Romances de เหมียวในถ้วยกาแฟ

น้ำหอมกลับถึงคอนโดด้วยร่างกายอ่อนล้าจากแรงกดดันตลอดวัน เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องมืดสนิทโดยไม่เปิดไฟความเงียบยิ่งทำให้เธอดิ่งลงกับความคิดฟุ้งซ่านเรื่องข่าวลือและการวางตัวที่ยากลำบากต่อหน้าพราวฟ้า จนอารมณ์เริ่มเสียสมดุลอย่างหนักเธอปิดการสื่อสารทุกอย่าง ไม่ติดต่อใครและไม่ออกไปไหน น้ำหอมปล่อยให้ความมืดปกคลุมพื้นที่ส่วนตัวเพื่อหวังให้ความสงบช่วยเยียวยาความสับสนในใจหยาดน้ำตาคลอเบ้าตาคู่สวยเมื่อนึกถึงสายตาดูแคลนของพนักงานที่ยังจับจ้องเธอไม่เลิก แม้จะพยายามรักษาระยะห่างจากธีระสุดความสามารถแล้วเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นทำให้น้ำหอมสะดุ้งสุดตัว เธอขมวดคิ้วมองไปที่ประตูด้วยความแปลกใจ เพราะไม่ได้นัดใครไว้และไม่คิดว่าจะมีใครรู้ที่อยู่ส่วนตัวในเวลานี้น้ำหอมเดินไปเปิดประตูด้วยความมึนงงแต่กลับชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของธีระยืนอยู่ตรงหน้า เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องทันทีที่บานประตูแง้มออกโดยไม่ขออนุญาตบรรยากาศภายในห้องตึงเครียดและเงียบงัน น้ำหอมยืนกอดอกเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด ร่างกายเธอผอมบาง หน้าอกเต่งตึง เอวคอด สะโพกโค้งมน ยังคงนิ่งสงบโดยไม่แสดงท่าทีต้อนรับ"คุณรู้ที่อยู่ฉันได้ยังไง..." เธอถา

"คุณพราวฟ้ามาถึงแล้วครับ นั่งรออยู่ที่โซนรับรองแขกด้านนอกตามที่นัดไว้" เลขาหนุ่มรายงานเสียงเรียบ พลางวางตารางงานลงบนโต๊ะ ธีระพยักหน้าสั้นๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง พราวฟ้าก้าวเข้ามาในบริษัทด้วยท่าทีคนนอกชัดเจน ร่างกายเธอผอมบาง หน้าอกเต่งตึง เอวคอด สะโพกโค้งมน เธอเดินสำรวจสถานที่ตามคำสั่งผู้ใหญ่โดยไม่ก้าวก่ายงานใคร ธีระรู้ดีว่าเธอมาแล้ว แต่ยังคงก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่แสดงท่าทีพิเศษ เขาไม่ยอมรับสถานะหมั้นหมายตรงหน้าใครในบริษัท และไม่เคยทำตัวสนิทสนมกับเธอต่อหน้าพนักงาน พราวฟ้าหยุดยืนในพื้นที่ส่วนกลาง ไม่ย่างกรายเข้าเขตงานหลัก เธอกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างเงียบๆ เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของทุกคน บรรยากาศในออฟฟิศยังตึงเครียดจากข่าวลือเก่า พราวฟ้ายืนนิ่งเก็บข้อมูลผ่านสายตาโดยไม่พูดคุยเรื่องงานกับใครแม้แต่คำเดียวน้ำหอมยังนั่งทำงานที่โต๊ะตามปกติ แม้จะรู้สึกถึงสายตาจับจ้องจากเพื่อนร่วมงานรอบตัว เธอพยายามจดจ่อกับหน้าจอและรักษาระยะห่างจากธีระให้มากที่สุด ไม่มีการพูดคุยส่วนตัวระหว่างน้ำหอมกับธีระในเวลางาน เธอเลือกทำตัวกลมกลืนกับพนักงานคนอื่น เพื่อไม่ให้กลายเป็นเป้าสายตาของคนนอก ธีระนั่งในห้องกระจก ลอบมองสถ

บรรยากาศในห้องทำงานของพ่อเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง แสงไฟวอร์มไวท์ยิ่งทำให้อึดอัด พ่อกับแม่นั่งเคียงข้างกัน กองเอกสารวางตรงหน้า"บริษัทพราวฟ้ากำลังเจอปัญหา..." พ่อเอ่ยเรียบๆ แล้วเลื่อนแฟ้มมาให้ "เราคุยกันแล้วนะ เรื่องหมั้นนี่แหละคือทางออกที่ดีที่สุด..."แม่พยักหน้า สายตาแน่วแน่ "ดีลนี้มันได้ประโยชน์ระยะยาว ทุกอย่างเราจัดการไว้หมดแล้ว แกแค่ทำตามที่พ่อแม่วางไว้ก็พอ"ธีระหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านตัวเลขละเอียด วิเคราะห์แล้วเห็นว่าการพ่วงบริษัทที่มีปัญหาไม่ฉลาดและไม่จำเป็นสำหรับเรา"ผมไม่โอเค!" เขาวางแฟ้มลงโต๊ะเสียงดัง สบตาทั้งคู่ด้วยสีหน้าสงบ "เอาการแต่งงานมาแก้ปัญหาธุรกิจมันไม่ใช่เรื่อง… แล้วผมก็ไม่จำเป็นต้องไปแบกปัญหาของคนอื่นด้วย""แกคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ หรือไง" พ่อกดเสียงต่ำลง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ผู้ถือหุ้นเขาดูอยู่นะ ว่าทั้งสองบริษัทจะเอายังไงกัน"แม่พยายามไกล่เกลี่ย สายตาอ่อนลงเล็กน้อย "พราวฟ้าเขาก็ดีนะ โปรไฟล์ก็ดี... ไม่มีอะไรน่าห่วง และดูเหมาะสมกับลูกดีนะ... ตอนนี้ถ้ามีคนเข้ามาหนุนอีกหน่อย ตำแหน่งแกมันก็จะอยู่สบายขึ้นเยอะนะ"ธีระมองข้ามคำขู่เรื่องอำนาจไปอย่างไม่สนใจ "ถ้

เสียงคีย์บอร์ดดังระรัวในแผนกทำให้น้ำหอมรู้สึกหูอื้ออึง เธอจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์นานหลายชั่วโมงแต่ไม่มีงานชิ้นไหนคืบหน้า ภาพเหตุการณ์คืนนั้นยังหลอกหลอนไม่เลิกความอดทนที่เคยมีเริ่มปริแตกเมื่อเห็นสายตาเหยียดหยามจากพนักงานกลุ่มเดิม น้ำหอมเม้มปากแน่น ก่อนคว้ากระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงออกจากบรรยากาศอึดอัดนั้นทันทีเธอต่อสายหาเพื่อนสนิทด้วยมือที่สั่นเทา "ขอไปหาหน่อยได้ไหม… ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ" น้ำเสียงสั่นเครือบอกความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานจนรับไม่ไหวเมื่อเจอหน้าเพื่อน น้ำหอมพรั่งพรูความอัดอั้นออกมาพร้อมน้ำตา "มันเป็นความผิดฉันเอง ที่ปล่อยให้มันเลยเถิดไปแบบนั้น… ต่อจากนี้ฉันจะตัดเขาออกไปให้หมด ไม่เอาแล้วจริงๆ"เธอย้ำกับตัวเองซ้ำๆ ว่าความสัมพันธ์กับธีระคือความผิดพลาดที่ต้องรีบแก้ไข น้ำหอมพยายามสร้างกำแพงในใจให้สูงขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ถลำลึกไปกว่านี้ธีระนั่งจ้องโทรศัพท์ในมือด้วยความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นทุกวินาที เมื่อเห็นน้ำหอมหายไปจากโต๊ะทำงานนานเกินไปและไม่แจ้งลากิจตามระเบียบเขาพยายามกดโทรหาเธอซ้ำๆ แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ จนเกือบชั่วโมงที่เขายังวนเวียนกับความกังวลและโทสะที่เริ่มปะทุขึ้นช้าๆ"กลับมา

บรรยากาศแผนกเช้าวันนี้ดูแปลกกว่าปกติ น้ำหอมเดินผ่านกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่เคยทักทายกันเป็นประจำ แต่พวกเขากลับหลบตาและกระซิบกันเบาลงทันทีพนักงานแผนกอื่นเริ่มแวะเวียนมาหน้าแผนกบ่อยผิดปกติ ไม่ใช่เรื่องงาน แต่แอบมองน้ำหอมด้วยสายตาจับผิดก่อนหันไปซุบซิบกันสนุกปากน้ำหอมจดจ่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอรู้สึกถึงแรงกดดันทั่วห้อง แต่ยังนั่งหลังตรงทำงานตามปกติโดยไม่ถามใคร"ข่าวลือมันไปไกลกว่าที่คิดแล้วครับ" เลขาชายสนิทรายงานยืนในห้องธีระ เสียงฝีเท้าข้างนอกวุ่นวายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกธีระกำปากกาแน่นจนเส้นเลือดปูด เขาอยากเดินออกไปจัดการพวกพูดไร้สาระให้พ้นบริษัทเดี๋ยวนี้ ความโกรธพุ่งขึ้นไม่หยุด"คุณธีระ ใจเย็นก่อนครับ" เลขาขยับเข้ามากั้นทางเมื่อเห็นเจ้านายลุกจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าดุดัน "ออกไปตอนนี้ยิ่งเหมือนยอมรับข่าวนะครับ"ธีระกัดฟันกรอดแล้วโยนแฟ้มลงโต๊ะดังสนั่น "แล้วจะให้นิ่งได้ยังไง... คนพวกนั้นพูดทำให้เธอกลายเป็นจำเลยไปแล้ว..."เลขาชายถอนหายใจยาวก่อนแนะนำเสียงเรียบ "เราต้องเงียบไว้ก่อนครับ เก็บข้อมูลให้ครบ แล้วค่อยจัดการทีเดียว ดีกว่าใช้อารมณ์..."คำเตือนนั้นทำให้ธีระได้สติ เขาทรุดตัวลงนั่งช้าๆ

น้ำหอมซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาภายในห้องนอนมืดสนิท แสงสว่างเดียวที่มีคือหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบจากสายเรียกเข้าที่เธอไม่ยอมรับมาตลอดคืนความทรงจำจากห้องทำงานของธีระยังหลอกหลอนจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว รอยสัมผัสที่รุนแรงและเอาแต่ใจของเขายังติดค้างบนผิวเนื้อจนเธอขยะแขยงตัวเองเธอกดปิดเสียงแจ้งเตือนแล้วโยนโทรศัพท์ไปอีกฟากของเตียง พยายามข่มตานอนเพื่อหนีจากความจริงที่เพิ่งเสียตัวให้เจ้านายในห้องทำงาน“ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้…” เธอพึมพำกับความเงียบพลางกอดตัวเองแน่น ความสับสนและหวาดกลัวสายตาคนในออฟฟิศทำให้เธอไม่กล้าขยับลุกขึ้นน้ำหอมพยายามนึกย้อนถึงความสัมพันธ์สมัยเรียนที่เคยราบเรียบและมีระยะห่างเหมาะสม แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังทลายลงเพราะอารมณ์หึงหวงบ้าคลั่งของเขาคนเดียวเสียงเรียกเข้าดังสนั่นอีกครั้งจนน้ำหอมต้องจำใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ชื่อธีระที่กระหน่ำโทรมาไม่หยุดพร้อมข้อความสั่งการเต็มไปด้วยการบังคับเขาส่งข้อความขู่ว่าถ้าเธอไม่รับสายภายในห้านาที เขาจะบุกมาที่คอนโดด้วยตัวเองทำให้น้ำหอมรีบกดรับสายด้วยมือสั่นเทาเพราะกลัวว่าเขาจะทำจริง“ฮัลโหลค่ะ… ขออนุญาตลาป่วยหนึ่งวันนะคะ” เธอพยายาม