Novels by Light_Star

Rafael’s POV:“Daddy!”I felt relieved the moment I saw him. Lahat ng takot, lahat ng gabing walang tulog sa kakaisip kung paano ako makakaalis sa ganitong lugar—parang sulat ng lapis na biglang nabura sa isipan ko. I miss him so much. Pero ramdam ko pa rin ang pagtatampo ko sa kanya. Akala ko mawawala lang iyon pagkalipas ng ilang araw, pero hindi pala. Andoon pa rin ang sakit. Pero hindi ko siya masisisi, dahil lahat ng ginagawa niya ngayon ay para sa akin, para sa kinabukasan ko.“Rafael, anak!”Namumugto ang mga mata ni Daddy nang makita akong nakagapos sa kama, walang sapin. Ramdam ko ang awa at pagsisisi sa mga mata niya. Kita ko kung gaano siya ka-concern sa akin. I saw a different Daddy—hindi siya iyong Daddy na kilala ng iba. Hindi ang cold-hearted, masungit, at parang halimaw. Iba siya ngayon. At aaminin ko, sana manatili siya sa ganitong itsura, sa ganitong mukha. Minsan kasi natatakot ako sa facial expression niya.“Kukunin ko na ang anak ko!”“Nasaan ang kapalit?” sambit

Rafael’s POV“Wait, let me go. Mommy will be sad,” nanginginig kong sigaw habang hinihila nila ako palayo. Natatakot na ako. Hindi ko sila kilala—mga kamay na magaspang, mga boses na hindi pamilyar.“Tatang, please let me—”Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang mahagip ako ng malaki niyang kamay. Parang tumigil ang mundo ko sa isang iglap. Hindi ko lubos maisip kung bakit nila ako kinuha. Wala naman akong ginawang masama. Wala akong kasalanan.“Tumahimik ka,” banta ng isang mama, akmang sasapakin na sana ako.“Pare, bata ’yan. ’Wag mo nang patulan,” saway ng isa pang tatang na kasama sa mga kumidnap sa akin.Wala na akong nagawa kundi umiyak. Siguradong nag-aalala na sina Mommy at Daddy ngayon. May tampo pa naman ako kay Daddy. Palagi siyang nasa trabaho, sa negosyo niya. Kahit birthday ko, parang hindi niya napapansin. Gusto ko lang naman siyang makasama—iyon lang ang regalo na hinihiling ko. Pero parang hindi niya ako naririnig.Ngayon, nagsisisi na ako. Sana hindi na lang ako

"Thank you… Mommy… Daddy…" sabay halik sa pisngi naming dalawa."Are you happy?""Yes, Daddy… super happy po!" masaya nitong tugon. "Let’s ride again, Mommy," pag-aaya nito kaso talagang naalog ang utak ko kanina kaya parang gumagalaw lahat ng nakikita ko."Baby, kayo na lang ni Daddy, ok? Mommy’s not feeling well." Kunti na lang kasi ay maglalabas na ako ng kinain."Sige, Hon, kami na lang muna ni Rafael. Sabihin mo na lang pag ok ka na, andiyan naman si Manang Shie, may kasama ka naman.""Oo, sige na. Enjoy na lang kayo," tipid kong sagot sa kanya."Oh hija, ito may Katinko ako para naman mawala-wala na iyang pagkahilo mo." At kinuha ko nga ang Katinko. "Hindi ka siguro sanay sa mga ganoong rides," dagdag pa nito."Hindi po talaga, Manang.""Hays, parehas tayo. Hanggang horse ride lang ako," at natawa nga si Manang sa itsura ko. Hindi kasi talaga ako sanay sa mga ganoong rides kaya noong una pa lang ay nagdadalawang-isip na ako."Pero rides sa asawa mo, di ka na hihilo?" napatingi

"Hon... anong puwede nating iregalo kay Rafael? His birthday is coming." Kaumagang-umaga ito ang bungad sa akin ng asawa ko. "Wala akong ideya kung anong puwede iregalo sa anak natin." Hindi ko talaga alam kung anong gusto ng anak ko. Ni minsan kasi hindi ito nagsabi ng gusto niya sa tuwing kaarawan niya kaya wala talaga akong ideya. "What if big party?" Umiling-iling na lang ako. "Baka hindi niya ’yan magustuhan, hindi naman siya mahilig sa bagay na iyan." Wala kaming nagawa ng asawa ko kundi mag-isip kasi isang linggo na lang ang hihintayin, ikapito na kaarawan na ni Rafael."Hon... what if tanungin natin siya kung anong gift ang gusto niya?" Nginitian ko lang siya. Kilala ko kasi ang anak ko, hindi siya ’yong tipo ng bata na magarbo, hindi nga rin siya masyadong nakikipaglaro sa kapwa niya bata. Imbes makipaglaro, nakatutok lang ang ulo niya sa libro. Ito ang nagiging libangan niya. "How can we know what our son wants?" Huminga ako ng malalim, "Andiyan si Manang, Hon, ip

“Hon, I’m home…”“Me too, Mommy!”Nakangiti lang akong sinalubong ang mag-ama ko. Mag-ama nga naman talaga—pagmasdan mo pa lang silang dalawa, makikita mo na kung gaano sila magkamukha. Kaya wala na akong nagawa kundi ngumiti.“What are you laughing at?” tanong niya.“Wala ’to, Hon.” Pero hindi talaga siya titigil hangga’t hindi niya nalalaman kung bakit ako masaya.“I want a baby too.”Hindi siya makapaniwala kaya napatalon-talon siya sa tuwa na parang nanalo sa one million lotto prize.“Are you sure?” muli niyang tanong.“Oo nga, ulit-ulit.” Sabay halik sa noo ko. “Magbibihis muna kami at kakain na rin tayo ng dinner, para makapag-dessert na rin ako.”Dessert? Napatawa na lang ako.“Daddy, what’s our dessert po? Is it salad?”“Oh, baby ko, walang salad. Masisira ngipin mo,” sabay karga kay Rafael papuntang kuwarto.“Ibang dessert pala ang gusto ng bana nimo, ouyy.”Hindi ko napans

At dahil ako lang ang nasa mansion wala ang mga taong nagbibigay ng energy sa akin araw-araw, naisipan kong maglibot-libot para naman maaliw ako. Balak ko kasing mag-ayos ng kung ano-ano ang masilayan kong dapat ayusin. Nang may isang malagong na boses ang tumawag sa akin."Anak... wala ba ang asawa mo?" ang boses ay nagmula sa bandang kaliwa ko sa dulo kasi may isang kuwarto pa roon. Kaya naman nilingon ko, at pinuntahan. "Anong ginagawa mo bakit ka naglilibot-libot?" ulit nito, kaya naintriga akong buksan ang pinto. Naisip ko kasi baka may multo sa mansion kahit may anak na ako takot pa rin naman ako sa mga ganoong nilalang kahit hindi naman halata sa akin. At doon na nga tumambad sa akin ang Daddy ni Harold. Basang-basa nataponan ata ng tubig."Bakit po kayo basang-basa? lalamigin po kayo niyan." pag-aalala ko. "Nasaan po ba iyong nurse ninyo?" ulit kong tanong sa kanya. "Naka-leave siya ngayon, nakalimutan mo na ba Sabado ngayon" nanginginig na siya, kaya naman