เหมียวในถ้วยกาแฟ 的作品

"ขออภัยที่ให้รอนานครับ" พนักงานเอ่ยสั้นๆ พร้อมเสิร์ฟมื้อหรูอย่างประณีต ธีระขยับช่วงไหล่หนาเพื่อผ่อนคลายขณะความหรูหราถูกวางลงตรงหน้าท่ามกลางความเงียบ"ทานได้เลยน้ำหอม... ไม่ต้องเกร็ง" เขาบอกพลางพยักหน้าแกนๆ ส่วนน้ำหอมเพียงยิ้มบางเบา ทั้งคู่ไร้ความหิวโดยสิ้นเชิง ทรวงอกอิ่มภายใต้ชุดสวยสะท้อนจังหวะหายใจที่สั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัดกลิ่นหอมกรุ่นไม่ได้ช่วยลดความตึงเครียด น้ำหอมจับช้อนด้วยปลายนิ้วสั่นเทา เอวบางคอดกิ่วเกร็งแน่นกับมวลอากาศหนักอึ้งที่โอบล้อมกายเธอเอาไว้ไม่เลิกรา"ได้ค่ะ..." เธอฝืนตักอาหารเพียงไม่กี่คำแต่กลับรู้สึกจืดชืด เพราะมัวแต่พะวงกับสายตาคมกริบที่จ้องมองลำคอระหงและผิวเนียนละเอียดของเธออย่างมีความหมายลึกซึ้งธีระเองก็ไร้ความรื่นรมย์ เขาเขี่ยอาหารในจานครู่หนึ่งก่อนจะรวบช้อนวางลง "น้ำหอม... เราคุยกันเถอะ" แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงเป็นสัญญาณว่าเขาพร้อมจะเข้าเรื่องสำคัญในที่สุดธีระสูดลมหายใจลึก แผ่นหลังกว้างใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดีเหยียดตรงก่อนเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "น้ำหอม... ฉันขอโทษนะ ที่ผ่านมาฉันมันโง่เอง"เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ ลำคอแกร่งขยับยามกลืนน้ำลายอย่างยาก

ลิฟต์แก้วเลื่อนขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้าอย่างเงียบเชียบ ก่อนประตูจะเปิดออกสู่ห้องอาหารหรูที่อาบไล้ด้วยแสงดาวและบรรยากาศกะทัดรัดเป็นส่วนตัว"นั่งตรงนี้เลย... มุมนี้วิวดีที่สุดแล้ว" ธีระหันมาบอกพลางเลื่อนเก้าอี้ให้ แผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่กำยำของเขาดูแข็งแกร่งจนน่าหลงใหล เขาเลือกมุมที่สงบที่สุดเพื่อให้เราได้คุยกันถนัด"ขอบคุณค่ะ... คุณธีระ" น้ำหอมเอ่ยขอบคุณเบาๆ พลางขยับกายตามด้วยความสั่นไหว ชุดที่สวมเน้นช่วงเอวคอดกิ่วและสะโพกกลมกลึงชัดเจนจนเธอประหม่า เมื่อความหรูหราตรงหน้าย้ำเตือนถึงฐานะที่ต่างกันเธอมองแผ่นหลังหนาของคนตรงหน้าแล้วนึกถึงวันเก่าๆ ในรั้วมหาวิทยาลัยที่เขามักวนเวียนอยู่ใกล้กันเสมอ จนหัวใจดวงน้อยสั่นไหวและเต้นแรงด้วยจังหวะที่เผลอไผลแม้ลึกๆ จะดีใจที่เขามีใจให้มาตลอด แต่ความต่างที่เหมือนกำแพงสูงกลับขวางกั้นความรู้สึกเอาไว้ จนเธอไม่กล้าทลายความกลัวเพื่อเดินหน้าไปหาเขาเสียทีธีระเลื่อนเก้าอี้ให้นั่งลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม แสงเทียนสลัวจับใบหน้าคมเข้มและดวงตาที่ฉายแววปรารถนาลึกซึ้งออกมา"สั่งได้ตามสบายเลยนะน้ำหอม... ร้านนี้เชฟเก่งมาก ฉันอยากให้เธอได้ลองชิมดูจริงๆ" เขาส่

นนท์มองเจ้านายที่จ้องโทรศัพท์ด้วยท่าทางเคร่งเครียด คนตัวหนาที่ปกติสุขุมกลับดูหงุดหงิดจนเห็นแผงอกกว้างกระเพื่อมไหวจากการถอนหายใจทิ้งเป็นระยะอยู่ภายในห้องทำงานเขาเห็นท่าทีเปลี่ยนไปของน้ำหอมมาตลอดวัน ความอึดอัดที่หญิงสาวสร้างขึ้นชัดเจนจนคนนอกสัมผัสได้ถึงความร้าวรานภายใต้สรีระที่สั่นสะท้านยามเดินหนีจากทุกการเข้าใกล้"บอสครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษาเรื่องคุณน้ำหอมหน่อยครับ..." นนท์เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงจริงจังเพื่อดึงสติเจ้านายที่กำลังจมจ่อมอยู่กับความคิดจนไม่สนใจโลกภายนอกธีระเงยหน้ามองเลขาคนสนิทพลางพยักหน้า "ว่ามา..." แม้ใจจะยังวุ่นวายกับท่าทางเหินห่างของน้ำหอมจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ยิ่งเขารุกเข้าใกล้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งผลักไสมากเท่านั้นเลขาหนุ่มรวบรวมความกล้าเพื่อพูดถึงปัญหาที่เห็นมานาน เขาเชื่อว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องพังพินาศในฐานะเพื่อนลงอย่างแน่นอน"ผมว่าคุณน้ำหอมเขาอึดอัด เพราะความไม่ชัดเจนของบอสนี่แหละครับ" นนท์เกริ่นถึงสภาวะที่หญิงสาวต้องเผชิญท่ามกลางสายตาคนทั้งบริษัท เขามองเห็นแผ่นหลังเพรียวบางนั้นแบกรับความอึดอัดไว้เต็มที่ธีระออกหน้าปกป้องดีแต่มั

น้ำหอมถอนหายใจทิ้งพลางจ้องเงาสะท้อนในกระจก ความอึดอัดบีบคั้นอยู่ใต้ทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจรัวถี่จากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อวานที่เธอยังตั้งตัวไม่ทัน “เอาไงดีน้ำหอม...” เธอพึมพำแผ่วเบากับเงาในกระจกด้วยความสับสนสำหรับเธอธีระคือเพื่อนที่พึ่งพาได้เสมอ ทว่าการที่เขาประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกคนกลับทำให้เส้นแบ่งความสัมพันธ์เริ่มพร่าเลือนจนความไม่ชัดเจนเริ่มสั่นคลอนใจเธอกลีบปากบางเม้มแน่นด้วยความกดดัน เธอไม่อยากเสียมิตรภาพที่บริสุทธิ์ไปเพียงเพราะคนรอบข้างบีบคั้นให้รับบทคนรัก ทั้งที่แผ่นหลังกว้างของเขานั้นเคยเป็นเพียงที่ปลอดภัยนัยน์ตาหม่นแสงลงเมื่อทบทวนถึงสถานะที่ถูกยัดเยียด ความแสนดีของเขาที่เป็นดั่งดาบสองคมทำให้เธอเริ่มหวาดระแวงในความใกล้ชิดที่เริ่มล้ำเส้นและคุกคามความเป็นส่วนตัวปลายนิ้วเรียวคลึงขมับพลางหาทางออกให้เรื่องที่กำลังลุกลาม “ไม่อยากไปเลยแฮะ” เธอเปรยกับตัวเองเบาๆ ความกังวลเรื่องงานเลี้ยงยิ่งทำให้เธออยากหนีไปให้พ้นจากสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมายังส่วนโค้งเว้าที่เธอต้องปกปิดน้ำหอมพยายามโฟกัสงานกองโตเพื่อสลัดความว้าวุ่น แต่ทุกจังหวะที่มือถือสั่นเตือน หัวใจเธอกลับกระ

น้ำหอมก้าวเข้าแผนกท่ามกลางความเงียบงันจนน่าประหลาด สายตาสวยปะทะกองกระเช้าดอกไม้และขนมราคาแพงที่ถูกนำมาวางเรียงพูนจนล้นโต๊ะทำงานส่วนตัวของเธอกลุ่มคนช่างนินทายืนตัวลีบหลบสายตา “สวัสดียามเช้าจ้ะน้ำหอม” ใครคนหนึ่งฝืนยิ้มทักทายอย่างลนลานเพราะหวาดเกรงอำนาจของธีระที่อาจสั่งปลดพวกเขาให้พ้นจากตำแหน่งงานได้เพียงแค่การสะบัดมือเธอวางกระเป๋าพลางขยับสะโพกผายภายใต้ชุดรัดรูปอย่างมั่นคง “ขอบคุณค่ะ แต่ทีหลังไม่ต้องลำบากหรอก” น้ำหอมเอ่ยเสียงเรียบนิ่งทว่าเว้นระยะห่างในความสัมพันธ์อย่างชัดเจน“พี่ขอโทษจริงๆ อย่าถือสาพวกพี่เลยนะ” พนักงานสาวพยายามคว้าแขนเรียวไว้แต่เธอกลับเบี่ยงเอวคอดหลบเลี่ยงอย่างนุ่มนวล ทิ้งระยะห่างในแบบของคนที่เป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าหญิงสาวยิ้มรับตามมารยาททว่าดวงตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ความเชื่อใจที่เสียไปไม่อาจซ่อมคืนได้เพียงเพราะคำหวานจอมปลอมที่พ่นออกมาเพื่อรักษาความมั่นคงของตัวเองเท่านั้นนนท์แจ้งกำหนดการสำคัญให้พนักงานทุกคนทราบ ธีระสั่งเรียกประชุมด่วนทั้งบริษัทเพื่อประกาศเรื่องสำคัญที่ทุกคนต้องรับรู้โดยพร้อมเพรียงกันในเวลานี้ทันที“เชิญทุกคนเข้าประจำที่ครับ” นนท์ประกาศขณะที่พนักง

“ไปได้ซะทีนะ.... ยัยน้ำหอม” พราวฟ้านั่งไขว่ห้างโชว์เรียวขาเนียน ขยับเอวคอดฮัมเพลงพลางนึกภาพน้ำหอมลาออก อกอวบสะท้อนอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังมาถึงในไม่กี่วินาทีต่อจากนี้“พราวฟ้า!” ประตูถูกผลักโครม พ่อแม่โยนเอกสารลงโต๊ะ สะโพกผายสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ร่างบางสั่นเทาขณะเผชิญแรงกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วจนบรรยากาศรอบตัวดูมืดมนลงทันตา“นี่มันอะไร.... ดูสิ่งที่แกทำ!” พ่อตะคอกชี้หลักฐานที่ธีระส่งให้ ลำคอระหงหดเกร็งขณะสบสายตาพ่อที่โกรธจัด บรรยากาศร้อนระอุด้วยไอโทสะที่น่าเกรงขามเกินกว่าจะเอ่ยแก้ตัว“พ่อคะ.... คือ.... พราว....” เธอมองหลักฐานจนหน้าซีด อกอวบสะท้อนรัวตามจังหวะใจที่สั่นระรัว คำปฏิเสธจุกอยู่ที่คอเมื่อความจริงมัดตัวแน่นจนดิ้นไม่หลุดจากบ่วงกรรมที่ก่อขึ้นมาเองกับมือแท้ๆ“ฉันไม่ช่วย.... แกทำตระกูลป่นปี้เพราะความอิจฉา!” พ่อประกาศกร้าวท่ามกลางความเงียบ พราวฟ้านั่งสั่นไร้ทางสู้ท่ามกลางชื่อเสียงที่พังทลายลงในพริบตา“แม่คะ....” พราวฟ้าเรียกเสียงสั่นแต่แม่ที่เคยโอ๋กลับนิ่งเฉย อกสะท้อนด้วยความผิดหวังจนเบือนหน้าหนี พราวฟ้านั่งไหล่ตก เอวบางสั่นเทาขณะมองผู้เป็นแม่ที่เมินหยาดน้ำตาเธออย่าง