29 Novel(s) Related To Vincent Van Gogh Quotes

’ ‘Nakakainggit naman! Nakahinga ako nang maluwag nang tumigil na si Vincent sa pagkuha ng mga litrato. Naglakad siya palapit sa akin nang hindi inaalis ang tingin sa phone niya. “You look so f*cking adorable,” dinig kong bulong niya. “Mukha kamong tanga.” sagot ko sabay-irap. “I’ll keep these photos of you,” aniya sabay-tago ng phone sa bulsa niya. “By the way, where do you want to go next?”

Siguro siya rin ang makakatulong para maibsan ang nararamdaman ko para kay Vincent, sa loob ng maikling panahon, pinaghalo-halo niya ang nararamdaman ko, mas lalo niyang ginulo ang utak ko ko ngunit tuwing kaharap ko siya, parang nagiging madali sa'king intindihin lahat. "Sana pag-handa na ako, hindi na ako luluha muli, Johan. Kasi kung mauulit lamang ang sa amin ni Vincent, baka lumayo na ako ng tuluyan."

He chuckled, “Baby, anong silbi ng maskara ko kung maglalagay ako ng litrato ko. Kung gusto mo litrato mo nalang ang ilagay ko dito sa mesa ko nang ganahan naman akong magtrabaho araw-araw.” “Tigilan mo ang kalandian mo, Vince! Nagtatrabaho tayo dito kaya hindi ka dapat nagsasalita ng ganiyan.” “What’s wrong with having your picture on my desk? Sabi nila ‘wag kang titigil hanggang sa maabot mo ang pangarap mo. Pangarap kita kaya magtatrabaho ako ng mabuti at baka sakaling masungkit kita sa hinaharap.”

Hinawakan ko ang kamay nya, para pigilan sya sa akmang pagsubo na naman nya. "Ano na? What can you say?" "Kailangan ko pa bang magcomment?" Tumango ako. "Ang sarap nitong cake na dala mo. Sana maulit pa ito, dahil mas masarap pala pag libre." Aniya na nagpasimangot sa akin ng sobra. "I'm not talking about the food, 'yon tungkol kay Vincent ang----" "Ah---" putol nya sa akin. "I don't believe in destiny."

“Iyon ba talaga ang dahilan? O baka naman takot kang malaman ni Cynthia ang lahat?” Lalong dumilim ang ekspresyon ni Vincent. Sa isang iglap ay tila nag iba ang anyo nito. Nagngingitngit ito sa galit at tila ba balak siyang saktan anumang oras. “At anong gusto mong palabasin? Nagseselos ka ba dahil masyado kaming close ni Cynthia? Iniisip mo na kabit ko siya? Ayan ka na naman sa walang kakwenta-kwenta mong hinala!”

tanong nito sa kaniya. Agad naman na napahigpit ang hawak ni Olivia sa wine glass at nag-isip muna bago siya tumango. “Ang pag-arte naman talaga ng gusto ko at ang kilalanin na isa sa mga pinakamagaling na artista ang pangarap ko.” sagot niya dito. “Isa pa, may plano na ako.” dagdag pa niyang sabi dito. Nang marinig naman ito ni Vincent ay agad nitong hinawakan ang kamay niya at tuwang-tuwa na nagsalita. “Ang galing naman.” sabi nito.

Seryoso ang ekspresyon ng mukha ni Vincent, subalit makikita sa kanyang mga mata ang kakaibang damdamin. “Come on, Vincent, nalagay na nga sa panganib ang buhay ng mga anak mo ay nagagawa mo pang magselos.” Kastigo ni Vincent sa kanyang sarili. Naisip niya na isantabi muna ang sariling damdamin

sagot ko, maingat. “Just remember,” dagdag niya habang umaalis, “the higher you climb… the easier you fall.” Pag-alis niya, ramdam ko ang kamay ni Vincent sa likod ko. Mabilis. Halos hindi halata. “See?” bulong niya. “Closer than you think.” Kinagabihan, mag-isa ako sa apartment. Hindi ako sumama kay Vincent. Hindi dahil ayaw ko—kundi dahil kailangan naming magmukhang hiwalay.

Pagkatapos ng sinabi niyang iyon, nagbagsak ang mukha ni Vincent, at ang hangin sa paligid ay biglang tumigas. Agad na kinuha ng ikatlong rich second generation ang cellphone at tiningnan, tinukso ang katabing bata: "Ano'ng alam mo! Ang tawag dito ay torture beauty! Marunong mag-art si Mr. Qi!" Pagkatapos niyang sabihin iyon, tinignan ulit ang litrato, ngunit hindi mukhang na-appreciate at pinilit mag-smile. Naging mas relaxed ang mukha ni Vincent nang marinig ito.

"Kung alam mo ang buong kwento, alam mong wala itong kinalaman sa maling pagkakaintindi." "Gusto lang ni Vincent na takutin si Roxanne, hindi naman niya balak saktan ito. At saka, ako ang may kagagawan ng lahat ng ito. Kung may dapat sisihin, ako na lang. Huwag mo nang pahirapan si Vincent."

pilit tuwid niyang sabi. Kahit natagalan ay nagawa niya din mabuo ang nais sabihin dito, pero halata naman na nadismaya ito sa sinabi niya dahil naparolyo na lang ito ng mata bago tumayo upang lumapit sa kanya. "If I were you man, I'm not going to go through with this, you're just going to end up causing trouble for yourself."Tapik ni Vincent sa kanyang balikat.

Sa pagitan ng ngiting iyon ay may tila hindi mabasang lihim—isang titig na nagsasabing, “Sigurado ka bang alam mo talaga ang lahat?” Maayos at banayad ang pagsasalita ni Giovanni, ngunit sa likod ng kanyang tono ay may lambat ng pananalita na hindi namamalayan ni Vincent Gray unti-unti na pala siyang nahihila sa usapan. “Kung gusto mong may malaman, hindi naman mahirap 'yan,” sagot ni Vincent, ngayo’y mas kalmado, pilit pinananatili ang kumpiyansa.

Ito ay sugat. Isang sugat na siya mismo ang gumawa. Ang Desisyon na Hindi Na Naghihintay Pagkatapos ng tanghalian, kahit wala pa silang lakas, nagpasya silang umuwi muna. “Hindi tayo makakapagtrabaho ng maayos,” sabi ni Vincent habang hinihimas ang ulo. “Parang gusto ko na lang maging plantsa ngayon at magpatunaw sa init.”

Dumako rin siya sa kaharap na batis. "Sabi ni Vincent sa akin noon nang una niya akong dinala rito, wala nang nakalalabas ng buhay ang sinumang pumasok dito. Totoo kaya 'yon? O baka'y gawa-gawa lamang niya upang matakot ako," sabi niya sa sarili habang nakatunghay sa dulo ng batis. May kadiliman iyon, marahil ay gawa ng mga nagtatayugang mga puno at ilang matataas na damo. Nagkibit-balikat siya. Ibinaling na lamang niya ang paningin sa mga bulaklak. "Pesteng bruha!" naibulalas niya nang bigla na lamang may sumulpot sa gilid niya.

At kahit hindi siya magsalita, batid kong galit na galit siya. "As much as I want to destroy you, but I can't right now." He looked into my eyes. "Hindi kita makakayang wasakin kung ganito ang nakikita kong sitwasyon mo." Madilim siyang ngumiti. "Sa mga oras na ito, ang gusto ko na lamang gawin ay pabagsakin ang lahat ng mga nanakit sa'yo." "Vincent..." Umawang ang aking labi. "You're crazy."

) “Magdamag naggigitara, ang bagal ng gabi Ang daming iniisip ngunit wala namang masabi… Nagsawa ka na ba? Subukan mong tumawa Tigilan ang pag-iisip, ipagpatuloy ang pananaginip…. Hindi ko maalala ang lyrics ng kanta Kahit ako ang gumawa, iba naman ang nagsalita Mahirap talaga kapag inaasahan ka Awitin ang mga tula na nagmumula sa pera…” “Kasalukuyan kaming nakatambay ngayon sa harap ng bahay ni Josh. Habang naggigitara si Vincent ay kumakanta naman kaming tatlo, wala munang inuman dahil sa gulong kinasangkutan namin noong isang araw.

Bagaman mayroon silang mga baril, sila ay nasa isang kabuuang kawalan sa mga tuntunin ng mga numero. Ang kutis ni Vincent ay lubos na maputla, at siya ay bumulong sa sarili, “Giovanni, matapang ka. Baliw na baliw ka na magkaroon ng lakas ng loob na salakayin ang istasyon ng pulis!"

Hinablot nga niya ang kanyang kamay, habang ang mga mata ay nakapako pa rin sa loob ng cafe. Alam kong si Vincent ang tinatanaw niya na sigurado ako na nasa amin din ang tingin. “Onse, ba’t ba ang arte mo? Galit ka ba?" tampo-tampuhan kong sabi. Kahit ba alam ko naman kung bakit siya nagkakaganito, nagmaang-maangan pa rin ako. Gusto ko kasing makita kung paano nga ba siya magselos.

Dahil nang mga sandaling iyon ay nawawalan na rin ng kakayahan na mag-isip ng tuwid ang kanyang isipan. “Basang basa ka na. So I was right nang isipin kong gusto mo rin ito, hindi ba?” ani Vincent na itinaas ang mukha saka inabot ang kanyang mga labi para sa isang maalab na halik.

Ngunit sa kabila ng katahimikan, hindi nagpatinag si Vincent. Itiinaas nito nang kaunti ang baba, pilit ipinapakita ang tapang. “Pero hindi ibig sabihin n’on ay magsasalita na kami,” ani niya na may mapanuyang ngisi. “Mas pipiliin naming mamatay kaysa umamin!” “Huwag ka mag-alala, pagbibigyan kita sa hiling mong ‘yan,” malamig na sambit ni Axel habang bahagyang tumango sa limang tauhan niya.