69 Novel(s) Related To Family Travel Quotes

"Mahal na mahal ko kayo, mga anak. Masaya na kami ng Daddy ninyo dahil napalaki namin kayo na mabuting mga anak at super talented, kind, malambing, and matalino," "We love you more a lot, Nanay at Daddy! Hugggsss!" sigaw ng lima at agad na nila kaming niyakap at pinugpog ng halik sa mukha. Wala na kaming hihilingin pa ni Harrison kundi kaligtasan at kalusugan na lang ng buo naming pamilya. WAKAS 🩵 Inspiration quotes para sa magulang at anak🩷 "Ang anak ay regalo, hindi obligasyon, at ang magulang ay biyaya, hindi hadlang kundi para sumuporta,"

I heard him whisper then fell asleep after hearing those words. Sunday afternoon, we decided to have bonding as a family. It was our first time going out without any fear. Sa mga nagdaan na taon ay limitado lamang ang lugar na napupuntahan ng mga bata. Hindi rin kami nakapamasyal ng sama-sama, dahil salitan ang ginagawa ko dahil hindi naman nagkalayo ang wangis ng magkakapatid. They are fraternal triplets, and they are all adorable like their father.

Nasa kabilang sasakyan. May sinabi sa akin si Jay na natural nga sa pamilya nito na dapat sa iba't-ibang sasakyan nakasakay ang bawat kasapi ng pamilya. Kasi in case na may trahedyang mangyari, may maiiwan. Kala mo naman laging ma-aambush. “Okey lang ba ang pakiramdam mo?” tanong sa akin ni Jeff. “Hmmm. Oo. Ikaw?” balik ko sa kanya.

At lumaking magagalang at malulusog ang dalawa. "Thank you, yam. For giving me a wonderful Family." ani Yuan saka niyakap ako at humalik sa noo ko. I smiled at him. "Welcome. Wag ka munang maglambing at nakikita ng mga bata baka gayahin. Sige ka! maaga mag aasawa ang mga 'yan." natatawa kong sabi. Tumango naman siya at bumitaw na. "I love you, yam ko.." aniya ng buong pagmamahal. Kaya kumabog nanaman ang aking dibdib sa sobrang kilig. "I love you more, yam ko." malambing kong sagot. After namin doon ay nagtravel kami abroad. Nagpunta kaming buong pamilya sa Argentina at namasyal roon.

Ang mga miyembro ng tripulante ay palakaibigan at matulungin, na ginagawang malugod silang tinatanggap at nasa bahay. Hindi maiwasan ni Francine na magpasalamat sa karanasang ito. Tumingin siya sa kanyang pamilya, nakikita ang kagalakan sa kanilang mga mukha, at alam na ang paglalakbay na ito ay lilikha ng pangmatagalang alaala para sa kanilang lahat. "Kuhanan tayo ng family picture sa deck!" Iminungkahi ni Francine, pakiramdam ang pangangailangan upang makuha ang sandaling ito magpakailanman.

Roberto exclaimed. "No!, This is a family trip, so we're going to stick together through out our vacation." May pinalidad na ani ni Mom at muling bumalik sa pagkain. Napanganga si Roberto kay Mommy na animo'y tinubuan ito ng ikalawang ulo. "Why are you looking at me like an idiot, Roberto!?" Mom snap irritatedly at her son. "Roberto, Mom is right, this is a family trip, so we should stick together." Hindi ko alam kung ano ang nangyayari kay Roberto dahil parang nakakagulat ang bawat maririnig nito.

Pero nagulat kami ng maabutan naming gising ang mga bata. They are laughing at us. "Mom! Dad! What took you so long? May madadagdag na ba sa family natin?" they asked in chorus. I just laughed at bahagyang pinisil ang mga pisngi nila. "Kids, If ever madagdagan tayo. You need to be good Kuya and ate." I said while hugging the both of them. After a long hours of flight. We are back in Italy. Matiwasay kaming nakababa ng eroplano.

Agad ko pinagcross ang mga braso ko at sumagot ng no. "Hindi magkakaroon ng peace of mind si dad habang nasa business trip kapag nasa labas si mom kaya sabi ko bantayan mo si mom," explain ko. Pwede magdala ng family members at inaya naman kami ni mom sumama sa kaniya sa reunion so? Its fine.

I found out that it would take me more than five hours of travel to get back there. “Huwag kang mag-alala,” wika niya. “Ihahanda ko ang mga gamit mo para sa biyahe mo. Pero sa ngayon, mas mabuting ipunin mo muna ang lakas mo. Pasensya ka na, ha? Kung may cellphone lang sana kami o internet, na-contact mo na sana agad ang pamilya o mga kaibigan mo.” “Don’t be sorry,” I said. “You’ve already done so much for me. Saying thank you doesn’t even come close to how grateful I really am.”

Mam-ma at Dada, palang ang kayang sabihin ng dalawa. Ng malaman ito ng aming pamilya ay agad na nag siuwian ang mga ito. Nasa ibang bansa kasi sila that time para sa isang business trip. Maging ang mga kuya ko ay umuwi rin para marinig lang na mag salita ang kambal. Ang aarte nga eh, pwede namang sa call na lang. Nag pagod pa talaga sila. Sabi naman nila, iba pa rin daw kapag personal na narinig.

I took several photos a day but none of them were posted on social medias. Dad always said that avoid talking or chatting to strangers kaya hindi kami gumagamit. We use them but, for family instances only. Ayaw namin ng maramin nakakaalam sa pamilya namin dahil baka ito pa ang sanhi ng gulo.

sabi ni Sari, "kahit saan ka man pumunta, kahit gaano ka man kalayo, palaging andito ang iyong pamilya, handang suportahan ka sa lahat ng iyong pangarap." "Alam ko po, Mommy," sabi ni Theo, ngumiti nang malawak. "At iyon ang pinaka-mahalagang natutunan ko mula sa inyong dalawa, na ang tunay na pamilya, hindi basta lumalayo, kahit anong distansya o panahon ang naghihiwalay."

"Family trip ito." "Family trip," ulit ni Honeylet, sabay tingin kay Elorda. "Kung considered siyang pamilya." Napakunot ang noo ni Jav sa tinuran ng ina. "Mom, please naman." Nagsisimula na naman ang ina sa mga pasaring nito. "Okay lang, Jav," agap na sabi ni Elorda. "Mas gusto ko rin dito. Ayoko munang magbiyahe. Pagod din 'yung mga bata."

sabi ni Kurt habang pinipindot ang camera. Sabay-sabay kaming nagsabi, “Beach day!” Habang pinapanood ko ang pamilya at mga kaibigan ko, naisip ko kung gaano ako kaswerte. Sa kabila ng lahat ng pagsubok, masaya pa rin kami—buo at nagmamahalan. “Ang outing na ito ay hindi lang isang bakasyon, kundi isang paalala na ang tunay na yaman sa buhay ay ang pamilya.”

Kaya ang pag-aasawa ay parang biyahe lang talaga. Minsan, may nauuna sa biyahe at mayroon namang nagpapa-last trip. May mga taong hindi naman nagmamadali pero susunod na lang o ‘di kaya naman ay hahabol na lang. Mahuli man daw sa biyahe ay makakabuo pa rin naman ng pamilya. Iyon ang mahalaga.

Natawa ako sa matinis na boses ni Zenith. "Really? Are you having fun with your Dad?" "Yes, Mom. I wish you were here," he gently said. A smile plastered on my lips. "Do you want me to go there?" Napasinghap siya sa kabilang linya. "But it's dangerous for you and my sibling to travel alone, Mommy." Napanguso ako para pigilan ang pagtawa. "Then enjoy your trip with your Dad. See you on Monday, I love you."

Pero kahit ako, napapaluha na rin. Hanggang sa nauwi kami lahat sa isang group hug mga pinsan, kapatid, kahit mga tito at tita nakisali. Tears of joy, tears of sadness. Halo-halo. “Next time ulit, ha? Promise, wag niyo kaming kalimutan!” sigaw ng isa. “Of course not. Who would forget a family as loud as this?” sagot ko sabay tawa. At last, sumakay na sila sa sasakyan. Kumaway kami hanggang sa mawala na sa kalsada yung sasakyan nila.

Family Day. Isang tradisyong hindi kailanman nasira ng distansya, abala, o ambisyon. Kahit gaano kami kaabala, importante ang araw na ito sa amin. Uuwi ang kambal, magsasama-sama kami, kakain, magtatawanan, at mag-aasaran. Family was never negotiable. Hindi ito pinipili. Ito ay inuuna. “Ako na magdadala ng bag mo,” sabi ni Nana Melva. Agad akong umiling. “Nana, kaya ko na.” She clicked her tongue dramatically, but pride shimmered unmistakably in her eyes.

“Si Mommy po, noong nabubuhay pa siya ay bonding namin ang pagluluto. Tuwang-tuwa kasi kami kapag nakikita namin na sarap na sarap si Dad sa pine-prepare namin.” “Mukhang sobrang close ka sa family mo.” “Close po talaga, noong nabubuhay pa si Mommy at parati kaming nagbabakasyon. Kaming tatlo, naalala ko pa na hindi pwedeng hindi kami magtatravel abroad sa loob ng isang taon. Reason nila ay kahit na busy po sila pareho, dapat ay may oras kami para sa isa’t isa. Pero ganoon po yata talaga ang buhay, hindi palaging masaya. Nagbabago ang lahat ng bagay. Nangyari na lang po, noong mawala si Mommy ay para ring nawala si dad sa akin. Bigla na siyang nawalan ng oras sa akin.”

"I vow to be your rock when you feel like the world’s too much. To be your safe space when you need to cry over something as simple as melted ice cream. To build a home with you na puno ng tawa, kalat, at pagmamahalan." Natawa ang ilang bisita. Mom wiped her tears. "Let’s explore the world, one memory at a time. **Let’s raise a family na puno ng lambing, kulit, at mango float sa ref." "I’ll hold your hand through everything—the joys, the struggles, even ‘pag kinain mo lahat ng fries ko. I’ll cheer for you, support you, and love you more each day."