟังตอนเช้าแล้วอารมณ์อยากกลับมาดูซ้ำก็จะผุดขึ้นมาเสมอ

แฟนๆ นินจาโกน่าจะสังเกตว่าซีซั่นล่าสุดให้ความสำคัญกับการต่อยอดมรดกของนินจาไปสู่คนรุ่นใหม่มากขึ้น โดยยังคงเก็บแก่นเรื่องเดิมไว้คือมิตรภาพ การเติบโต และการเผชิญหน้ากับความรับผิดชอบแบบที่ทำให้เราอินได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ในภาพรวมซีซั่นนี้เน้นการแนะนำตัวละครหน้าใหม่สองคนที่กลายเป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง ขณะเดียวกันตัวละครเก่าๆ จากยุคก่อนก็กลับมาในบทบาทของเมนทอร์หรือแรงผลักดันทางอารมณ์ ทำให้รู้สึกได้ถึงการส่งไม้ต่อจากรุ่นสู่รุ่นอย่างชัดเจน เนื้อเรื่องหลักเดินแบบผจญภัยเป็นตอนๆ ผสมกับอาร์คยาวที่เกี่ยวกับมังกรและพลังโบราณ โดยมีแก่นคือการค้นหาตัวตนและการเรียนรู้วิธีใช้พลังอย่างรับผิดชอบ ตัวเอกใหม่ต้องเผชิญกับการทดลองทั้งทางกายและใจ บางฉากจะเป็นการตามหาเศษชิ้นส่วนของสิ่งของโบราณหรือการเดินทางไปยังดินแดนแปลกตาที่ช่วยเปิดเผยประวัติศาสตร์ของนินจา ส่วนฝ่ายร้ายไม่ได้เป็นแค่ตัวร้ายเชิงพลังงาน แต่มีแรงจูงใจเชิงปรัชญาและความสูญเสีย ทำให้การปะทะกันมีมิติมากกว่าแค่ฉากต่อสู้ อีกประเด็นที่ทำให้ซีซั่นนี้น่าสนใจคือการเล่าเรื่องที่ให้ความสำคัญกับผลกระทบทางอารมณ์ต่อคนรอบข้าง เช่น ครอบครัวของตัวละคร การแบกรับความคาดหวัง และการให้อภัย ซึ่งทำให้บทสรุปลึกขึ้นกว่าซีซั่นที่เน้นแอ็กชันล้วนๆ โทนและสไตล์ของซีซั่นล่าสุดรู้สึกสดใหม่ทั้งในด้านภาพและจังหวะการเล่า เรื่องนี้ทดลองใช้กราฟิกและท่าต่อสู้ที่ดูร่วมสมัยขึ้น พ่วงด้วยมุขตลกที่ลงตัวและช่วงเวลาซีเรียสที่เรียกน้ำตาได้ง่าย ผมชอบที่ทีมผู้สร้างยังใส่ Easter egg ให้แฟนเก่าด้วยการนำเสนอโจทย์หรือไอเทมที่แฟนๆ คุ้นเคย เป็นการตอบรับความทรงจำและย้ำถึงความต่อเนื่องของจักรวาลนินจา ความประทับใจอีกอย่างคือการวางบทตัวละครรองให้มีพื้นที่พัฒนา ไม่ใช่แค่ฉายแสงของตัวเอกเพียงคนเดียว ซึ่งทำให้การดูเป็นกลุ่มมีความหลากหลายและสนุกขึ้นมาก ในภาพรวม ซีซั่นล่าสุดของ 'นินจาโก' เป็นการผสมผสานระหว่างความเก่าและใหม่อย่างลงตัว เหมาะทั้งกับคนที่อยากเห็นความต่อเนื่องจากซีรีส์ดั้งเดิมและคนที่กำลังมองหาจุดเริ่มต้นใหม่ๆ สำหรับตัวผมแล้ว ความกล้าที่จะส่งไม้ต่อให้ตัวละครรุ่นใหม่โดยยังคงให้พื้นที่แก่ความทรงจำของแฟนเก่าทำให้ซีซั่นนี้น่าติดตามและให้ความรู้สึกอบอุ่น เหมือนดูเรื่องเก่าๆ อีกครั้งแต่มีมุมมองใหม่ที่ทำให้ตื่นเต้นทุกตอน