ไลนิ่งแม็กควีน 2 ทำรายได้เท่าไหร่ในไทยและทั่วโลก?

ข่าวลือเรื่อง 'ไลนิ่งแม็กควีน 2' ทำให้แฟนๆ หลายคนสงสัยว่ามันคืออะไร—ภายในใจฉันเองก็อยากให้มีภาคต่อที่จับจุดเด่นของตัวละครเดิมมาขยายแบบมีหัวใจมากขึ้น จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการจากค่ายผู้สร้างถึงภาพยนตร์ที่มีชื่อตรงตัวว่า 'ไลนิ่งแม็กควีน 2' แต่ประวัติการปล่อยผลงานของค่ายมักจะเป็นไปในรูปแบบหนึ่งคือฉายโรงทั่วโลกก่อน แล้วค่อยย้ายไปหาบริการสตรีมมิ่งของบริษัทเจ้าของลิขสิทธิ์ ความเป็นไปได้หนึ่งที่ฉันคิดว่ามีสูงคือชื่อดังกล่าวอาจเป็นการเรียกสั้นหรือข่าวลือของโปรเจกต์ที่เกี่ยวกับตัวละครจาก 'Cars' หรือการต่อยอดหลังจาก 'Cars 3' และซีรีส์สั้นอย่าง 'Cars on the Road' ในกรณีนั้น ถ้าผลงานออกฉายจริง สถานที่ดูจะเป็นโรงภาพยนตร์ก่อน แล้วตามด้วยช่องทางสตรีมมิ่งหลักของค่าย ซึ่งสำหรับแฟนอย่างฉันหมายถึงการได้ดูบนจอใหญ่ก่อนค่อยกลับมาดูซ้ำบนแพลตฟอร์มบ้านอย่างสบายใจ

เราเห็นความต่างที่เด่นชัดที่สุดระหว่าง 'ไลนิ่งแม็กควีน' กับ 'ไลนิ่งแม็กควีน 2' อยู่ที่โทนและขอบเขตของเรื่องราวมากกว่าองค์ประกอบพื้นฐานของตัวละคร ใน 'ไลนิ่งแม็กควีน' เรื่องเล่าเป็นแบบการเดินทางกลับมาเจอรากเหง้าและการเติบโตส่วนตัว — โฟกัสค่อนข้างแคบ อยู่ที่เมืองเล็ก ๆ Radiator Springs, ความสัมพันธ์กับคนท้องถิ่น และบทเรียนจากรุ่นก่อนอย่าง Doc Hudson ก่อนจบด้วยฉากแข่ง Piston Cup ที่มีความหมายเชิงอารมณ์สูง ส่วน 'ไลนิ่งแม็กควีน 2' ขยายขอบเขตออกไปเป็นหนังที่ผสมแนวสายลับและแอ็กชัน เหตุการณ์กระโดดไปหลายประเทศและมีการพล็อตแบบสายลับ มีการแนะนำตัวละครใหม่ ๆ และองค์ประกอบสไตล์เจมส์บอนด์ ซึ่งเปลี่ยนจังหวะของหนังจากความอบอุ่นช้า ๆ ไปสู่การผจญภัยในฉากแอ็กชันมากขึ้น ผลคือความเป็นใจกลางเรื่องของ Lightning ถูกแบ่งเพื่อลดความเข้มข้นของการเติบโตแบบเดี่ยว และอารมณ์โดยรวมก็กลายเป็นหนังลำดับการผจญภัยเสียมากกว่า แต่ก็ให้ความสนุกแบบต่างแนวที่บางคนชอบและบางคนรู้สึกว่าหายไปไอเดียดั้งเดิม

นี่คืออีสเตอร์เอ้กที่ฉันชอบสุดจาก 'ไลนิ่งแม็กควีน 2' — รายละเอียดเล็กๆ ที่เติมรสให้หนังได้มากกว่าฉากหลัก หนึ่งในสิ่งที่เด่นชัดคือรหัส 'A113' ซึ่งโผล่บนป้ายทะเบียนหรือป้ายในฉากหลังหลายฉาก เห็นครั้งแรกอาจผ่านตาไป แต่พอตามหาแล้วมันกลายเป็นเกมสนุก ๆ สำหรับฉัน ที่ชอบสังเกตฉากหลังจริงๆ อีกอย่างคือรถบรรทุก 'Pizza Planet' ที่เป็นมาสคอตของสตูดิโอ มักโผล่มาแวบเดียวในมุมถนนหรือที่จอดรถ ซึ่งฉันจะยิ้มทุกครั้งที่เจอ ส่วนลูกบอลลาย Luxo (ลูกบอลสีน้ำเงิน-เหลือง-แดง) ก็มีให้เห็นเป็นของประดับหรือในร้านขายของ เป็นสัญญะเล็ก ๆ ที่ยืนยันว่าโลกของหนังเชื่อมโยงกับผลงานอื่น ๆ ของทีมผู้สร้าง นอกจากสัญลักษณ์คลาสสิกพวกนั้น หนังยังซ่อนป้ายโฆษณาและโลโก้เล่นคำที่ทำให้ยิ้มได้ เช่น ป้ายร้านค้าในโตเกียวหรือโฆษณาบนตึกที่ตั้งใจให้มีคำพ้องเสียงกับชื่อตัวละครหรือทีมงาน การค้นหาอีสเตอร์เอ้กพวกนี้กลายเป็นกิจกรรมยามดูหนังซ้ำของฉันไปแล้ว และทุกครั้งที่เจอหนึ่งอย่าง ความรู้สึกเหมือนได้รับรางวัลเล็กๆ นี่แหละที่ทำให้หนังมีเสน่ห์กว่าแค่เรื่องแข่งรถอย่างเดียว

วันแรกที่ 'นาคี ๒' เข้าฉายในเมืองไทยมันคือกระแสที่คนพูดถึงกันทั่ว แถวโรงหนังเต็มแทบทุกโชว์และสื่อบันเทิงรายงานตัวเลขกันหนาตา ในฐานะคนที่ติดตามวงการหนังไทยมานาน ผมมองว่าเปิดตัวของ 'นาคี ๒' อยู่ในระดับที่น่าประทับใจเมื่อเทียบกับมาตรฐานตลาดบ้านเรา โดยตัวเลขที่มักถูกอ้างคือสุดสัปดาห์เปิดตัว (รวมวันศุกร์–อาทิตย์) ราว 70–80 ล้านบาท ซึ่งรวมถึงวันแรกที่ทำรายได้ประมาณสามถึงสามสิบล้านบาท ขึ้นกับการเก็บสถิติของแต่ละแหล่งและพื้นที่ฉาย มุมมองของผมคือตัวเลขแบบนี้สะท้อนสองเรื่องชัดเจน: ความนิยมของแบรนด์ 'นาคี' จากละครและกระแสปากต่อปากที่ช่วยดึงคนดู และการจับจังหวะการตลาดที่ดีในช่วงฉาย โดยเฉพาะการโหมโปรโมตกลุ่มแฟนคลับท้องถิ่น ยิ่งถ้าเทียบกับหนังไทยสไตล์แฟนตาซีหรือดราม่าพื้นบ้านเรื่องอื่นๆ อย่าง 'พี่มาก..พระโขนง' ที่เคยสร้างสถิติไว้นานมาแล้ว 'นาคี ๒' ก็ยังทำได้ดีในยุคที่การแข่งขันกับหนังต่างประเทศดุเดือด สุดท้าย การได้เห็นแฟนๆ แห่เข้าโรงและคุยกันเรื่องฉากเด็ด ฉากแอ็กชัน และความเชื่อมโยงกับตำนานพื้นบ้าน เป็นเสน่ห์ที่ทำให้ผมสนุกกับการติดตามตัวเลขรายได้มากกว่าแค่จำนวนเงิน มันคือภาพสะท้อนของวัฒนธรรมป๊อปที่ถ่ายทอดผ่านจอใหญ่ และผมก็ยังชอบจินตนาการว่าเรื่องราวพวกนี้จะยังมีแรงส่งต่อในวงกว้างต่อไป

เคยสังเกตไหมว่าแต่ละภาคของ 'โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่' มักมีผลงานที่โตไม่เท่ากันในแต่ละประเทศ นั่นเป็นเหตุผลที่คำตอบเรื่องรายได้ต้องแยกตามเรื่องและตลาด เพราะจำนวนคนที่ไปดูในญี่ปุ่นกับไทยต่างกันมาก ในมุมมองของคนที่ติดตามแฟรนไชส์มานาน ผมมองว่า 'Doraemon: Nobita's Treasure Island' (2018) เป็นตัวอย่างที่ดี หนังกวาดรายได้ในญี่ปุ่นจนอยู่ในระดับหลักพันล้านเยนและเมื่อรวมทั่วโลกก็แตะระดับหลายสิบล้านดอลลาร์ได้ โดยประมาณรายได้ทั่วโลกจะอยู่ราว 3–4 พันล้านเยน ซึ่งแปลงเป็นเงินดอลลาร์ประมาณ 25–35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนในไทยผลงานมักกระจายตัวตามการฉายและการโปรโมต: สำหรับเรื่องนี้ฉันคาดว่าอยู่ในช่วงหลักสิบล้านบาท (ประมาณ 10–50 ล้านบาท) ขึ้นกับระยะเวลาเข้าฉายและการดึงคนดู ท้ายที่สุดฉันอยากย้ำว่าเลขพวกนี้เป็นการสรุปแบบกว้าง ๆ เพื่อให้เห็นภาพว่าภาพรวมคือรายได้ระดับหลักพันล้านเยนในญี่ปุ่นสำหรับเรื่องที่ประสบความสำเร็จ และตลาดไทยมักเป็นส่วนเล็กของยอดรวมโลก แต่ก็มีผลต่อความนิยมและการนำเข้าต่อไปในอนาคต

หลังจากดูตัวอย่างครั้งแรกของ 'แม็คควีน 2' ความอยากดูมันในโรงภาพยนตร์ก็เพิ่มขึ้นจนหยุดไม่อยู่ สมัยนั้นฉันเป็นคนที่ชอบพาเพื่อน ๆ ไปดูหนังครอบครัวในวันหยุดสุดสัปดาห์ และการที่ภาคต่อของแฟรนไชส์รถแข่งมาเร็วขนาดนี้ถือว่าน่าตื่นเต้นมาก สำหรับคนที่สงสัยเรื่องวันเข้าฉายในไทย ข้อมูลที่จำได้ชัดคือ 'แม็คควีน 2' เข้าฉายในประเทศไทยช่วงกลางปี 2011 โดยวันที่ฉายรอบปกติน่าจะอยู่ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งตรงกับช่วงที่หนังตระกูลแอนิเมชันอย่าง 'Toy Story 3' ก็เพิ่งมีการฉายในหลายประเทศ ทำให้โรงหนังครอบครัวคึกคักไปด้วยผู้ชมเด็กและครอบครัว ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศตอนนั้นต่างจากยุคนี้ตรงที่โฆษณาในทีวีและโปสเตอร์ตามห้างเยอะมาก ทุกคนพูดถึงฉากสายลับของ Mater และการผจญภัยระดับโลก ในตอนนั้นฉันเห็นว่าฉบับพากย์ไทยลงโรงด้วย ทำให้การพาเด็ก ๆ เข้าใจเนื้อเรื่องง่ายขึ้น โดยรวมแล้วถ้าใครอยากย้อนเวลากลับไปดูประสบการณ์ฉายรอบแรกในไทย ให้ลองหาข่าวฉบับเก่าหรือบอร์ดแฟน ๆ สมัยนั้นจะมีรูปบรรยากาศโรงหนังและโปสเตอร์ที่ยังเก็บไว้เป็นความทรงจำดี ๆ

ย้อนกลับไปสมัยที่ฉันเดินออกจากโรงหนังหลังดู 'เร็วแรงทะลุนรก 2' ความรู้สึกคือมันเป็นหนังแข่งรถที่หนักแน่นกว่าเดิมทั้งฉากบู๊และคาแรกเตอร์ ข้อมูลเชิงตัวเลขที่จำได้คือช่วงเปิดตัวในสหรัฐฯ หนังทำรายได้ราวๆ 50–55 ล้านดอลลาร์ในสุดสัปดาห์แรก ส่วนถานับรวมตลาดต่างประเทศที่เปิดพร้อมกันหรือทยอยเปิดกัน รายได้ช่วงเปิดตัวทั่วโลกจะขยับไปอยู่ประมาณ 60–70 ล้านดอลลาร์โดยประมาณ ซึ่งสะท้อนว่าระบบการปล่อยหนังสมัยนั้นยังไม่เร็วเท่าตอนนี้ แต่ก็แรงพอที่จะดันยอดรวมท้ายสุดให้ขึ้นไปที่ประมาณ 236 ล้านดอลลาร์ทั่วโลก ความน่าสนใจคือเมื่อเทียบกับภาคแรก 'The Fast and the Furious' ผลตอบรับเชิงรายได้ของภาคสองเป็นเครื่องยืนยันว่าซีรีส์เริ่มมีฐานแฟนเหนียวแน่นและตลาดต่างประเทศเริ่มมีบทบาทมากขึ้น เรื่องนี้ทำให้ฉันเห็นการเปลี่ยนผ่านของแฟรนไชส์จากหนังเก็งกำไรในตลาดในประเทศไปสู่สินค้าทั่วโลก และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ตัวเลขเปิดตัวแม้ไม่สูงสุดสุดแต่ยอดรวมท้ายเรื่องกลับแข็งแกร่งกว่าเดิม พูดสั้นๆ คือเปิดตัวดีพอสมควรและท้ายที่สุดมันก็เป็นหนึ่งในภาคที่ช่วยขยายจักรวาลให้ยิ่งใหญ่ขึ้น

แฟนหนังที่โตมากับหนังสี่ภาคนี้มองว่า 'The Hunger Games: Catching Fire' คือภาคที่ยืนหนึ่งทั้งในระดับโลกและในบ้านเรา ผมรู้สึกว่าภาคสองมีไดนามิกและการสร้างโลกที่เข้มข้นกว่าภาคแรก ทำให้คนดูอยากกลับเข้ามาดูซ้ำ อีกอย่างคือช่วงเวลาที่ออกฉายตรงกับกระแสแฟนคลับวัยรุ่นที่โตขึ้นและขยายตัวไปยังตลาดต่างประเทศอย่างรวดเร็ว ทั้งนักแสดงหลักอย่างเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ยังกำลังเป็นที่พูดถึง ทำให้การตลาดและการบอกต่อแข็งแรงมากขึ้น จากตัวเลขรวมทั่วโลก ภาคที่ทำรายได้สูงสุดคือ 'The Hunger Games: Catching Fire' คิดเป็นประมาณ 865 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งทิ้งห่างภาคอื่น ๆ ในแฟรนไชส์ และในไทยก็มีท่าทีตอบรับที่ดีต่อเนื่องจนกลายเป็นภาคทำเงินสูงสุดในประเทศเมื่อเทียบกับภาคอื่น ๆ — นั่นคือเหตุผลที่ฉันมองว่า 'Catching Fire' คือแชมป์ทั้งในแง่รายได้และความนิยม

บอกตรงๆว่าเมื่อฉันนึกถึง 'The Magnificent Seven' ที่ฉายในยุคหลังๆ ภาพรวมรายได้ในไทยมักไม่โดดเด่นเท่าตลาดใหญ่อย่างสหรัฐหรือจีน ดังนั้นถาตามความรู้สึกและแนวโน้มการฉายของหนังแนวคาวบอย/แอ็กชันสไตล์ตะวันตกสมัยใหม่ ฉันจะประเมินว่าในไทยหนังภาครีเมคหรือภาคต่อน่าจะทำรายได้ระหว่างประมาณ 15–30 ล้านบาท สาเหตุที่ฉันให้ช่วงกว้างแบบนี้มาจากตัวแปรหลายด้าน เช่น วันฉายที่ชนกับหนังบล็อกบัสเตอร์ นโยบายจัดฉายของผู้จัดจำหน่าย และการตลาดภายในประเทศ หนังแนวนี้ถ้ามีนักแสดงชื่อดังจริงๆ แล้วการกระจายตัวผู้ชมจะกระจุกในเมืองใหญ่ ทำให้ยอดรวมอาจไปได้ถึงระดับปลายของช่วง แต่ถ้าโปรโมชันไม่หนักหรือเจอโปสเตอร์แข่งแรง รายได้ก็อาจหยุดที่เลขหลักสิบต้นๆ เท่านั้น ฉันชอบเปรียบกับ 'Django Unchained' ที่ครั้งหนึ่งก็ทำได้พอสมควรในไทย แต่ก็ไม่ถึงระดับล้มสถิติหนังฮอลลีวูดระดับท็อปๆ นี่คือเหตุผลที่ฉันคิดว่าช่วง 15–30 ล้านบาทเป็นการคาดการณ์ที่สมเหตุสมผล