บทที่ 1

ฉันชื่อเฉินหว่านหว่าน เพิ่งจะขึ้นมหาวิทยาลัยปี 1

ฉันได้รับเลือกให้เป็นดาวมหาวิทยาลัยเพราะหน้าตาใสซื่อและรูปร่างอวบอิ่ม

แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้กลับมีข่าวลือแพร่กระจายออกมาว่า:

ฉันเป็นคนสำส่อนและมักไปเที่ยวกับพวกผู้ชายแก่หัวล้าน

ข่าวลือนั้นมีการแต่งเติมกันเป็นเรื่องเป็นราว ฉันอธิบายอะไรไม่ได้เลย จนถึงขั้นไม่กล้าไปเรียนวิชาพละ

เพราะจะมีผู้ชายมากมายมารุมมองฉัน แล้วเรียกฉันว่า วัวนม

"วัวนมนั่นวิ่งแล้วเซ็กซี่ชะมัด ไม่รู้จะไปอ่อยใคร"

"ได้ยินว่าเธอมีอะไรกับเสี่ยคืนเดียวตั้งหลายคน เก่งใช่ย่อย"

ถึงขั้นมีผู้ชายจับกลุ่มมาล้อมฉันไว้แล้วน้ำเสียงล้อเลียนหื่นกาม "คืนละเท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวพวกพี่อุดหนุนเอง"

และฉวยโอกาสลวนลามจับเนื้อต้องตัวจนเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยไปแล้ว

ยิ่งน่ารังเกียจกว่านั้นคือ พวกเขาจะเบียดฉันไว้ตรงกลาง และใช้ท่อนล่างที่ร้อนผ่าวชูชันแนบชิดกับร่างกายฉัน

เอวและหน้าท้องที่ไวต่อสัมผัสอยู่แล้วก็ยิ่งร้อนรุ่มจนทนแทบไม่ไหว

ฉันทำได้แค่หนีบขาแน่นและกัดฟันทนเอาไว้

โชคดีที่ครั้งนั้นอาจ้าวมาทำธุระที่มหาวิทยาลัยพอดี พอเขาเห็นเข้าก็ไล่พวกนั้นไป

หลังจากนั้น เวลาไปเรียนพละที่สนามกลางแจ้ง ฉันจะกล้าไปก็ต่อเมื่อถึงเวลาเข้าเรียนแบบเป๊ะ ๆ เท่านั้น

การทดสอบสมรรถภาพร่างกายรวมของมหาวิทยาลัย ฉันก็ไม่ผ่าน เพราะไม่เคยฝึกซ้อมมาก่อน

ฉันไม่กล้าไปสอบแก้ตัว ได้แต่หดตัวอยู่ในห้องเช่า ทำตัวเหมือนนกกระจอกเทศ

อาจ้าวรู้เรื่องเข้าก็มาหาฉันที่ห้องเช่า

"หว่านหว่าน ทำแบบนี้ไม่ได้นะ อย่ากลัวเลย เดี๋ยวอาช่วยเอง"

อาจ้าวเป็นเพื่อนของพ่อฉัน หลังจากพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน อาจ้าวก็เป็นคนคอยสนับสนุนค่าเล่าเรียนให้ฉัน

เขาอยู่ตัวคนเดียว เราสองคนจึงพึ่งพากันมาตลอด

ฉันซุกหัวอยู่ในผ้าห่ม แสดงการต่อต้านอย่างเงียบ ๆ

อาจ้าวจึงเปิดผ้าห่มแล้วดึงฉันออกมา

ชุดนอนของฉันถูไถจนยุ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม เรียวขายาวขาวผ่องโผล่ออกมาจนเห็นกางเกงชั้นในลูกไม้สีชมพูลาง ๆ

ลมหายใจร้อนผ่าวของอาจ้าวกระทบลงตรงหน้าอกฉัน คอเสื้อที่กว้างจนแทบปิดไม่มิดทำให้เนินอกขาวผ่องโผล่พ้นออกมา

ผิวกายฉันเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่ออย่างรวดเร็ว

ดวงตาของอาจ้าวหม่นลง แววตาวูบไหวคล้ายสัตว์ป่ากวาดผ่านร่างของฉันราวกับจะกลืนกินทั้งตัว

เขารีบลุกขึ้นด้วยสีหน้าลุกลี้ลุกลน ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง "จะเอาแต่หลบแบบนี้ไม่ได้นะ ยังไงก็ต้องเผชิญหน้า"

อาจ้าวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบชุดกีฬาออกมายื่นให้ฉัน

"เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวอาพาไปออกกำลังกายที่ฟิตเนส"

เมื่อเห็นกล้ามแขนที่แข็งแรงและเอวสอบของเขาแล้ว ฉันก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าฝึกกับอาจ้าวก็ไม่เลว

ยังไงเขาก็ออกกำลังกายมาหลายปีแล้ว เรื่องทดสอบสมรรถภาพร่างกายแค่นี้คงไม่ใช่ปัญหาอะไร

แต่พอฉันสวมชุดโยคะแนบเนื้อแล้ว อาจ้าวก็มองรูปร่างแน่นกระชับของฉันแล้วกลืนน้ำลาย ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเปลี่ยนใจ "ฝึกที่บ้านดีกว่า"

ฉันไม่เข้าใจเหตุผลนัก จึงได้แต่พยักหน้าตอบรับ

อาจ้าวเริ่มสอนฉันทำท่าสควอตบนเสื่อโยคะ

ฉันยืนยังไงก็ยืนไม่ถูก เขาเลยยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แล้วจับมือสอนอย่างแนบชิด "ดันสะโพกไปข้างหลังเหมือนจะนั่งเก้าอี้"

ฉันเอนพิงอยู่ในอ้อมอกเขา เมื่อรับรู้ได้ถึงกล้ามท้องที่แข็งแน่น ใจฉันก็เตลิดไปไกล

พอหย่อนตัวนั่งไปด้านหลังก็เผลอไปนั่งทับช่วงต้นขาเขาพอดี จากนั้นส่วนที่แข็งตัวและร้อนผ่าวก็กระแทกฉันเต็ม ๆ

ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัวจากแรงกระแทก และน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาทันที

อาจ้าวนึกว่าฉันร้องไห้ จึงรีบกอดฉันไว้ด้วยความเป็นห่วง "หว่านหว่านเป็นอะไรหรือเปล่า?"

ลมหายใจของเขาเป่ารดเข้าที่ใบหูฉันจนติ่งหูแดงก่ำ ฉันซุกหน้าเข้าไปในอ้อมอกเขาด้วยความเขินอาย "ไม่เป็นไรค่ะอาจ้าว"

"ถ้าไม่เป็นไร งั้นเราก็มาต่อกันนะ เริ่มวอร์มอัพก่อน ถ้ากล้ามเนื้อยังไม่คลายจะบาดเจ็บง่าย"

ฉันเงยหน้าขึ้นจากอกเขา และเริ่มกระโดดตบและยกเข่าสูงอย่างว่าง่าย

แต่พอขยับตัวทีไร ความหนักอึ้งตรงอกก็ถูกดึงรั้งขึ้นลงจนทรมานเป็นพิเศษ

อาจ้าวช่วยซื้อชุดโยคะให้ฉัน แต่เขาไม่ทันคิดว่าจะต้องซื้อสปอร์ตบราด้วย

ฉันหอบหายใจแรง ฝืนกัดฟันทำต่อ

แต่อาจ้าวก็ยังไม่บอกให้หยุด

พอฉันเหลือบมอง ก็เห็นสายตาเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกฉันไม่วางตา ไม่ต่างจากพวกเด็กผู้ชายในมหาวิทยาลัยเลย

และส่วนนั้นของเขาก็กำลังชูชันมากกว่าเดิม

ความอับอายถาโถมใส่ฉัน ฉันจึงหยุดเคลื่อนไหวและเอามือยันที่ต้นขาเพื่อปรับลมหายใจ

สายตาของอาจ้าวเลื่อนตามคอเสื้อฉันลงไป ด้วยส่วนสูงของเขาคงทำให้มองเห็นหมดทุกอย่าง

ฉันยกมือปิดหน้าอกอย่างอับอาย "อาจ้าว ไม่สบายตัวเลยค่ะ"

อาจ้าวถึงได้สติกลับคืนมา ก่อนจะยื่นมือหยาบกร้านมาจับที่แขนฉัน "หว่านหว่าน เป็นอะไรไป?"

ฉันฉวยโอกาสเอนกายซบอกเขาเพื่อพักสักครู่ ก่อนจะมองเขาอย่างเขินอายด้วยความรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย "อาจ้าว หนูน่าจะต้องใช้สปอร์ตบราน่ะค่ะ"

อาจ้าวถึงกับอุทาน "จริงด้วย อาลืมไปเลย! เดี๋ยวออกไปซื้อให้นะ แล้วการฝึกต่อจากนี้จะทำยังไงดีล่ะ?”