เวนเดย์ เพลงประกอบมีเพลงไหนที่เป็นที่จดจำ?

เราเชื่อว่าหัวใจของเสียงประกอบ 'Wednesday' คือธีมหลักที่ Danny Elfman แต่งไว้—มันโดดเด่นแบบขึ้นมาได้เองไม่ต้องพยายามมาก สังเกตได้ตั้งแต่โน้ตแรก: การเรียงคอร์ดที่มีซินท์จางๆ คลอด้วยออร์แกนและคอรัสเล็กๆ ทำให้ได้บรรยากาศสยองแต่ยังมีความไหวพริบ ขณะที่สตริงและเพอร์คัชชั่นย้ำจังหวะให้รู้สึกว่าโลกของตัวละครกำลังเคลื่อนไหวไปข้างหน้า การเรียบเรียงแบบนี้ทำให้ธีมเปิดไม่ใช่แค่ทำนอง แต่เป็นตัวบอกโทนของทั้งซีรีส์ ในมุมมองของคนดูที่ชอบตั้งใจฟังเพลงประกอบ ผมชอบที่ธีมนี้สามารถยืนได้เองนอกภาพ ไม่ว่าจะฟังเป็นเพลงเดียวหรือใส่คู่กับฉาก มันยังคงส่งอารมณ์ของ 'Wednesday' ออกมาได้ชัดเจน เป็นหนึ่งใน OST ที่ผมหยิบกลับมาฟังซ้ำเสมอ

เพลงเปิดของ 'Wednesday' ซีซันสองจับอารมณ์ได้ตั้งแต่โน้ตแรกแล้ว — มันมีทั้งความเย็นชาและความชวนสงสัยที่ลงตัวกันอย่างประหลาด เมื่อฉันฟังครั้งแรก ความรู้สึกเหมือนได้ยินภาพลักษณ์ของตัวละครสารพัดด้านพร้อมกัน: ความเยือกเย็นแบบกอธิค ผสมกับจังหวะที่ทำให้รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา เพลงชุดธีมหลักนี่แหละที่ทำให้ฉากเปิดและการเดินเรื่องในหลายช่วงของซีซันมีแรงดึงดูดมากขึ้น หลายช่วงที่ใช้ธีมนี้คือช่วงที่ต้องการให้เราค้างคาใจและตั้งคำถามกับสิ่งที่เห็น อีกเพลงที่ติดหูเป็นพิเศษคือท่อนเพลงที่ผสมเสียงเปียโนเปราะบางกับสตริงเบา ๆ ซึ่งมักโผล่ตอนฉากที่ตัวเอกต้องเผชิญความคิดภายในหรือการสูญเสียสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เสียงร้องแนวฮัมเบา ๆ ในบางจังหวะยิ่งเพิ่มความเศร้าลึกให้ฉากเหล่านั้นได้ดี และยังมีเพลงอีกชิ้นที่เป็นจังหวะร็อก/อิเล็กทรอนิกส์ใช้ในฉากที่ต้องการพลังและความเคลื่อนไหว ทำให้ความหลากหลายของซาวด์แทร็กในซีซันนี้ไม่เคยน่าเบื่อ เหมือนมีสีให้เลือกใช้ตามอารมณ์ของแต่ละฉาก สุดท้ายแล้วเพลงพวกนี้ทำให้การดูซ้ำมีความสนุกตรงที่ได้จับรายละเอียดดนตรีเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซ่อนอยู่ ซึ่งฉันยังคงหยิบมาฟังตอนอยากย้อนบรรยากาศอยู่บ่อย ๆ

เพลงประกอบของ 'เวนส์เดย์' โดดเด่นด้วยการผสมผสานระหว่างซาวด์ออร์เคสตราของหนังสยองขวัญคลาสสิกกับจังหวะสมัยใหม่ที่ทำให้บรรยากาศทั้งเรื่องคมและเย็นลงในเวลาเดียวกัน ฉันชอบว่ามันไม่ใช่แค่พื้นหลังชวนขนลุก แต่ยังเป็นตัวเล่าเรื่องที่ช่วยผลักดันอารมณ์ของตัวละครได้ชัดเจน — เสียงคอร์ดต่ำ ๆ และจังหวะเพอร์คัชชันที่ตอกย้ำความเยือกเย็นของเวนส์เดย์ ในหลายฉากจังหวะดนตรีกลายเป็นตัวแทนของความเงียบที่มีพลัง เหมือนเสียงหัวใจที่เต้นช้า ๆ แต่หนักแน่น อีกสิ่งที่สะดุดตาคือการใส่เพลงที่เป็นเพลงจริง (diegetic) เข้ามาแบบไม่คาดคิด เช่น เพลงเต้นรำที่แปลกและดิบ ซึ่งเปลี่ยนอารมณ์ฉากจากความเป็นทางการให้กลายเป็นการประกาศตัวตนของเวนส์เดย์ การเลือกเพลงประเภทพังค์/ร็อกแบบคลาสสิกมันวางตัวตัดกับธีมออร์เคสตราได้ดี ทำให้ฉากหนึ่ง ๆ กลายเป็นมุมที่คนดูจดจำได้ทันที ฉันรู้สึกว่าการสลับระหว่างสกอร์ออร์เคสตราและเพลงสมัยนิยมแบบนี้ช่วยสร้างความหลากหลายทางอารมณ์โดยไม่ทำให้แบ็กกราวนด์ดูล้นหรือแย่งความสนใจจากการแสดง สรุปรวม ๆ แล้ว ส่วนที่ฉันชอบที่สุดคือรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในดนตรี — การใช้คอรัสที่แผ่วเบาในฉากโศกเศร้า เสียงเปียโนบรรเลงโทนต่ำในฉากส่วนตัว และการเพิ่มซินธิไซเซอร์เพื่อให้ความรู้สึกล้ำยุคตอนจบ ทุกอย่างทำงานเข้ากันอย่างตั้งใจ ช่วงที่ดนตรีเปิดขึ้นก่อนเกิดจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่องนั้นทำให้ผมรู้สึกถึงการคุมโทนและความเป็นเอกภาพของซีรีส์ มันไม่ใช่แค่เพลินหู แต่กลายเป็นส่วนสำคัญของการเล่าเรื่องที่ฉันยังคงนึกถึงได้บ่อย ๆ

เพลงธีมเปิดเรื่องของ 'เวนส์เดย์' น่าจะเป็นสิ่งแรกที่หลายคนจำได้มากที่สุด — เสียงดนตรีแบบกอธิคที่คมชัด ทำนองสั้นแต่ติดหูจนกลายเป็นซาวด์แทร็กที่ถูกพูดถึงในโซเชียลมีเดียตลอดทั้งซีซั่น นั่นเป็นผลงานของแดนนี เอล์ฟแมน (Danny Elfman) ซึ่งสไตล์ของเขามีเอกลักษณ์ชัดเจน ระหว่างฟังจะได้ความรู้สึกทั้งขบขันแบบมืด ๆ และอึดอัดลึกลับในเวลาเดียวกัน ผมชอบที่ธีมหลักของซีรีส์ไม่พยายามทำให้ใหญ่โตโอ่อ่าเกินไป แต่ใช้เมโลดี้สั้น ๆ กับการจัดวางเสียงแบบโบราณผสมกับคอรัส ทำให้ได้บรรยากาศแบบทิม เบอร์ตันที่เราคาดหวังจากงานโปรดักชันนี้ นอกจากธีมหลักแล้ว ซาวด์แทร็กเต็มเรื่องยังมีชิ้นดนตรีหลายชิ้นที่ช่วยกำกับอารมณ์ฉากต่าง ๆ ได้ดีเยี่ยม—มีทั้งเพลงที่ดราม่าเต็มพิกัดสำหรับฉากเปิดเผยความลับ เพลงที่เล่นเป็นเบา ๆ เพื่อบอกถึงมิตรภาพหรือความคิดถึง และคิวดนตรีที่เร่งจังหวะเวลาผลักดันความระทึกใจของเหตุการณ์ ความพิเศษคือแต่ละชิ้นถูกออกแบบให้เป็นม็อติฟเล็ก ๆ ที่วนกลับมาระหว่างตอน ทำให้เวลาฟังรวม ๆ จะรู้สึกเหมือนมีลายเซ็นเดียวกันตลอดทั้งเรื่อง แต่ก็ไม่ซ้ำซาก ตัวอย่างเช่นฉากที่เวนส์เดย์กำลังแก้ปริศนาจะถูกขับเคลื่อนด้วยบรรเลงต่ำ ๆ และเสียงเพอร์คัชชันที่ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น ขณะที่ฉากซึ้ง ๆ จะใช้สายสลับกับเสียงเปียโนบางเบา เพื่อสร้างความเปราะบางของตัวละคร ในมุมของการใช้งานร่วมกับภาพยนตร์ เพลงประกอบของ 'เวนส์เดย์' ทำหน้าที่ไม่ได้แค่เป็นพื้นหลัง แต่เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องอย่างละเอียด ทำให้ฉากตลกขมขื่นมีมิติขึ้น และฉากระทึกขวัญมีความกดดันแบบวางแผนมาอย่างดี ผมชอบการผสมผสานระหว่างองค์ประกอบออร์เคสตราแบบคลาสสิกกับเสียงแซมเปิลหรือการใช้คอรัสเล็ก ๆ ที่บางครั้งฟังคล้ายเสียงเด็ก ร่วมกันแล้วมันสร้างบรรยากาศที่ทั้งขนลุกและน่าดูต่อไป สรุปแล้ว ถ้าต้องเลือกชิ้นที่โดดเด่นที่สุดสำหรับผม ก็คงเป็นธีมหลักและคิวที่ปรากฏในช่วงเปิด-ปิดตอน ซึ่งเป็นจุดที่แสดงตัวตนของซีรีส์ได้ชัดเจนที่สุด แต่เพลงประกอบฉากเล็ก ๆ ที่ตามมาไม่ควรถูกมองข้าม เพราะมันเติมเต็มความรู้สึกของตัวละครได้ดีเหมือนกัน การฟังซาวด์แทร็กแยกจากภาพทำให้เห็นรายละเอียดหลายอย่างที่ตอนดูในซีรีส์อาจพลาดไป และผมมักจะเปิดซ้ำเมโลดี้สั้น ๆ เหล่านั้นบ่อย ๆ เพราะมันยังคงอยู่ในหัวและเรียกความทรงจำของซีรีส์ขึ้นมาได้เสมอ

เสียงกีตาร์ที่เปิดขึ้นพร้อมภาพเด็กๆ วิ่งไล่ตามกันในฉากเปิดของ 'ขวดโหล' ทำให้ฉันหยุดกดรีโมตได้ทุกครั้ง ความสดใสของเมโลดี้เปิดเพลงนั้นไม่ต้องหวือหวา แต่มีฮุคง่ายๆ ที่ซึมเข้าไปในหัว แล้วติดอยู่กับความทรงจำของฉากเมืองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสียงร้องค่อนข้างใส มีความเป็นอินดี้นิดๆ แต่การเรียบเรียงเครื่องดนตรีโดยเฉพาะกีตาร์โปร่งกับแซ็กโซโฟนช่วงสั้นๆ ทำให้มันได้อารมณ์อบอุ่นเหมือนการเปิดกล่องความทรงจำ บางทีเพลงเปิดคือสิ่งที่เตรียมน้ำเสียงให้กับเรื่องราว; ทุกครั้งที่เพลงนั้นดังขึ้น ฉันรู้ว่ากำลังจะได้เห็นการผจญภัยเล็กๆ ของตัวละครอีกครั้ง มันเป็นเพลงที่ฟังเพลินจนอยากหาคนมานั่งคุยถึงฉากใน OP ว่าตัดตรงไหน เหตุผลที่มันติดหูสำหรับฉันไม่ใช่แค่ทำนอง แต่เป็นการจับคู่ระหว่างเสียงกับภาพที่ทำให้ทั้งสองมีชีวิตร่วมกันจริงๆ ถ้าวัดความทรงจำ เพลงเปิดของ 'ขวดโหล' อยู่ในลิสต์เพลงที่ฉันยังฮัมตามได้แม้ไม่ได้ดูหลายสัปดาห์แล้ว และนั่นแหละคือมาตรวัดว่ามันสำเร็จแค่ไหน

เพลงที่ติดหูที่สุดจาก 'องค์บาก' สำหรับฉันคงหนีไม่พ้นธีมหลักที่ผสมระหว่างจังหวะกลองหนักๆ กับเมโลดี้เรียบแต่ชวนติดตาม ซึ่งมักจะโผล่มาทุกครั้งก่อนการต่อสู้ใหญ่ ๆ และทำให้หัวใจเต้นตามจังหวะของตัวเอกได้อย่างแปลกประหลาด เสียงประกอบชิ้นนี้ไม่ได้หวือหวาด้วยเครื่องสายหวานๆ แต่เลือกใช้โทนดิบและองค์ประกอบของดนตรีพื้นบ้านที่ถูกแต่งเติมให้เข้ากับแอ็คชั่น เช่น การใช้เพอร์คัชชันที่กระชับเป็นจังหวะ แล้วมีเมโลดี้สั้นๆ ซ่อนอยู่ด้านบน ทำให้เวลาเพลงขึ้นก่อนจะมีฉากต่อสู้ ผู้ชมอย่างฉันจะเงี่ยหูรอฟังวิธีการเคลื่อนไหวของตัวละคร ว่าจะตอบสนองต่อจังหวะอย่างไร นั่นเป็นเหตุผลที่ธีมนี้ฝังอยู่ในความทรงจำ เพราะมันกลายเป็นสัญญาณว่าเรื่องกำลังจะพุ่งไปสู่จุดที่ลุ้นที่สุด ความประทับใจไม่ได้อยู่แค่ความหนักแน่นของจังหวะ แต่ยังอยู่ที่ช่วงที่ดนตรีเบาลงเป็นท่อนซึ้ง ๆ ก่อนจะกลับมาระเบิดอีกครั้ง ช่วงนั้นทำหน้าที่เหมือนการหายใจให้ภาพและคนดูได้พัก แล้วพอเพลงกลับมารัวอีกครั้ง ความตึงเครียดก็พุ่งสูงขึ้นทันที ฉันพบว่าการตัดสลับระหว่างท่อนสงบและท่อนระเบิดนี้ทำให้ฉากแอ็คชั่นดูมีน้ำหนักขึ้นเยอะ นอกจากนี้ยังมีซาวด์แทร็กพื้นเมืองที่นำบรรยากาศชนบทเข้ามาเติมเต็มให้รู้สึกว่าตัวเอกมาจากรากเหง้าบางอย่าง เพลงเหล่านั้นช่วยสร้างคอนทราสต์กับซีนในเมืองใหญ่ ทำให้ทั้งเรื่องมีมิติของพื้นที่และอารมณ์มากขึ้น สุดท้ายแล้วทำนองง่ายๆ แต่พอถูกจับคู่กับภาพต่อสู้คมๆ ก็กลายเป็นสิ่งที่ฉันยังฮัมตามได้จนถึงทุกวันนี้

บรรยากาศของหนังฉบับแรกทำให้ฉันจับใจในจังหวะดนตรีตั้งแต่ฉากเปิด — ดนตรีของ 'Venom' มีพลังแบบกึ่งอุตุนิยมกึ่งทดลองที่ทำให้ตัวละครสองบุคลิกดูมีชีวิตขึ้นมาเอง เราเป็นคนชอบฟังสกอร์แนวผสมผสานเลยชอบรายละเอียดเล็ก ๆ ในอัลบั้มนี้มากที่สุด: เสียงเบสลึก ๆ ที่เหมือนหัวใจเต้นผิดปกติ, เปียโนหรือสตริงที่ถูกดิสโทรต์ให้ขรุขระ แล้วก็ริฟฟ์อิเล็กทรอนิกส์ซ้ำ ๆ ที่เรียกความตึงเครียดได้ดี ฉากที่เอดดี้เริ่มรู้สึกถึงการมีอยู่ของสิ่งอื่นในตัวเขา ดนตรีจะไม่ใช่ธีมฮีโร่แบบปกติ แต่เป็นลายเมโลดี้โค้ง ๆ ที่เลื้อยและกดทับ — นั่นแหละคือเสน่ห์สำหรับเรา เพราะมันทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับซิมไบโอตถูกถ่ายทอดทางเสียงมากกว่าแค่ทำนองเดียว อีกสิ่งที่คนพูดถึงบ่อยคือเพลงปิดหรือเพลงประกอบที่ถูกใช้โปรโมต เช่น 'Venom' ของศิลปินคนหนึ่งซึ่งมีจังหวะกระแทกและบทร้องที่เข้ากับภาพลักษณ์ตัวละครได้เป๊ะ มันเป็นเพลงที่คนออกจากโรงแล้วยังคงฮัมทำนองได้ ซึ่งต่างจากสกอร์ฉากต่อสู้ที่เน้นบรรยากาศและเทกเจอร์มากกว่า การฟังทั้งสองแบบต่อเนื่องกันทำให้เห็นภาพรวมของหนังชัดขึ้น: สกอร์แบบภาพยนตร์ทำให้ฉากเข้มข้นและกดดัน ขณะที่เพลงป็อป/ฮิปฮอปที่เลือกใช้ช่วยขยายการรับรู้ของตัวละครสู่ผู้ชมทั่วไป สรุปคือ หากอยากเริ่มต้น ลองฟังธีมหลักในอัลบั้มก่อน แล้วค่อยสลับไปหาเพลงประกอบที่ใช้ในเครดิต — ความต่างทั้งสองแบบนี่แหละที่ทำให้จักรวาลของเรื่องมีมิติและยังคงวนเวียนอยู่ในหัวหลังจากหนังจบ

เพลงประกอบของ 'พอร์ทเวล' สำหรับผมคือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้โลกของเรื่องนี้ยังคงติดอยู่ในหัว มันไม่ใช่แค่ทำนองสวยๆ แต่เป็นการใช้เสียงเล่าเรื่อง ตัวอย่างเด่นที่จดจำได้ชัดคือ 'Lighthouse Lullaby'—แทร็กเปิดที่ใช้กลิ่นอายของกล่องดนตรีผสมฮอร์นไกล ๆ แล้วค่อยๆ เปิดออกเป็นธีมหลัก เพลงนี้โผล่มาในซีนเริ่มต้นและเวอร์ชั่นเรียบเรียงใหม่จะกลับมาในตอนท้าย ทำให้ทั้งการเดินเรื่องมีความกลมกลืน ผมชอบที่ทำนองหลักของมันเป็นเมโลดี้สั้นๆ แค่ไม่กี่โน้ต แต่ถูกเล่นซ้ำในหลายอารมณ์ ทั้งอบอุ่น ทั้งเปราะบาง ความซับซ้อนอีกอย่างมาจาก 'Echoes of the Beacon' กับ 'Midnight Docks'—สองชิ้นที่ให้ภาพลักษณ์ของเมืองท่าและความเหงาอย่างชัดเจน 'Echoes of the Beacon' ใช้เสียงเอื้อนต่ำกับรีเวิร์บหนาๆ ในฉากสำรวจ ทำให้ทุกก้าวมีน้ำหนัก ส่วน 'Midnight Docks' นั้นเป็นชิ้นที่พาเราเข้าสู่การตามล่าตอนกลางคืน เบสมืดและจังหวะซินธ์กระตุกทำให้ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดัง นอกจากนั้น 'Engineer's Waltz' เป็นชิ้นที่ผสมระหว่างความละมุนของวงเครื่องสายกับริทึมไม่สมมาตร ทำให้ฉากการซ่อม เครื่องจักร หรือการค้นพบเทคนิคใหม่ๆ มีความเป็นงานฝีมือ เพลงเหล่านี้ถูกวางตำแหน่งฉลาด—ไม่เคยกลบภาพ แต่เสริมให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหนักแน่นขึ้น ท้ายที่สุดยังมี 'Final Departure' ที่ใช้ในเครดิต ซึ่งเป็นการรวบรวมโมทีฟหลักทั้งหมดมาสานกันเป็นฉากอารมณ์ของการจากลา เสียงแซ็กโซโฟนตัวเดียวในท่อนสุดท้ายทำให้ผมต้องหยุดฟังทุกครั้ง แม้จะเคยฟังซ้ำหลายรอบ มันยังให้ความรู้สึกเหมือนอ่านตอนสุดท้ายของหนังสือที่เรารัก—เศร้า แต่ไม่ใช่สิ้นหวัง ถ้าจะให้แนะนำสำหรับคนอยากเจาะลึก เสียงที่ผมมักกลับไปฟังบ่อย ๆ คือเวอร์ชั่นอคูสติกของ 'Lighthouse Lullaby' และรีมิกซ์ดาร์กของ 'Midnight Docks'—สองแบบที่แทบแยกอารมณ์ของโลกนี้ออกมาได้เป็นรูปเป็นร่าง เสียงเพลงพวกนี้ยังคงตามมาหลังจากปิดจอ ให้ความรู้สึกเหมือนยังเดินอยู่บนท่าเรือต่ออีกเล็กน้อย

สิ่งหนึ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้คือธีมเปิดที่ Danny Elfman แต่งให้ 'Wednesday' — สำหรับฉันนั่นคือเพลงที่คนพูดถึงมากที่สุดอย่างชัดเจน. เสียงซินธ์ผสมกับออร์เคสตร้าที่มีโทนมืดๆ และริธึึมที่เดินหน้าเบาๆ ทำให้มันติดหูทันที ไม่ใช่แค่เพราะความคุ้นเคยกับสไตล์ของเขา แต่เพราะธีมนี้มีความเป็นภาพยนตร์แบบคลาสสิกชนิดที่เรียกความสนใจได้ตั้งแต่วินาทีแรก ฉันชอบที่มันเล่นกับไดนามิก — เงียบแล้วระเบิดออกมา — คล้ายกับงานเก่าๆ ของเขาใน 'The Nightmare Before Christmas' แต่ยังมีความเป็นสมัยใหม่ที่ทำให้คนรุ่นใหม่แชร์ต่อกันในโซเชียล ในมุมมองของคนฟังธรรมดา เพลงนี้กลายเป็นตัวแทนของบรรยากาศทั้งซีรีส์ ทุกครั้งที่เพลงนี้ดังขึ้นก็เหมือนได้ยินซาวด์แทร็กของความรู้สึกที่ซีรีส์อยากสื่อ ฉันจึงเห็นคนพูดถึงและวิเคราะห์รายละเอียดดนตรีชิ้นนี้เยอะกว่าชิ้นเดี่ยวๆ อื่นๆ เสียงธีมมันคาแรคเตอร์ชัดและคงอยู่ในหัวนาน — นั่นแหละเหตุผลที่มันโดดเด่นในบทสนทนาเกี่ยวกับ 'Wednesday'.

เสียงธีมหลักของ 'Wednesday' ตอกย้ำอารมณ์ของซีรีส์ได้อย่างชัดเจนและเป็นสิ่งแรกที่ทำให้ผมอยากฟังซ้ำ ๆ เสียงซินธ์และออร์เคสตราจับคู่กับคอร์ดต่ำ ๆ ทำให้เกิดบรรยากาศมืดหม่นแต่น่าค้นหา เสียงเมโลดี้หลักซ้ำไปซ้ำมาทำหน้าที่เป็นเลเยอร์ที่เชื่อมทุกซีนเข้าด้วยกัน — จากเครดิตตอนแรกจนถึงฉากที่ตัวละครกำลังคิดไตร่ตรอง มันกลายเป็นตัวแทนอารมณ์ของเวนส์เดย์ไปโดยปริยาย ผมชอบรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสกอร์ เช่นการใช้ฮาร์ปซิชอร์ดหรือการดีดสายที่หวือหวาเป็นจังหวะสั้น ๆ ช่วยเพิ่มความโกร๋งเกร๋งแบบกอธิค การผสมกันระหว่างองค์ประกอบคลาสสิกและซาวด์สมัยใหม่ทำให้ธีมหลักไม่รู้สึกซ้ำซาก แม้มันจะเป็น “ธีมแบบกอธิค” แต่ก็มีความทันสมัยพอที่จะเข้ากับจังหวะการตัดต่อและมุกตลกดำของซีรีส์ สำหรับผมแล้วธีมนี้คือสิ่งที่ทำให้ 'Wednesday' มีเอกลักษณ์ทางดนตรีมากกว่าแค่แทร็กประกอบธรรมดา ปิดท้ายด้วยความประทับใจว่าเพลงตัวนี้ยังคงวนอยู่ในหัวแม้จะปิดซีรีส์ไปแล้ว