Tara, kwentuhan tayo muna habang nagpapalipad ng ideya—ang pagpili ng pangalan ng karakter parang pagpipinta ng una niyang ekspresyon sa mundo ng kuwento ko.
Una, sinisimulan ko palagi sa personality at role niya: matapang ba, tahimik, ironic, o pilosopo? Kapag buo na ang emosyonal na silhouette niya, naglalaro ako ng mga root words at meaning. Halimbawa, kung gusto kong may hangarin siyang ‘‘liwanag’’, titingnan ko ang mga salita mula sa iba’t ibang wika, o kaya gagawa ng kakaibang kombinasyon tulad ng ‘‘Liora’’ o ‘‘Hikari’’ depende sa setting. Mahalaga rin ang tunog—sinusubukan kong bigkasin ng malakas para makita kung natural ang daloy: madaling maikakabit sa dialogue o mabigat na parang epiko.
Sunod, pinag-iisipan ko ang uniqueness at practicality. Tinitiyak ko na hindi siya sobra ka-pareho sa isang existing na character mula sa paborito kong serye o laro—ayaw ko ng instant comparison na magpapadilim sa sariling identity niya. Binibigyan ko rin siya ng potential nicknames at abbreviation para makita kung flexible ang pangalan sa iba't ibang eksena. Panghuli, sinusubukan ko ang mga pangalan kasama ang iba: pinapakinggan ko kung paano nila ito binibigkas at ano ang unang imahe na nabubuo. Minsan, ang simpleng eksena ng isang linya dialog ang nagbibigay-buhay sa pangalan at doon ko nalalaman kung tama na siya. Sa dulo, tuwang-tuwa ako kapag ang pangalan ay summer-scent ng character—kumbaga, hindi lang siya tumutunog, kundi nararamdaman.