The CEO's Forbidden Love
Si Dolly ay ordinaryong babae—breadwinner at pangalawa sa magkakapatid. Lumuwas siya sa Maynila para makahanap ng trabaho at tuparin ang pangarap niyang maging guro, dala ang bigat ng iniwang pamilya matapos talikuran sila ng ama dahil sa pangangaliwa. Hindi niya alam na ang simpleng buhay niya ay magtatagpo sa mundo ng kayamanan, kapangyarihan, at panganib.Si Harwinn Damonier ay mafia CEO at anak ni Ravazzo Damonier, ang founder ng Eclipsis Consortium—isang global empire na charitable sa publiko pero illegal sa likod ng mga pinto. Sa simula, wala siyang pakialam kay Dolly. Ang kanilang kasal ay kasunduan lang, pinilit ng ama ni Harwinn para mapanatili ang kapangyarihan ng pamilya at ang seguridad ng Consortium. “No distractions. Work is everything,” Paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.Ngunit si Dolly, sa kanyang stubbornness at matibay na puso, unti-unting binago ang malamig na mundo ni Harwinn. Mula sa asaran, ragebaiting, at matinding pagtatalo, napagtanto niya na may nararamdaman siya—isang damdaming hindi niya dapat aminin. Lahat ay maayos hanggang sa nalaman ni Dolly ang engagement ni Harwinn kay Natavalya Solaris, anak ng powerful Solaris family at intended bride para palakasin ang Consortium. Heartbroken, tumakas siya—hindi alam na buntis na pala siya. Sa dalawang buwan ng pagtatago at lungkot, napasakamay siya ng isang grupo na may utang na loob kay Jadraque Solaris, na plano gamitin siya para pilitin si Harwinn sa kasal kay Natavalya. Ngayon, nakatayo si Harwinn sa pagitan ng puso at kapangyarihan, habang ang kanyang mahal, si Dolly, ay nasa panganib. Isang mafia empire, isang forbidden love, at isang hindi inaasahang bata—maaaring magbago ng lahat.Makakaya kaya nilang labanan ang kasalanan, kapangyarihan, at dugo ng pamilya para sa kanilang pagmamahalan? O mawawala ang lahat sa dilim ng kanilang nakaraan at ng mundo ng mafia?
Read
Chapter: Chapter 17Chapter 17 — Harwinn’s POVI stayed in front of the bunker door longer than necessary.Not because I didn’t know what I was doing.But because I did.And that was the problem.Inside, she was awake. I could feel it in the way the silence had shifted—less heavy, less broken. She was no longer just surviving the aftermath.She was thinking.That meant she was dangerous in her own way now.Not to me.To herself.I exhaled slowly and stepped back from the door.“From now on… you don’t move alone.”I remembered how she looked when I said it.That small pause in her expression. The resistance that flickered before she hid it again.Stubborn.Still trying to act like she had control over anything in this situation.My jaw tightened slightly.She didn’t understand yet.And I couldn’t blame her for that.Not everyone is built to recognize a war the moment it starts.Behind me, my men waited.Silent. Ready.“Report,” I said.One stepped forward immediately. “It wasn’t random. The shot was pre-p
Last Updated: 2026-04-10
Chapter: Chapter 16Chapter 16 — Dolly’s POVEnglish muna tayo dito mga bes ha? Yeah, let's go XD.The bunker smelled faintly of concrete and lingering smoke. I stayed pressed against the wall for a moment, feeling the cold seep into my bones. My fingers traced the edge of the rough concrete as if grounding me, reminding me I was still alive. Alive. That simple thought felt heavy, almost impossible.Harwinn’s voice echoed in my memory. “From now on… you don’t move alone.”I shook my head. He’s so… controlling. That was the first word that came to mind. But it wasn’t just control. His tone, firm but tired, carried a weight that wasn’t just authority. There was care. A warning wrapped in command. My stomach churned with something I didn’t have a name for.I pressed my forehead to the wall, trying to calm my racing heart. Every nerve in my body was buzzing, replaying the chaos of last night—the shattering glass, the sharp cracks of gunfire, the smell of gunpowder that still lingered in my nose. And him. Alw
Last Updated: 2026-04-09
Chapter: Chapter 15Dolly’s POVHindi ko alam kung anong mas mahirap paniwalaan—yung sinabi ni Harwinn…o yung mga hindi niya sinabi.Tahimik ang kwarto. Sobrang tahimik na parang bawat paghinga ko, naririnig ko. Nakaupo pa rin ako sa gilid ng kama, pero parang wala na akong maramdaman sa katawan ko. Manhid. Pagod. Halo-halong emosyon na hindi ko na maayos isa-isahin.“They weren’t random.”Paulit-ulit sa utak ko.Targeted. Para sa kanya.Napapikit ako, pilit pinapakalma ang sarili ko, pero bawat pagdikit ng mata ko, bumabalik lang yung eksena—yun
Last Updated: 2026-04-08
Chapter: Chapter 14Chapter 14Harwinn’s POVI knew she deserved the truth.But not all of it.Hindi pa.I stood a few steps away from her, watching in silence. Dolly sat on the edge of the narrow bed inside the bunker room, shoulders slightly hunched, fingers tightly clasped together on her lap. Kahit pilit niyang inaayos ang paghinga niya, kita ko pa rin—she was still shaken.And she had every right to be.She wasn’t built for this kind of world. Hindi siya sanay sa bala, sa dugo, sa mga aninong biglang sumusulpot sa dilim. She wasn’t meant to be dragged into somet
Last Updated: 2026-04-07
Chapter: Chapter 13“Harwinn, ano bang nangyayari!?” naiiyak kong tanong, halos mabasag ang boses ko sa gitna ng kaguluhan. Ramdam ko ang malakas na pagkabog ng puso ko—parang anumang oras, kakawala na ito sa dibdib ko. Nanginginig ang mga kamay ko, hindi ko alam kung dahil sa lamig o sa takot na unti-unting lumalamon sa akin.“Harwinn…” tawag ko ulit, this time mas mahina, mas puno ng pagsusumamo. Pero wala pa ring sagot.Lumingon ako sa kanya, trying to read his face, pero parang ang layo niya—parang wala siya sa sandaling ‘to. His jaw was clenched, his eyes scanning everything around us like he was calculating something… or anticipating something worse.“Harwinn, please…” bulong ko, halos pumikit na ako sa takot.
Last Updated: 2026-04-06
Chapter: CHAPTER 12Hindi pa rin ako makatulog. Ulit. Ewan. Magkaka-insomnia na siguro ako.Hindi dahil sa mansion. Hindi dahil sa kama na mas mahal pa siguro kaysa sa buong barangay namin. Kundi dahil sa katahimikan.Yung klase ng katahimikan na parang humihinga rin, naghihintay lang ng sumabog na gulo.“Ewan… nagugutom na naman ako,” bulong ko sa sarili ko habang lumalabas sa kwarto.“Wag muna lumabas. May situation,” echo ni Harwinn sa ulo ko.Fine. Pero ang tiyan ko? Walang pakialam sa utos. Na para bang lalabas ako ng bahay. Gusto ko magpa-deliver ng food. Pwede nga ba? “Hmmm, mukhang malabo.” bulong ko. Lumakad ako papuntang kitchen, barefoot, dahan-dahang lakad sa marble floor. Tumingin sa orasan: 1:00 AM. Perfect. Mag-isa sa katahimikan ng mansion.Nakaabot na sa fridge, hand on the handle… at biglang tumigil.May narinig akong kaluskos—parang may gumagalaw sa labas.Biglang lumamig ang hangin, isang tunog ang umalingawngaw sa may bintana. Napanganga ako.Tiningnan ko—may aninong mabilis na gu
Last Updated: 2026-04-05
LOGIN
