บางครั้งฉันก็ดึงอารมณ์แบบเพื่อนซึ้งมาใช้ เปรียบเทียบกับฉากอ่อนโยนของ 'hotarubi no mori e' ที่ส่งความอ่อนไหวและความเหงามาผสมกับความเหนือธรรมชาติ ทำให้ผีร่มไม่ได้เป็นแค่สิ่งที่น่ากลัว แต่เป็นบันทึกของคนที่ถูกทอดทิ้งหรือถูกเข้าใจผิด เมื่อผนวกกับจังหวะการเล่าเรื่องที่ค่อยๆ เปิดเผยความจริง ผมจะเห็นว่าผู้อ่านจะยิ่งจมลงไปกับความเศร้าและความหลอนที่ลอยมาเบาๆ เหมือนหยดน้ำจากร่มคันนั้น
One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”