meisha의 작품

Tumitilaok ang alarma sa buong safehouse.WARNING. BREACH DETECTED.Paulit-ulit ang pulang ilaw sa kisame, parang kumikislap na babala ng panganib na papalapit na sa kanila.Nanigas si Isabella sa likod ni Caleb.Hindi niya alam kung saan titingin.Sa pinto? Sa mga bintana? Sa lalaking nakatayo sa harap niya na parang hindi man lang apektado ng gulo?Pero si Caleb…kalmado.Masyadong kalmado.Parang ito ang mundong sanay na siyang mabuhay.“Marco!” sigaw niya sa intercom.Walang sagot.Biglang may malakas na kalabog mula sa labas.BANG!Napapitlag si Isabella.“Caleb…” mahina niyang tawag.“Stay behind me,” ulit nito, mas malamig ngayon.Hinila siya ni Caleb papunta sa likod ng couch, pinapailalim siya sa proteksyon ng katawan nito.At doon niya naramdaman ulit—yung bigat ng pagiging malapit sa kanya.Pero hindi na iyon comfort lang.Ngayon…takot.Isa pang kalabog.Mas malakas.CRASH.Bumigay ang isang bahagi ng glass panel sa gilid ng safehouse.Pumasok ang malamig na hangin.At ka

Tahimik ang safehouse.Mas tahimik kaysa sa kahit anong lugar na napuntahan na ni Isabella sa buong buhay niya.Walang ingay ng siyudad. Walang tao. Walang boses na nagsasabing “kumalma ka lang.”Ang meron lang—siya.At ang sarili niyang isip na ayaw tumahimik.Nakaupo siya sa dulo ng kama, yakap ang sarili habang nakatingin sa malamlam na ilaw ng kwarto. Ilang oras na ang lumipas mula nang umalis si Caleb.Pero pakiramdam niya…parang iniwan siya sa gitna ng bangungot.“Subject…”“Memory suppression…”“Experiment…”Paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang iyon.Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang posibilidad na totoo ito, o ang ideyang buong buhay niya ay isang kasinungalingan.Biglang bumukas ang intercom.“Miss Isabella.”Napalingon siya.Boses ni Marco.“May dala akong pagkain sa labas. Pwede mong kunin kung gusto mo.”Hindi siya sumagot.Tahimik lang siya.Hanggang sa mahinang sagot niya:“Hindi ako gutom.”Tahimik sa kabilang linya.“Okay,” sagot ni Marco. “Pero nandi

Tahimik ang safehouse.Mas tahimik kaysa sa kahit anong lugar na napuntahan na ni Isabella sa buong buhay niya.Walang ingay ng siyudad. Walang tao. Walang boses na nagsasabing “kumalma ka lang.”Ang meron lang—siya.At ang sarili niyang isip na ayaw tumahimik.Nakaupo siya sa dulo ng kama, yakap ang sarili habang nakatingin sa malamlam na ilaw ng kwarto. Ilang oras na ang lumipas mula nang umalis si Caleb.Pero pakiramdam niya…parang iniwan siya sa gitna ng bangungot.“Subject…”“Memory suppression…”“Experiment…”Paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang iyon.Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang posibilidad na totoo ito, o ang ideyang buong buhay niya ay isang kasinungalingan.Biglang bumukas ang intercom.“Miss Isabella.”Napalingon siya.Boses ni Marco.“May dala akong pagkain sa labas. Pwede mong kunin kung gusto mo.”Hindi siya sumagot.Tahimik lang siya.Hanggang sa mahinang sagot niya:“Hindi ako gutom.”Tahimik sa kabilang linya.“Okay,” sagot ni Marco. “Pero nandi

Humahampas ang malamig na hangin habang mabilis silang tumatakbo sa emergency stairwell ng gusali.Si Isabella ay halos hinihila na ni Caleb, ang kamay nito mahigpit na nakapulupot sa kanya na parang ayaw na nitong bitawan kahit isang segundo.Sa likod nila, naririnig pa rin ang kaguluhan—sigawan, yabag, at putok na unti-unting lumalapit.“Caleb… saan tayo pupunta?” hingal niyang tanong.“Sa labas,” maikling sagot nito.“Hindi ‘yan sagot!”Hindi siya sinagot.Mas lalo lang humigpit ang hawak ni Caleb sa kamay niya.Pagdating nila sa lower level, biglang humarang ang dalawang lalaki sa exit door.Parehong naka-itim.Parehong armado.Natigilan si Isabella.“Diyan ka lang,” mahinang sabi ni Caleb.“Caleb—”“Now.”At sa unang pagkakataon, hindi iyon pakiusap.Utang na loob.Bago pa makagalaw ang mga lalaki—sumugod si Caleb.Isang mabilis na galaw.Isang suntok sa unang lalaki.Isang sipa sa ikalawa.Bumagsak silang dalawa sa sahig.Nanigas si Isabella.Hindi pa rin siya sanay makita si C

Nanatiling nakatitig si Isabella kay Caleb.Parang hindi umaabot sa utak niya ang sinabi nito.“Buhay?” paulit-ulit niyang tanong. “Sabi nila patay na siya…”Tahimik si Caleb.Pero mas seryoso kaysa kanina.“Sinabi sa’yo na patay na siya,” malamig niyang sabi, “pero hindi iyon ang buong katotohanan.”Biglang bumigat ang hangin sa loob ng kwarto.Hindi makagalaw si Isabella.Parang may bumabalik na parte ng utak niya na matagal nang pinatay.Mga alaala ng isang lalaking hindi niya maaninag ang mukha.Isang boses na minsang tumatawag sa kanya.At isang gabi na puro usok at sigaw.“Bakit… ngayon lang?” mahinang tanong niya.Huminga nang mabigat si Caleb.“Dahil ngayon lang natin siya natunton.”Biglang tumayo si Isabella.“Natunton?” ulit niya, mas mataas ang boses. “Parang bagay lang siya na hinahanap?”Tahimik si Caleb.At ang katahimikang iyon ang sagot.Napaatras siya.“Hindi ako bagay na hinahanap lang,” nanginginig niyang sabi.“Alam ko,” sagot ni Caleb.“Then bakit parang gano’n a

Tahimik ang biyahe pabalik ng penthouse.Pero sa loob ng sasakyan, mabigat ang hangin sa pagitan nina Caleb at Isabella.Hindi pa rin mawala sa isip niya ang huling alaala na bumalik sa kanya.Kuya.Iyon ang itinawag niya rito noon.At sa paraan ng pagtitig ni Caleb sa kanya kanina…parang matagal na nitong hinihintay na maalala niya iyon.Pagdating nila sa penthouse, agad nagsalita si Caleb.“Hindi ka muna lalabas.”Napairap si Isabella kahit pagod na pagod na siya emotionally.“Again with the controlling attitude.”“Hindi ito laro, Isabella.”“At hindi rin ako bata.”Biglang humarap si Caleb sa kanya.Malamig ang tingin nito, pero mas mabigat kaysa dati.“At muntik ka nang dukutin.”Natigilan siya.Tahimik.Hanggang sa umiwas siya ng tingin.“Alam ko…”Huminga nang mabigat si Caleb.Parang gusto nitong magsalita pero pinipigilan ang sarili.Papasok na sana siya sa kwarto niya nang bigla nitong hawakan ang braso niya.Mainit ang palad nito.At agad bumilis ang tibok ng puso niya.“An