Chapter: CHAPTER 37Tahimik ang dining hall habang magkatapat na nakaupo sina Mirae at Quen. Ang mahabang mesa sa pagitan nila ay puno ng pagkain, maayos ang pagkakaayos, halos walang kapintasan—ngunit tila walang saysay ang lahat dahil sa lamig ng hangin sa pagitan nila.Dahan-dahang kumakain si Mirae. Hindi siya nagmamadali, pero halata ring hindi niya ini-enjoy ang bawat subo. Hindi siya tumitingin kay Quen, hindi rin siya nagsasalita. Para bang sadyang binubuo niya ang distansya sa pagitan nila—isa na hindi kayang punan ng kahit anong salita.Sa kabilang dulo, hindi agad kumakain si Quen. Nakatingin lang siya kay Mirae, sinusundan ang bawat galaw nito. Napansin niya kung paano nito iiwas ang tingin sa tuwing bahagya siyang gagalaw, kung paano nito pinipiling manatiling tahimik kahit halatang may gustong sabihin.“Hindi ka pa rin magsasalita?” tanong niya, mababa ang boses.Walang sagot.Nagpatuloy lang si Mirae sa pagkain, parang walang narinig.Bahagyang napahigpit ang hawak ni Quen sa tinidor. Hind
Last Updated: 2026-03-31
Chapter: CHAPTER 36Maghapon siyang hindi lumabas ng kanyang kwarto.Hindi dahil may ginagawa siya—kundi dahil wala siyang magawa.Tahimik ang buong mansyon. Ang mga yabag ng katulong, ang mahinang pagbukas ng mga pinto, ang pagdaan ng tray ng pagkain—lahat iyon ay paulit-ulit niyang naririnig.Pero isang bagay ang kapansin-pansin.Wala si Quen.Hindi siya dumaan.Hindi siya kumatok.Hindi man lang nagparamdam.At sa bawat oras na lumilipas, may kung anong unti-unting kumikirot sa loob ni Mirae—hindi sugat, hindi galit.Kundi inis.Bandang tanghali, may dalawang katulong na pumasok upang maghatid ng pagkain. Maayos nilang inayos ang tray sa mesa—mainit pa ang sabaw, sariwa ang prutas, at may tsaa na bahagyang umuusok.Ngunit bago sila tuluyang makalabas, narinig ni Mirae ang usapan nila.“Kasama raw ni Sir si Miss Victoria ngayon…” mahina ang boses ng isa.“Oo nga, kanina pa sila nasa garden wing. Nag-uusap daw…” sagot ng isa pa.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.Hindi siya agad gumalaw.
Last Updated: 2026-03-29
Chapter: CHAPTER 35Hindi pa tuluyang humuhupa ang tensyon matapos ang matalim na sagutan nang maramdaman ni Mirae ang pagbabago ng ihip ng hangin sa loob ng bulwagan.Tahimik siyang nakatayo.Hindi nagyayabang.Hindi nagpapapansin.Pero sa paraan ng pagtayo niya—parang siya ang sentro ng lahat.At iyon ang hindi matanggap ni Victoria.“Quen,” malambing na tawag ni Victoria, bahagyang humihigpit muli ang kapit sa braso nito.Halos idikit pa niya ang sarili, parang gustong ipaalala sa lahat kung sino ang “malapit.”Pero bago pa man tuluyang makapagsalita ang babae—gumalaw si Mirae.Hindi mabilis.Hindi agresibo.Calculated.Lumapit siya.Tahimik.Elegant.At sa isang natural na galaw,marahan niyang inilapag ang kamay niya sa dibdib ni Quen—hindi para itulak,kundi para i-guide.“Excuse us,” sabi niya, mahina ngunit malinaw.Hindi siya tumingin kay Victoria.Hindi niya kinilala ang presensya nito.At si Quen? Hindi man lang tumutol.Sa halip— parang kusa itong sumunod.Dinala ni Mirae si Quen palayo ng
Last Updated: 2026-03-29
Chapter: CHAPTER 34Sunod-sunod ang pagdating ng mga panibagong bisita—mga business partners, ilang kilalang personalidad, at siyempre, ang tatlong kapatid ni Quen, Severin Kamiyana,Casimir Kamiyana,at Leandro Kamiyana.Pagkapasok nila, agad nilang napansin ang tensyon sa gitna ng sala—lalo na si Victoria na halos hindi na bumibitaw sa braso ni Quen,at si Mirae na nakatayo nang maayos, composed, elegant,parang mismong Madamme na ipinanganak para sa eksenang iyon.Habang nagpapalakpakan sa pagbati, biglang nagsalita si Victoria,malutong ang boses, may halong pagyayabang na hindi man lang niya tinatago.“Oh, by the way,” aniya, malakas ang tono para marinig ng lahat.“I finished my Master’s at Oxford. Finance. Daddy said I excelled more than expected.”Humalakhak siya nang parang may sinasakpang eksena.May ilang tumango, nakisama.Pero ang mga mata ng mga bisita?Lumulipat-lipat kay Victoria at Mirae—naghihintay kung paano tutugon ang Madamme.Tahimik si Mirae sa una.Hindi pinakagat.Hindi nag
Last Updated: 2025-11-17
Chapter: CHAPTER 33Hindi dahil sa sinabi tungkol kay Victoria… kundi dahil sa huling linya ni Kairo. “H-hala— teka, bakit ako? Hindi naman ako—” “Kami ang nakakakita, Mirae.” Seryoso na si Kairo ngayon. “Kami ang nakakakilala kay Quen. At kami rin ang nakakakita kung paano ka niya tinitingnan.” “Kung pababayaan nating lapitan siya ng ibang babae, lalo na si Victoria… baka may mas ugly pa tayong makitang side ng amo ko.” Parang humigpit ang hawak ni Kairo sa hangin. “He’s already possessive. Dark. Territorial. At ayokong ibang babae ang maging trigger niya.” Natigilan si Mirae. “Kaya please,” mariing sabi ni Kairo, “Bumaba ka na. Bago makahanap ng dahilan si Amarillo Quen para gumawa ng eskandalo.” Huminga nang malalim si Mirae, ramdam ang bigat ng pangyayari. “Fine,” mahinang tugon niya. “Bababâ ako.” Pero bago lumabas si Kairo, tumingin pa ito sa kanya — seryoso at parang binibigyan siya ng malaking responsibilidad. “At Mirae-ssi… good luck.” Napabuntong-hininga siya. “Dahil yung babae
Last Updated: 2025-11-16
Chapter: CHAPTER 32Hindi makatulog si Mirae.Hindi matapos-tapos ang pagbalik ng mga alaala—ang boses ng mga tiyuhin ni Quen, ang malamig na tingin ng mga Wilton, at ang delikadong kirot sa dibdib niya tuwing naiisip na baka hindi niya talaga pagmamay-ari ang sarili niyang buhay sa ilalim ng pangalang Madamme Kamiyana.Kaya nang tuluyang sumikip ang dibdib niya, marahan siyang bumangon at naglakad palabas ng kwarto. Tahimik. Maingat.Ang mga pasilyo ng Casa Kamiyana ay kalahating dilim, at ang mga oil painting ay parang sumusulyap habang dumaraan siya. Ngunit may isa lang siyang direksyon sa isip:Ang library.Doon siya unang nakakita ng lumang larawan ng kanilang mga grandparents.Doon siya unang nakaramdam na may malalim na sikreto ang pamilya ni Quen.At doon niya nararamdaman ngayon… may hinihintay siyang matuklasan.---Pinihit ni Mirae ang mabigat na doorknob.Kumaskas ang lumang kahoy.Pagpasok niya, isang malamig na samyo ng lumang papel at polish ang sumalubong.Sinara niya ang pinto.At doon,
Last Updated: 2025-11-15
Chapter: CHAPTER 147HINDI GUMALAW SI ARCTURUS HABANG NAKATITIG SA DOKTOR.Ang oras ay tila huminto sa pagitan ng paghinga niya at ng katahimikan sa hallway. Ang bawat segundo ay mabigat, nakasabit sa manipis na hibla ng pag-asa na ayaw niyang putulin—ngunit handa siyang harapin kung kinakailangan.Sa wakas, nagsalita ang doktor.“Na-stabilize namin siya… pero critical pa rin ang kondisyon niya.”Hindi kumurap si Arcturus.“Tinamaan siya sa upper torso. Mabuti na lang at hindi direktang tumama sa puso, pero malapit. Malaki ang blood loss, at kailangan pa naming i-monitor kung magkakaroon ng complications.”Humigpit ang panga ni Arcturus.“Gising ba siya?” tanong niya, mababa ang boses ngunit malinaw ang bigat.Umiling ang doktor. “Hindi pa. At… hindi rin namin masasabi kung kailan siya magigising. It could take days.”Tahimik.Masyadong tahimik.Parang may bumagsak sa loob ni Arcturus—hindi malakas, hindi marahas, kundi dahan-dahan, parang unti-unting pagguho ng isang bagay na matagal na niyang pinipigila
Last Updated: 2026-03-29
Chapter: CHAPTER 146HINDI NATULOG SI ARCTURUS. Buong gabi siyang nakatayo sa harap ng bintana ng safehouse, nakamasid sa unti-unting pagliwanag ng kalangitan habang ang isip niya ay abala sa pagbuo ng bawat detalye ng plano. Hindi siya sanay magkamali—at lalong hindi siya papayag na may mangyari kay Cressida o kay Conah dahil sa pagkukulang niya. Sa likod niya, isa-isang dumating ang grupo. “Arc,” tawag ni Su-hyuk habang inilalapag ang tablet sa mesa, “confirmed. Tatlong entry points, pero dalawang exit lang ang viable. Na-set na ni Luhence ang disruption devices.” “Good,” maikli ngunit madiing sagot ni Arcturus. Sumingit si Luhence, nakasandal sa pader, nakangising tila inaabangan ang laban. “Once mag-trigger ‘to, mawawala comms nila for at least two minutes. Enough time to mess them up.” “And Reed?” tanong ni Arcturus, hindi inaalis ang tingin sa mga file na hawak niya. “I’m here,” sagot ni Reed mula sa likuran. Lahat ay napatingin dito. Tahimik sandali bago ito lumapit. “I’ll do it,” diretso
Last Updated: 2026-03-29
Chapter: CHAPTER 145CressidaHUMAHAGIBIS ang sasakyan sa madilim na kalsada.Hindi na mabilang ni Cressida kung ilang beses siyang napalingon sa side mirror. Ang sasakyang sumusunod sa kanila ay hindi umaalis—parehong distansya, parehong bilis, parang multong nakadikit sa likuran nila.“Arc…” mahinang tawag niya, ngunit ramdam ang kaba sa boses.“I know,” malamig na sagot ni Arcturus, hindi inaalis ang tingin sa daan. Mas lalo pa niyang pinabilis ang takbo.Tumahimik si Cressida, ngunit hindi ang puso niya. Parang may malakas na tambol sa loob ng dibdib niya—hindi lang takot, kundi anticipation. Parang may mangyayari. Parang malapit na silang makarating sa katotohanan.Biglang—RING.Pareho silang napatingin sa phone na nasa dashboard.Unknown number.Hindi gumalaw si Arcturus.“Answer it,” bulong ni Cressida.Hindi siya agad kumilos. Ngunit sa ikalawang ring, kinuha niya ang phone at sinagot—nakasaksak sa car system para marinig nila pareho.“Talk.”Ilang segundo ng katahimikan.At pagkatapos—isang bos
Last Updated: 2026-03-27
Chapter: CHAPTER 144HINDI na muling nakatulog si Cressida.Ang gabi ay tila isang mahabang pasilyo na walang katapusan—bawat segundo ay mabagal, bawat tunog ay parang may kahulugan. Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakapulupot ang mga braso sa sarili niyang katawan, pinagmamasdan ang madilim na kalangitan na tila ba may itinatagong lihim.Sa bawat pagkurap niya, naiisip niya si Conah.Kung nasaan ito.Kung buhay pa ba ito.Kung natatakot ba ito… o kung may kasama.Mariin niyang ipinikit ang mga mata.Huwag. Huwag mong isipin ‘yon.Ngunit ang isip niya ay traydor—lalo lang nitong pinipilit ilahad ang mga posibilidad na ayaw niyang harapin.“Cress.”Napalingon siya.Nasa pintuan si Arcturus, tahimik, ngunit ang presensya nito ay parang biglang nagpalamig sa buong silid. Hindi ito lumapit agad—nakatingin lang, para bang binabasa ang bawat galaw niya.“May nahanap kami,” sabi nito.Hindi na siya nagtanong kung sino ang “kami.” Alam na niya. Si Reed. Ang mga taong konektado kay Arcturus. Ang mundong hindi n
Last Updated: 2026-03-22
Chapter: CHAPTER 143NAGISING si Cressida na parang hinila mula sa ilalim ng tubig.Mabigat ang dibdib niya. Masakit ang ulo. At bago pa man niya lubusang maidilat ang mga mata, isang pangalan agad ang sumabog sa isip niya.Conah.Umupo siya nang bigla, hinabol ang hininga. Basa ng pawis ang batok niya kahit malamig ang umaga. Kumalabog ang puso niya habang hinahanap ang cellphone sa tabi ng kama—para bang sa maliit na aparatong iyon nakaangkla ang huling hibla ng pag-asa niya.Wala pa ring missed calls.Wala pa ring bagong mensahe.Tahimik ang kuwarto, pero sa loob niya ay parang may sirenang walang tigil sa pag-iyak.Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa bintana. Sa labas, normal ang mundo. May dumadaang kotse. May asong tumatahol sa malayo. May araw na unti-unting sumisilip sa pagitan ng mga ulap.Paano nagiging normal ang lahat, isip niya, kung may isang taong nawawala?May kumatok sa pinto.“Cress?” mahinang tawag ni Arcturus mula sa labas. “Gising ka na ba?”Hindi siya agad sumagot. Hindi dahil ay
Last Updated: 2026-02-10
Chapter: CHAPTER 142Gabi na nang tuluyang humupa ang ingay sa mga pasilyo ng bahay nina Cona, ngunit sa loob ng silid ni Cressida ay lalo lamang lumalakas ang katahimikan. Umupo siya sa gilid ng kama, mahigpit ang hawak sa cellphone, at paulit-ulit na pinipindot ang pangalan ni Conah sa screen na para bang kapag ilang ulit pa niya itong tinawagan, may milagro na mangyayari.Ngunit wala.Walang sagot.Walang kahit isang ring na magtutuloy sa boses nito.Naramdaman niyang unti-unting bumibigat ang dibdib niya—hindi dahil sa takot lang, kundi dahil sa kung ilang beses na itong nangyari nitong mga nakaraang araw, at sa bawat oras na lumilipas ay parang mas lalo siyang hinihila papunta sa puwang na hindi niya maintindihan.Napabuntong-hininga siya, malalim, mabigat, halos parang pagod na pagod ang kaluluwa niya.“Answer the phone… please…” mahina niyang bulong sa kawalan, bagaman alam niyang walang makakarinig.Sinubukan niyang muli.Isa pa.Isa pang attempt na halos nanginginig na ang daliri niya.Still unre
Last Updated: 2025-11-17
Chapter: CHAPTER 136The soft glow of the sunset spilled across the private villa, tinting the curtains gold as Aurelia stepped out onto the veranda. She wore a loose white dress, her hair swaying with the gentle seaside breeze. From below, she heard laughter—light, pure, unmistakably theirs.Xavier was carrying Anchali on his shoulders, both of them laughing as the little girl pointed at the waves crashing onto the shore.“Papa! Mas mabilis pa!” sigaw ni Anchali, sabay tawa nang mahulog halos ang tsinelas niya.Xavier laughed with her, hands steadying her legs. “Kung mas mabilis pa, babagsak tayo pareho.”Aurelia couldn’t help the warmth blooming in her chest. This. This was the peace she once thought she’d never have. A life not built on fear or running—but on belonging.When they finally noticed her watching, Xavier’s smile widened.“There’s my wife,” he said, the word rolling off his tongue like something he planned to say for the rest of his life.Aurelia felt her cheeks heat. “You two look like you’
Last Updated: 2025-11-15
Chapter: CHAPTER 135Ang dagat ay kulay bughaw na halos parang salamin, at ang hangin ay punô ng amoy ng alat at kalayaan. Sa isang private island resort, huminto ang helicopter na sinakyan nina Xavier, Aurelia, at Anchali—ang pinaka-kakaibang honeymoon ng taon.Hindi intimate getaway.Hindi tahimik.Hindi tradisyonal.Bakit?Kasi kasama nila ang isang maliit na prinsesa na walang preno ang energy.At oo—perpekto pa rin.---“WELCOME TO OUR HONEYMOON—WITH A THIRD WHEEL,” biro ni Xavier habang binubuhat ang dalawang maleta at isang batang may hawak na beach hat.“Daddy, what is a wheel?” tanong ni Anchali habang tumatakbo sa buhangin.“Uh… something cute that follows Mommy and Daddy everywhere,” sagot ni Xavier, sabay kindat kay Aurelia.Tumawa si Aurelia, hawak ang laylayan ng white summer dress niya.“Hay naku, Xav. Ikaw talaga.”Pero totoo naman—hindi nila ma-imagine ang honeymoon kung wala ang batang iyon.Si Anchali ang tawanan nila.Ang ingay nila.Ang dahilan kung bakit mas buo ang mundo nila.---“
Last Updated: 2025-11-14
Chapter: CHAPTER 134Ang araw ay sumikat na parang ipinagdiwang ng langit ang bagong simula nina Xavier at Aurelia. Sa malawak na hardin na tinabunan ng puting mga bulaklak at gintong tela, ramdam ang saya at sigla ng mga taong dumalo. Ang simoy ng hangin ay malamig ngunit may halong kilig—isang umagang hindi lang para sa kasal, kundi para sa paghilom ng dalawang pusong pinagtagpo ng gulo at pag-ibig.Sa gilid ng venue, abala ang lahat. Si Anchali ay tumatakbo-takbo sa paligid, suot ang maliit na flower crown, hawak ang basket ng petals na halos maubos na kakahagis kahit wala pa sa oras.“Anchali!” tawa ni Aurelia, habang hawak ang laylayan ng kanyang wedding robe. “Baby, save some petals for later!”Ngumiti ang bata, ngumiti nang malapad at inosente. “But Mommy! It’s too pretty! The flowers wanna fly already!”Tumawa si Aurelia, habang inaayos ni Martha ang kanyang buhok. “Just like you,” biro nito, at napasulyap kay Xavier sa malayo—abala itong nakikipag-usap sa organizer, ngunit paminsan-minsan ay lumi
Last Updated: 2025-11-13
Chapter: CHAPTER 133Ang araw ay sumikat nang may dalang bagong simula—mainit, maliwanag, at tila nakikisabay sa tibok ng puso ni Aurelia. Pagmulat pa lang niya ng mata, naamoy na agad niya ang halimuyak ng kape at tinapay mula sa kusina. Nang bumangon siya, naroon si Xavier, abala sa paghahanda ng almusal, suot ang apron na may nakasulat na “Mr. Almost Husband.”“Good morning, future Mrs. Andrada,” bati niya na may ngiti, habang nakatingin sa kanya na para bang unang beses ulit siyang nakita.Napailing si Aurelia pero hindi maitago ang ngiti. “Ang aga mo namang cheesy.”“Syempre,” sagot ni Xavier habang iniabot ang tasa ng kape. “First day ng wedding prep natin. Dapat special.”Napahinto si Aurelia, saglit na napatitig sa kanya. Hindi pa rin siya sanay marinig ang salitang wedding prep—parang panaginip lang. Ilang buwan lang ang nakalipas, puro takot, pagtakas, at dugo ang laman ng mga araw nila. Pero ngayon, heto sila—nagpaplano ng kasal.---Pagkatapos ng almusal, dumating si Nyx na may dalang folder,
Last Updated: 2025-11-10
Chapter: CHAPTER 132Tanghali na nang makatanggap si Aurelia ng tawag mula kay Xavier.Tahimik siya noon sa veranda, nagbabasa ng aklat habang humihigop ng kape, nang biglang tumunog ang telepono.“Lia?”Ang boses ni Xavier ay magaan, ngunit may halong pananabik.“Hmm?” tugon niya, nakangiti kahit hindi pa niya alam kung bakit. “Nasaan ka na ba? Kanina pa kita hinahanap.”“May kailangan lang akong ayusin,” sagot nito. “Pero gusto kong pumunta ka sa La Primrose. Sabihin mo lang sa manager na may reservation si Andrada. Huwag mo nang tanungin kung bakit.”Napakunot ang noo ni Aurelia. “Xav, anong pinaplano mo?”“Just go, Lia,” mahinahon ngunit matamis ang tono nito. “Please.”At bago pa siya makasagot, bumaba na ang linya.---Ilang oras lang, nasa harap na siya ng La Primrose—ang restaurant na minsan nilang pinuntahan noong unang taon ng kanilang kasal. Ang lugar ay tahimik, may mga bulaklak na nakasabit sa bawat bintana, at ang liwanag ng araw ay sumasayaw sa mga kristal na chandelier.Pagpasok niya, sina
Last Updated: 2025-11-09
Chapter: CHAPTER 131Tahimik ang umaga, ngunit punô ng liwanag. Ang mga ulap ay tila humahaplos sa langit sa malambot na kulay bughaw at ginto, at sa hardin ng bahay ng mga Andrada, may halakhak na muling bumabalik—totoong halakhak, hindi ‘yung pilit o pinipilit itago ang sakit.Nakatakbo si Anchali sa damuhan, suot ang dilaw na bestida at may hawak na maliit na bubble wand. “Mommy! Daddy! Look! So many bubbles!”Sumunod sa kanya si Aurelia, nakangiti, habang si Xavier naman ay nakaupo sa may mesa, hawak ang kamera at kinukuhanan ang dalawa.Click. Click. Click.Bawat larawan ay puno ng galaw, tawa, at liwanag. Parang sa wakas, huminga ulit ang mundo nila.“Careful, baby!” tawag ni Aurelia habang tinutulungan ang anak na hindi madulas sa damo.“I got it, Mommy!” sagot ni Anchali, sabay tawa. “Daddy, take picture again!”Ngumiti si Xavier, sumigaw pabalik, “Smile, sunshine!”At nang ngumiti ang bata, may biglang init na gumapang sa dibdib niya—isang uri ng kapayapaan na matagal niyang hindi naramdaman.Hin
Last Updated: 2025-11-08
LOGIN
