1...ชะตาลูกหมาตัวน้อย (1)

อากาศเมืองเหนือที่มีฝนโปรยปรายเช้าจรดเย็นทั้งชื้นและหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ แม้แต่คนตัวโตยังต้องหาความอบอุ่นให้ร่างกาย หากร่างน้อยร่างหนึ่งกลับไม่อาจทำได้ แม้มันจะพยายามซุกตัวเข้าไปในกองขยะที่สุมรวมกันอยู่มุมหนึ่งของถนนอย่างเต็มความสามารถ ขณะแทะเล็มเศษกระดูกอย่างพอใจกับรสและกลิ่น

ทว่าเสียงฝีเท้ากับกลิ่นกระดูกไก่ย่างหอมๆ ที่ลอยมาใหม่ ทำให้เจ้าตัวน้อยมุดตัวโผล่ออกจากกองขยะด้วยความสนใจอย่างไม่แคร์ฝนฟ้าซึ่งเริ่มกระหน่ำมากขึ้น

คนที่กำลังเพิ่งทิ้งขยะลงถังและพยายามจะเก็บชิ้นอื่นๆ ที่หล่นบนพื้นผงะเล็กน้อย เพราะบางอย่างขยุกขยิกก่อนจะมีเจ้าตัวเล็กกระจ้อยสีเทาขมุกขมัว เลอะทั้งโคลนทั้งเศษอาหารโผล่มาตรงหน้า ดวงตาสีดำสนิทแป๋วแหววคู่เล็กจ้องมองมาพร้อมหน้าแหลมแหงนเงยเต็มที่

ใบหน้าสวยหวานราวนางฟ้าซ่อนอยู่ในฮูดกันฝนมองมันนิ่งชั่วครู่ แล้วมือเรียวบางจึงค่อยๆ ยื่นไปหามันพร้อมระบายยิ้มละไมบนริมฝีปากอิ่มสีเรื่อ เจ้าตัวเล็กเอียงคอมองมือนั้นอย่างไม่แน่ใจ แต่เพียงอึดใจเดียวมันก็เลียแผล็บที่นิ้วเรียว ดมฟุดฟิด ก่อนจะเลียซ้ำไปมาอยู่อย่างนั้น ระหว่างนั้นมือบางอีกข้างก็ค่อยๆ หยิบขยะรอบๆ เจ้าตัวเล็กใส่ถังจนหมด ร่างเล็กมอมของมันเปียกโชกเพราะฝนและกำลังสั่นเทา ขนสั้นๆ มอมแมมไม่ช่วยอะไร หญิงสาวรู้ว่าเจ้าตัวเล็กที่มีแค่หนังหุ้มกระดูกนี่อาจไม่รอดแน่ ถ้ามันยังต้องอยู่แบบนี้

“ก้อย รถที่บ้านมาแล้ว เร็วๆ เข้า”

เสียงหนึ่งเรียกมาจากด้วนหลัง ทำให้คนร่างบางหันกลับไปพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจแล้วตัดสินใจลุกขึ้นพร้อมรวบเจ้าตัวเล็กขึ้นมาแนบอก และมันก็ร้องลั่นขึ้นทันที

“เงียบน่า ฉันไม่จับไปขายหรอก หมาพันธุ์ทาง ไม่ได้ราคา”

นิ้วเรียวสวยตีจมูกแหลมๆ ที่เงยขึ้นมาร้องใส่เธอราวกับประท้วงเบาๆ ขณะเอ่ยเสียงขำขัน

จากนั้นร่างบางอ้อนแอ้นก็วิ่งกลับไปหาเพื่อนอีกสองคนที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนัก ทั้งสองสาวรูปร่างใกล้เคียงกับคนแรก ทั้งความสูงและขนาดตัว แถมยังผมยาวสลวยเกือบจะถึงบั้นเอวเหมือนกันหมด หากแต่ใบหน้าสวยงามไปคนละแบบ

“อะไรน่ะก้อย ทำไมมันสกปรกอย่างนี้”

คนที่เอ่ยถามเป็นสาวผิวขาวกระจ่างใส ตากลมโตน่ารักราวกับนางเอกในการ์ตูนตาหวาน ส่วนอีกคนที่รออยู่เป็นสาวสวยตาคมเฉี่ยว ผิวขาวเหลืองนวลลออ ใบหน้างดงามราวกับนางในวรรณคดี ทางด้านคนร่างบางที่กลับมาพร้อมเจ้าตัวน้อยแสนมอมในมือนั้นผิวขาวผ่องอมชมพู

“ก็มันอยู่กับกองขยะนี่นา ก้อยสงสารเลยพามาด้วย”

คนที่อุ้มเจ้าตัวน้อยแนบอกบอกเสียงอ่อย ขณะที่เพื่อนสองคนได้แต่ทำหน้าแหย ไม่ได้รังเกียจมันหรอก แต่ก็ไม่คิดว่าเพื่อนจะกล้าอุ้มเจ้าตัวสกปรกเลอะเทอะนั่นด้วยมือเปล่า

“แต่ว่าพามันมาด้วยแบบนี้แล้วจะเอาไงดีล่ะคะ เราต้องไปบ้านสอง งานเสร็จก็ต้องบินกลับพรุ่งนี้แต่เช้า เอามันไปด้วยไม่ได้อยู่ดีนี่คะคุณก้อย”

พิมพ์ปรางถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจ เพราะก้อยสำหรับเพื่อนสนิท หรือที่คนอื่นๆ ต่างเรียกว่า กัญญา นั้น คือหม่อมหลวงกัญญานัน อรรถพันธ์พงศ์ เป็นบุตรสาวของหม่อมราชวงศ์พงศกร อรรถพันธ์พงศ์ ซึ่งคุณยายของเธอเป็นแม่นมของคุณชาย และเธอก็อยู่ที่วังของอรรถพันธ์พงศ์มาตั้งแต่เล็ก จนเป็นเพื่อนสนิทสนมกับคุณก้อยและเรียกติดปากเสมอมา

คนที่พาเจ้าตัวเล็กมาส่ายหน้ายิ้มแหยให้ มาธาวีสาวตาโตแวววาวราวการ์ตูนจึงหัวเราะขึ้นมาพร้อมพูด

“เอาอีกแล้วนะ นิสัยชอบช่วยชาวบ้านแบบไม่คิดหน้าคิดหลังก่อนนี่เมื่อไรจะเลิกสักทีนะก้อย”

“ไม่รู้ล่ะ ก้อยทิ้งมันไม่ได้ จะเอาไงค่อยว่ากันอีกที”

กัญญานันทำหน้างอ พอดีกับที่รถจากบ้านพ่อเลี้ยงศรา คุณพ่อของมาธาวีมาจอดพอดี เพราะสาวๆ เที่ยวในตัวเมืองเชียงใหม่หลังลงเครื่องก่อน แล้วนัดเวลากับจุดที่ให้มารับเอาไว้ เมื่อช็อปปิ้งกันจนพอใจแล้วจึงมารอเพื่อจะได้เดินทางไปยังบ้านพ่อเลี้ยงที่อยู่นอกตัวเมืองท่ามกลางธรรมชาติของขุนเขา ซึ่งขับรถต่อไปอีกไม่ไกลก็จะเข้าเขตจังหวัดเชียงราย

รถตู้คันใหญ่แล่นมาจอดก่อนที่ชายวัยกลางคนจะลงมา ทั้งสามสาวยกมือไหว้ขณะที่อีกฝ่ายก้มหัวให้แล้วช่วยพวกเธอเอาของไปเก็บในรถ เมื่อทั้งหมดขึ้นไปบนรถก็ทำจมูกฟุดฟิดเพราะกลิ่นแปลกๆ ทุกสายตามองมาทางกัญญานัน หญิงสาวยิ้มแหยๆ ให้พร้อมกับกอดเจ้าตัวน้อยที่ยอมซุกตัวหาความอบอุ่นแนบอก สองสาวที่เหลือต่างก็ส่ายหน้า ส่วนลุงคนขับทำหน้าฉงนแต่ก็ยิ้มให้แล้วหันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยไม่ได้ซักถามเรื่องของผู้เป็นนาย

 ================

ร่างสูงเพรียวกำยำที่ดูแกร่งด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงเดินทอดน่องมองกล้วยไม้หลากหลายสายพันธุ์ที่สวยงามภายในเรือนเพาะกล้วยไม้ด้วยความสนใจ โดยมือข้างหนึ่งเกี่ยวเสื้อสูทพาดอยู่บนไหล่ อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายๆ ทว่าในสมองคิดถึงความเป็นไปได้ของผลกำไรจากการลงทุน หากเขาจะเพาะกล้วยไม้ขึ้นมาบ้าง มันสามารถเป็นอีกตัวเลือกให้กับลูกค้าของเขานอกจากกุหลาบที่ไร่ เขาจะเสนอทำเรือนเพาะกล้วยไม้กับพ่อดูและจะเป็นคนดูแลตรงส่วนนี้เอง แต่อย่างแรกคงต้องขอคำแนะนำจากพ่อเลี้ยงศราเสียก่อน

ชายหนุ่มเดินออกมาด้านนอก ฝนที่เพิ่งหยุดไปทำให้สนามหญ้าชุ่มน้ำ ทว่าทางเดินมีหินปูห่างๆ ตามระยะก้าวจึงไม่จำเป็นต้องกังวล ขายาวก้าวช้าๆ เพื่อกลับเข้าไปในส่วนจัดงานเลี้ยง หลังฆ่าเวลารองานเริ่มจนสมควรที่จะกลับแล้ว

วันนี้มีงานเลี้ยงใหญ่ฉลองวันเกิดครบรอบห้าสิบปีของพ่อเลี้ยงศรา และท่านเพิ่งได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดเมื่อสองเดือนที่ผ่านมา แม้พ่อเลี้ยงศราจะไม่ต้องการให้มีงานเลี้ยงเอิกเกริกใหญ่โต ทว่าท่านเป็นผู้ทรงคุณธรรมที่คนในจังหวัดต่างก็นับหน้าถือตามากมายหลายคนต่างต้องการมาร่วมยินดีจึงไม่อาจเลี่ยงได้ ชายหนุ่มเองก็มาพร้อมกับผู้เป็นแม่ ซึ่งก็คือ เจ้าปัทมาดารา

ศิริจันทร์ ณ ภูศรีจัน ที่รู้จักนับถือกันมานานกับพ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงเป็นอย่างดี แม้เจ้าแม่ของเขาจะอยู่ที่เชียงรายก็ตาม

เพราะความสนิทสนมที่มีทำให้เจ้าแม่ของเขาอยากมาช่วยงานเร็วๆ ลูกอย่าง เปรมินทร์ ศิริจันทร์ ณ ภูศรีจัน คลากสัน จึงจำต้องติดตามมาด้วยก่อนงานเริ่ม ส่วนผู้เป็นพ่อคือนาย เฮนรี่ คลากสัน ต้องเคลียร์งานก่อนแล้วจะตามมา

เปรมินทร์เดินมาถึงทางเชื่อมไปเรือนครัวซึ่งกำลังวุ่นวาย แล้วก็ได้ยินเสียงที่ดึงความสนใจให้หันมอง

“คุณกัญญาเจ้า กำเดียวงานก่อจะเริ่มแล้วน่ะเจ้า ปล่อยหมาน้อยก่อนเต๊อะเจ้า มันมอมขนาด ชุดงามๆ เลอะหมดแล้วน่ะเจ้า”

“ไม่เลอะหรอกค่ะ ก้อยระวังอยู่ แต่ก้อยอยากอาบน้ำให้มันหน่อยน่ะค่ะ”

“บ่ต้องดอกเจ้า ข้าเจ้าอาบหื้อมันเองดีกว่าเจ้า คุณกัญญาปิ๊กหลังเวทีเต๊อะเจ้า”

แววตาคมพานพบกับภาพที่ไม่อาจดึงสายตากลับมาได้ หญิงสาวรวบผมขึ้นสูงไปมวยประดับปิ่นระย้ามากมายเอาไว้เผยดวงหน้ากระจ่างหวาน แม้จะมีเครื่องสำอางแต่งแต้มหากก็ดูออกว่าเธอไม่จำเป็นต้องพึ่งพามัน เรือนร่างอ้อนแอ้นงามงอนอยู่ในชุดเกาะอกสีทอง มีเสื้อแขนกระบอกโปร่งใสผ่าหน้าคลุมทับอีกชั้น นุ่งซิ่นลายทองเงินสลับตามขวาง เข็มขัดทองคาดทับเอวคอดกิ่วเน้นทรวดทรงเปรมินทร์มองนิ่งและคิดว่าเขาอาจจะตาฝาด

นางฟ้าลงมาเดินบนดินหรืออย่างไร

หากแต่การพูดคุยที่เข้าหูอยู่ตลอดนั้นทำให้รู้ว่าเธอเป็นคนมีชีวิตจิตใจเหมือนๆ กับเขา จับต้องได้ ทุกอย่างในตัวเธองามเลิศ ทำเอาเขาหยุดทอดสายตามองเพลิน ทว่ากลับมีบางอย่างขัดตา

สุนัขน้อยมอมแมมที่เธออุ้มอยู่

เปรมินทร์อยู่ในมุมที่มีพุ่มไม้จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเขา แถมคนงานหลายคนต่างก็วุ่นวายกับงานของตนเองเพื่อจะได้ทำทุกอย่างให้ทันเวลา ไม่มีใครสนใจสิ่งรอบข้างมากนัก

“ก้อยเกรงใจน่ะค่ะ กำลังยุ่งกันอยู่เลย”

“บ่เป็นหยังเจ้า ส่งหมาน้อยมาหื้อข้าเจ้าเต๊อะ คุณกัญญาล้างไม้ล้างมือเต๊อะเจ้า”

“จะดีเหรอคะ ก้อยกลัวจะรบกวนน่ะสิคะ”

เสียงแสนหวานไพเราะถามอย่างเกรงใจ จนเปรมินทร์อดเหล่มองลูกสุนัขในมือเธอไม่ได้ จะว่าไปแล้วความน่าเกลียดของมันก็น่าอิจฉาอยู่ไม่น้อย เพราะมีสาวสวยจะอาบน้ำให้เองกับมือ

“บ่เป็นหยังเจ้า ข้าเจ้ามีหน้าที่คอยช่วยคุณสองกับเพื่อนอยู่แล้วเจ้า”

“ขอบคุณนะคะ”

สาวสวยบอกพร้อมกับส่งลูกสุนัขมอมแมมแทบจะไม่เห็นสีจริงของมันไปให้อีกฝ่าย

“ฟ้อนเสร็จแล้วข้าเจ้าจะเอามันไปหื้อน่ะเจ้า”

ใบหน้างดงามสลดลงมาเมื่อได้ยินคำบอก ก่อนจะพึมพำเบาๆ พร้อมมือก็ลูบหัวเจ้าตัวเล็กไปด้วย

“ก้อยยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะเอายังไงกับมันดี เอาขึ้นเครื่องกลับด้วยคงไม่ได้ แต่ถึงจะหาทางพามันไปด้วยได้ ที่หอก็ไม่ให้เลี้ยงสัตว์อยู่ดี”

“กะเจ้า?”

“ค่ะ”

เมื่อมาถึงตรงนี้สองสาวต่างก็หน้าเศร้าลง ก่อนจะคนงานสาวจะเสนอขึ้น

“บ่ต้องกึ๊ดนักดอกเจ้า บ่ดีคุณสองเปิ้นอาจจะฝากแม่เลี้ยงไว้ก่ะได้เจ้า”

“แต่...ก้อยเกรงใจ ก้อย...”

“ก้อย มัวทำอะไรอยู่ เร็วเข้า มานี่ เราต้องไปเตรียมตัวแล้ว”

พร้อมเสียงใสๆ ร่างบางในชุดสวยงดงามซึ่งต่างจากคนแรกก็ก้าวมาเร็วๆ ทั้งที่ผ้านุ่งทำให้ก้าวได้สั้นเธอก็เดินเร็วราวกับเคยชินเป็นอย่างดี ดวงหน้าใสที่ดูคุ้นตาของคนมาใหม่ทำให้เปรมินทร์พอจะเดาได้ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นใคร แม้ไม่ได้เจอหน้ากันหลายปี เธอก็ดูไม่ค่อยเปลี่ยนไปมากนัก ยังตัวเล็กร่างบางเหมือนเดิม จะต่างไปคงเป็นสัดส่วนที่ดูสมวัยขึ้น

“ตายๆ มัวแต่มายุ่งกับหมาหน้ามอมนี่อยู่ได้ ไปล้างมือเลยเร็วเข้า”

มือบางของคนมาใหม่ดึงคนที่ตัวเองบ่นหมับแล้วลากไปทันที ไม่รอให้ทักท้วง ขณะที่สาวผู้มีใบหน้างดงามในความรู้สึกของเปรมินทร์ยังอุตส่าห์หันกลับมามองเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยด้วยแววตาละห้อย

ชายหนุ่มมองตามหญิงสาวแล้วก็หันกลับไปมองหน้าแหลมเล็กๆ ของสุนัขที่ดูสกปรกก่อนจะยิ้มมุมปาก คืนนี้เขาได้เจอนางฟ้าตัวจริงเข้าให้เสียแล้ว

=====