แพทย์สนามตรวจร่างกายใน มวย พักยก อย่างไรบ้าง?

ช่วงพักยกฉันจะมองภาพรวมให้เร็วและชัดที่สุด ก่อนอื่นต้องจับจังหวะการหายใจและท่าทางของนักมวยว่ามีความมั่นคงหรือโคลงเคลง เมื่อยืนอยู่ที่มุม ฉันจะถามคำถามสั้น ๆ เพื่อวัดสภาพทางปัญญา เช่น ถามชื่อ วันเดือนปี หรือว่าจำได้ว่ายืนที่มุมไหน คำตอบรวดเร็วและถูกต้องเป็นสัญญาณที่ดี ขณะเดียวกันต้องสังเกตการพูด เสียงหายใจ และว่ามีการอาเจียน น้ำลายฟอง หรือเลือดไหลจากปากจมูกหรือไม่

หลังจากประเมินความรู้สึกตัวแบบคร่าว ๆ ฉันจะเปลี่ยนไปตรวจสภาพร่างกายที่มองเห็นได้ง่าย — ดูบาดแผลรอบดวงตา รอยแผลเหนือคิ้ว จมูกที่อาจแตก และอาการบวมที่อาจบดบังการมองเห็น การเช็กการมองเห็นอย่างรวดเร็วโดยให้ติดตามนิ้วหรือมือ ก็ช่วยตัดสินว่าเส้นทางประสาทตาทำงานไหม ถ้ามีเลือดต้องให้ทีม cutman ทำความสะอาดและกดแผลก่อน ฉันจะบีบหน้าท้องและซอกซ้อนอย่างเบา ๆ เพื่อรู้ว่ามีอาการปวดรุนแรงจากลูกกระแทกช่องท้องหรือไม่ เพราะรอยบุ๋มที่เจ็บมากอาจบอกโรคภายใน

สุดท้ายฉันจะตัดสินใจด้วยสองข้อหลัก: นักมวยตอบสนองได้และป้องกันตัวเองได้ไหม หากมีอาการสับสน พูดไม่ชัด เดินเซ หรือมีอาเจียนทันที ฉันจะไม่ลังเลที่จะยุติการชก ความเร็วและความชัดเจนในการประเมินเป็นเรื่องสำคัญกว่าการตรวจละเอียด เพราะเวลารอบพักยกสั้นมาก งานนี้สอนให้ฉันเชื่อสัญชาตญาณที่เกิดจากการฝึกฝนและไม่ยอมประนีประนอมต่อความปลอดภัย

สิ่งแรกที่ฉันให้ความสำคัญเสมอคือสัญญาณของสมองกระทบกระเทือน — การตอบสนองช้า ความจำสั้น หรือเวียนหัวชัดเจน บางครั้งนักกีฬาดูเหมือนไม่เจ็บแต่ตอบคำถามช้า นั่นทำให้ฉันต้องยืดเวลาในการประเมินทันที การทดสอบสมาธิสั้น ๆ เช่น ให้จำสามคำแล้วบอกกลับภายในสิบวินาที ช่วยคัดกรองปัญหาได้เร็ว
นอกจากนั้นจะเช็กการทรงตัวด้วยการให้เดินเป็นเส้นตรงสั้น ๆ และสังเกตระดับการมองเห็น ถ้ามีอาการคลื่นไส้ อาเจียน สายตาพล่า หรือความสับสนทันที นั่นคือสัญญาณไม่ดีและฉันจะชัดเจนในการหยุดนักกีฬาออกจากการแข่งขัน ระยะยาวผมให้ค่าสำคัญกับการไม่เสี่ยงกับอาการที่อาจนำไปสู่ปัญหาเรื้อรัง การตัดสินใจภายใต้ความกดดันจึงต้องมีหลักการและไม่สะเปะสะปะ ซึ่งทำให้การดูแลในสนามมีเป้าหมายเดียวคือคืนสุขภาพให้มากที่สุดก่อนปล่อยให้ชกต่อ

เสียงระฆังยังไม่เงียบดีฉันก็เริ่มสแกนคร่าว ๆ จากหัวถึงเท้าแบบรวบรัด แต่จะพูดคุยกับมวยก่อนเสมอเพื่อเห็นการตอบสนอง
ฉันมักจะใช้รายการสั้น ๆ ในใจเมื่อประเมิน: การรู้ตัว (ชื่อ-สถานที่), การมองเห็น (ติดตามนิ้วมือ), การทรงตัว (ยืนปลายเท้า 1-2 วินาที), และการพูด (ชัดหรือไม่) ถ้ามีเลือดที่ตาหรือแผลปาก ทีมจะเช็ดเลือดออกแล้วใช้ผ้าเย็นลดบวม หากคิ้วฉีก แรงกด ณ จุดนั้นช่วยควบคุมเลือดจนกว่าจะใช้ยาหยุดเลือดชั่วคราว
ฉันให้ความสำคัญกับตาเป็นพิเศษเพราะดวงตาเดียวปิดก็เปลี่ยนเกมได้เลย — ถ้าดวงตาบวมจนมองแทบไม่เห็น การตัดสินใจอาจเอียงไปหยุดการชกได้ทันที อีกเรื่องที่ไม่ควรมองข้ามคือการรับรู้ความเจ็บปวดที่หน้าอกหรือท้อง ถ้ามีเจ็บแบบเปิดเผยและหายใจลำบาก ฉันจะสมมติว่ามีการบาดเจ็บในช่องอกหรือซี่โครงจนกว่าจะพิสูจน์ได้
การพูดกับนักมวยอย่างสั้น ๆ และตรงไปตรงมาช่วยให้ได้ข้อมูลมากที่สุดในเวลาจำกัด ฉันมักจะจบด้วยการสังเกตภาษากายของเขาว่าพร้อมขึ้นยืนหรือยัง เพราะสุดท้ายการตัดสินใจต้องรวดเร็วและคำนึงถึงความปลอดภัยก่อนความอยากสู้