ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+

ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-17
Oleh:  ณิวารินTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
202Bab
23.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฟ้าพราว ราชนิกุลผู้เหลือแต่เปลือก จำเป็นต้องแต่งงานกับ ภูริดล หนุ่มชาวไร่สุดเถื่อนเครารกเหมือนโจรป่าเข้ากรุงเพื่อเงินใช้หนี้ แต่ชีวิตคู่ที่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยรักนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เหมือนจะเป็นพริกเผ็ดๆ มากกว่าที่คอยจี๊ดใจเธอ เมื่อเขาประกาศลั่นว่าหวังเพียง ร่างกาย ไม่ใช่ หัวใจ ! ทว่าภายใต้ความดิบเถื่อน ปากหมา และเอาแต่ใจของภูริดล กลับแฝงความอบอุ่นและใส่ใจอย่างคาดไม่ถึง จนฟ้าพราวเริ่มใจสั่น หวั่นไหว และวาดหวัง จะขอมากไปไหม หากอยากให้เขา 'รัก' เธอ

Lihat lebih banyak

Bab 1

1.1 | คนเถื่อนมารับตัวเจ้าสาว

I was really doing this.

I paced back and forth in the anteroom of Rosemont Hotel's ballroom, one of the most luxurious places in the city, trying to convince myself this was a good idea. Hiring a gigolo to pretend to be my fiancé? God forgive me, but I had no choice.

My ex-fiancé was about to get married. And not to just anyone… He was marrying my ex–best friend. Yeah, I got double-betrayed in some "buy one, get one free" package deal I didn't even know I'd signed up for. If there were a loyalty program for idiots, I'd already have enough points to cash in for a slap in the face and a one-way ticket straight to rock bottom.

Ignore the wedding? That was what I wanted. But Elise made a point of calling me personally! Clearly she wanted to laugh at me, to humiliate me. But I couldn't let her win. So I said I'd go. What was worse was I had said I'd go with my insanely hot, super-rich fiancé.

"Rich?" She laughed, like she didn't believe me.

"Heir to one of the biggest companies in the country," I lied.

"I can't wait to meet him."

By the next day, the news had already spread. Not even twenty-four hours had passed since the invitation arrived, and somehow all our mutual friends already knew I was going. And worse: that I'd be bringing my millionaire fiancé.

Now, on top of being forced to show up, they were expecting a show. If there had been any chance of backing out before, there wasn't anymore. I had to go. But if I was going, I couldn't show up alone, humiliated, and defeated. I had to pretend to be someone I wasn't.

Pretending was practically my second job when it came to my ex. I'd been doing it for years. Pretending not to notice when he came home with another woman's perfume clinging to his clothes. Pretending not to catch the lame excuses, the glances between him and Elise when they thought I wasn't looking.

I could still remember the dress I was wearing, the muffled sound of rain outside, the heavy silence in Elise's apartment when I showed up without warning. My heart was already pounding when I pushed open the half-closed door and saw them.

The man who was supposed to be the love of my life, lying on the couch between my best friend's legs.

"Alex?"

They both froze. He just sighed and let out a nasal laugh, without a shred of remorse. "Zoey… This wasn't going to last anyway."

My chest tightened. "What…?"

"Zoey, honestly… you've always been so boring," Elise said.

My head snapped toward her.

She gave me a smug little smile, twirling her hair with disdain. "You've always tried so hard to be perfect. The perfect girlfriend, the perfect friend, the reliable one. But let's face it. You were never anything special."

The blow landed squarely, straight to my soul. My best friend. My fiancé. Both laughing in my face.

"No one's ever going to choose someone like you, Zoey," Elise pressed on, merciless. "You're only good for playing a supporting role in other people's lives."

That was the moment I knew. I had never been the woman Alex wanted. And maybe I'd never be the woman anyone wanted.

So, if I couldn't win at life, at least I would win at appearances.

My phone buzzed, and I quickly grabbed it to read the message. [I'm running late, but I'm on my way.]

I rolled my eyes. For what I had paid, he really shouldn't be making rookie mistakes like this.

"Zoey? Aren't you coming in?"

Amanda, one of my ex–college friends, scanned me from head to toe, like she was expecting my fiancé to magically appear out of thin air any second. "My fiancé's on his way. I'll see you inside."

Crap, where was he?

Before I could send another message, my phone died. I'd been working all day and didn't have time to charge it before coming here. "Oh, great! Now if something goes wrong, I'm completely screwed."

Minutes later, he arrived.

And… Oh. My. God.

The man was sin walking on two legs. He was tall, easily 6'3". His body was sculpted to perfection, wrapped in a perfectly tailored black suit that screamed power. His presence was so intense it felt like the air around him trembled.

His dark brown hair was slightly tousled, that intentional kind of mess only insanely attractive men could pull off without looking sloppy. His beard was neatly trimmed, his features sharp and commanding, and his piercing gray-blue eyes froze me in place for a few seconds.

I'd only seen full-body photos when I picked him. And if those were good, his face was even better.

My brain wiped clean of all other thoughts, and my feet moved on their own. Before he could say a word, I grabbed his arm tight and pulled him close. "You're late!" I snapped.

He frowned, clearly confused, but didn't pull away. "Excuse me?"

"No time!" I pressed on, ignoring the doubt in his tone. "Quick recap: my name is Zoey Bennett, I'm twenty-six, and my ex-fiancé and my ex–best friend are getting married. And I need an absurdly hot man who can pretend to be an insanely rich heir by my side so I don't look like a total failure."

The man blinked, as if processing each word slowly. He was clearly trying not to laugh. "Right… and this hot, rich man would be…?"

"You, obviously." I made a face. "That's what I'm paying you for. And paying you well, by the way."

He tilted his head, now looking more amused than confused.

"So… I'm getting paid?"

I huffed.

"Are you crazy or what? Never mind, I don't need you to be smart. I need you to be hot, smile nicely, and pretend to love me for one night. A few kisses, a little touching, nothing major…"

His mouth curved into a wicked grin, full of mischief. "That, I can do."

My heart skipped a beat. What was this man—and why was he looking at me like that?

"Perfect." I pretended not to be fazed and tugged his hand as we headed toward the ballroom. "Come on, I can't be any later!"

As we walked down the hallway, something occurred to me.

"By the way, we need to settle on your name."

He raised an eyebrow, clearly amused.

"Settle on my name?"

"Of course! You need an heir-worthy name…"

I pulled out a little list my sister had made for me with the most important surnames in Auroria.

He let out a genuine laugh—deep, rich, and dangerously attractive.

"Go on then, pick one," I said.

He paused for a moment, and the playful smile returned to his lips. "Christian Kensington."

Before I could reply, the doors swung open—and there was Elise. Her eyes widened slightly as she gasped… "Kensington… from Kensington Wineries?"

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Nalinee
Nalinee
อ่านเพลิน สนุกดีค่ะ
2026-03-23 07:35:10
0
0
happiness
happiness
สนุกมาก nc แซ่บ
2026-02-27 23:14:57
1
0
202 Bab
1.1 | คนเถื่อนมารับตัวเจ้าสาว
หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราว ดุษฎีรังสรรค์ยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกเงาแบบตั้งพื้นบานใหญ่อยู่ในห้องแต่งตัวเจ้าสาวซึ่งก็คือห้องนอนของเธอภายในวังดุษฎีรังสรรค์นั่นเอง ภาพที่เห็นคือ หญิงสาวรูปร่างบอบบางอยู่ในชุดไทยจักพรรดิประยุกต์สีแดงเลือดนกปักดิ้นทองซึ่งขับให้ผิวขาวนวลของเธอดูผุดผาดน่ามองยิ่งขึ้น ผมดำขลับนุ่มสลวยดุจเส้นไหมที่ยาวถึงกลางหลังถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำอย่างเรียบง่ายไว้บริเวณเหนือท้ายทอยส่งให้ใบหน้ารีรูปไข่ที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างปรานีตสมกับที่วันนี้เป็นวันพิเศษโดดเด่นชวนมอง ฟ้าพราวจัดว่าเป็นหญิงสาวที่สวยมากเครื่องหน้าทุกส่วนสอดรับกันอย่างลดตัว วันนี้ควรเป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิต ทว่าดวงตากลมโตสีคาราเมลกลับฉายแววเศร้าสร้อยอย่างปิดไม่มิด “ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิคุณหญิง นี่งานแต่งงานนะไม่ใช่งานศพ ทำหน้าอย่างกับมีใครตาย” น้ำเสียงแดกดันของหม่อมมาลินีที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ราชนิกุลสาวต้องหลับตานิ่งแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ก่อนที่จะหันไปเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยง หม่อมเจ้าดนัยเทพ ดุษฎีรังสรรค์ ท่านพ่อขอ
Baca selengkapnya
1.2 | พาเมียกลับไร่
“ไอ้ดิน!” นทีเรียกลูกชายเสียงรอดไรฟันพลางเหลือบมองเพื่อนรักที่เป็นถึงหม่อมเจ้าด้วยความเกรงใจอย่างถึงที่สุด ทว่าอีกฝ่ายกลับมีสีหน้าเรียบเฉยจนคาดเดาอารมณ์และความรู้สึกไม่ออก“ตายแล้วลูกชายฉัน ทำไมแต่งตัวแบบนี้ ชุดเจ้าบ่าวแม่ก็เตรียมไว้ให้แล้ว ทำไมไม่ใส่มา” น้ำมณีอยากจะเป็นลม ถึงแม้ว่าครอบครัวของเธอจะเป็นเศรษฐีที่ชอบทำตัวติดดิน แต่ลูกชายคนเดียวของเธอจะแต่งตัวคลุกดินคลุกโคลนมาเข้าพิธีแต่งงานกับราชนิกุลสาวผู้สูงศักดิ์แบบนี้ไม่ได้ภูริดลทำเป็นหูทวนลม ไม่สนใจคำตำหนิของพ่อกับแม่ ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องเขม็งไปที่วงหน้างดงามของเจ้าสาว ในขณะเดียวกันสองเท้าก็ก้าวเข้าหาเธอด้วยท่าทีแข็งกระด้างและจงใจใช้รองเท้าที่สกปรกเหยียบย่ำลงบนพรหมเปอร์เซียราคาครึ่งล้านที่เธอนั่งอยู่ “หยุดทำตัวไร้มารยาทเดี๋ยวนี้นะดิน นั่งลง!” นทีสั่งลูกชายที่ยืนค้ำหัวผู้หลักผู้ใหญ่และเจ้าสาวที่นั่งเชิดหน้าคอตั้งอยู่บนพรื้นพรม ชายหนุ่มกระแทกตัวลงนั่งขัดสมาธิอย่างตั้งใจกวนประสาท ฝุ่นจากเสื้อผ้าฟุ้งกระจายออกมาจนหม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวสำลัก ทำให้หนุ่มชาวไร่อดที่จะยิ้มเยาะความเป็นผู้ดีของว่าที่ภรรยาไม่ได้
Baca selengkapnya
1.3 | ผัวจูบปากแค่นี้ไม่ต้องร้องกรี๊ด
ภูริดลกำข้อมือเล็กของหม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวไว้แน่นขณะลากตัวเธอออกมาที่หน้าตึกใหญ่โดยไม่สนใจว่าเท้าเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่กำลังเหยียบย่ำไปบนพื้นซีเมนต์ที่ร้อนระอุเพราะดูดซับความร้อนจากไอแดดยามใกล้เที่ยงเอาไว้จะแสบร้อนเพียงใด“อู้ย...” ฟ้าพราวส่งเสียงซี้ดซ้าดในลำคอพลางกระโดดด้วยปลายเท้าสลับข้างกันไป “เป็นอะไร” “พื้นมันร้อน แสบเท้าไปหมดแล้วเนี่ย” ตอบพลางหงายฝ่าเท้าที่แดงจัดให้อีกฝ่ายดู หนุ่มชาวไร่ยิ้มหยัน แต่แทนที่จะเห็นใจ เขากลับพูดค่อนแคะ “ผู้ดีตีนแดง” “คุณก็ลองเดินเท้าเปล่าบนปูนซีเมนต์ร้อนๆ นี่ดูมั่งสิ จะได้รู้ว่ามันร้อนแค่ไหน” “พื้นร้อนแค่นี้ผมไม่สะดุ้งสะเทือนหรอก” “หนังหนา” เธอว่าเบาๆ แต่เขาก็ได้ยิน “ไม่ทันไรก็ด่า ‘ผัว’ แล้วเหรอ” “คนเถื่อน หยาบคาย” ฟ้าพราวสวนกลับอย่างไม่ยอมกัน “แค่นี้ยังน้อย ผมเถื่อนได้มากกว่านี้อีกร้อยเท่าพันเท่า คุณหญิงเตรียมตัวรับมือกับผัวเถื่อนคนนี้เอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็ช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มหน้าตาเฉย “ว้าย!”
Baca selengkapnya
2.1 | เมียจ๋า
รถเอสยูวีสีดำทะมึนพุ่งทะยานฝ่าความมืดมาบนถนนกรวดเส้นเล็กที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ไม่มีเสาไฟฟ้า มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถส่องนำทางทำให้บรรยากาศโดยรอบดูเปล่าเปลี่ยวน่ากลัว อีกทั้งความขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อของถนนก็ทำให้หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราวที่นั่งมาในรถตัวโยกจนหัวสั่นหัวคลอน “ทางเข้าไร่คุณกันดารขนาดนี้เลยเหรอ” หญิงสาวถามเสียงเบาพลางเหลือบตามองซ้ายทีขวาทีอย่างหวาดระแวง เธอไม่ได้กลัวความลำบากหรือกลัวผีแต่พวกโจรผู้ร้ายที่อาจจะซุ่มดักอยู่ข้างทางมากกว่า “เปลี่ยนใจตอนนี้ผมก็ไม่พากลับวังแล้วนะ คุณหญิงต้องอยู่ที่นี่ เป็นเมียไอ้ดินชาวไร่คนนี้” “ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหญิงแล้ว” “ทำไม” ภูริดลหันหน้ามามองหญิงสาวข้างกายผ่านความมืดด้วยความสงสัย ปกติชนชั้นสูงมักจะเจ้ายศเจ้าอย่าง ชอบให้คนเรียกแบบให้เกียรติเต็มยศ แปลกที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ชอบ “ตอนนี้ฉันไม่ใช่หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราว ดุษฎีรังสรรค์แล้ว แต่เป็นนางฟ้าพราว พสุนธราไพศาล” สถานะของเธอเปลี่ยนไปตั้งแต่จรดปากกาเซ็นชื่อในทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว ถึงแม้ว่าตามกฎหมาย หม่อมราชวงศ์ฝ่ายหญิ
Baca selengkapnya
2.2 | เรื่อง xx กันเป็นเรื่องธรรมชาติ
บ้านของภูริดลเป็นบ้านไม้ท่อนซุงชั้นเดียวสไตล์ตะวันตกยกพื้นสูง มีบันไดสามขั้นเพื่อเดินขึ้นสู่ตัวบ้าน ภายใต้ความสลัวของแสงไฟสีนวลเพียงดวงเดียวที่เปิดอยู่เหนือประตูหน้าบ้านทำให้ฟ้าพราวมองเห็นบรรยากาศโดยรอบไม่ชัดนัก แต่ก็พอดูออกว่าบ้านหลังนี้มีพื้นที่กว้างขวาง มีสวนหย่อมที่ปลูกไม้ดอกซึ่งส่งกลิ่นหอมยามค่ำคืนอยู่ด้านข้างตัวบ้าน“เข้าไป” ผู้เป็นเจ้าของบ้านบอกพลางเปิดประตูค้างไว้เพื่อรอให้ฟ้าพราวเดินเข้าไปก่อน เมื่อเธอเดินเข้าไปแล้วเขาจึงเดินตามหลังเข้าไปภายในห้องโถงมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากภายนอกส่องเข้ามาพอให้มองเห็นเลือนลาง ภูริดลไม่เปิดไฟ แต่กลับกำข้อมือเล็กของเจ้าสาวที่ยังอยู่ในชุดไทยจักรพรรดิไว้แน่นแล้วพาเดินไปที่ห้องนอนซึ่งอยู่ด้านในสุด“ห้องนอนของเรา” เขาบอกพลางเดินไปกดสวิตช์เปิดไฟ“ของเราเหรอ” ฟ้าพราวขมวดคิ้วอย่างข้องใจ“ใช่” เขาเน้นเสียงหนักแน่น “ห้องนอนของคุณหญิงกับผม หรือจะเรียกอีกอย่างว่า ‘ห้องหอ’ ก็ได้”“เอ่อ...ฉันคิดว่า...” ราชนิกุลสาวพูดตะกุกตะกักอย่างลำบากใจ“คิดว่าเราแต่งงานกันด้วยความไม่เต็มใจแล้วผมจะแยกห้องนอนกับคุณหญิงงั้นสิ” ภูริดลพูดอย่างรู้ทัน“ก็ควรเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหร
Baca selengkapnya
2.3 | หายใจไม่ทัน - NC
“คนบ้า คนเถื่อน คนไร้มารยาท หยุดสะบัด ‘ขน’ ใส่ฉันเดี๋ยวนี้นะ” “ผม! ไม่ใช่ขน!” ภูริดลพูดแก้เสียงหนัก อยากจับคนปากจัดฟัดให้จมเขี้ยว ตอนแรกที่รู้ว่าจะมีเมียเป็นคุณหญิงก็คิดว่าจะเป็นพวกนางในวัง เรียบร้อย สนิมสร้อย ดุนิด ดุหน่อยก็ร้องไห้น้ำตาท่วมโลก ที่ไหนได้ แสบไม่เบา แต่แบบนี้แหละที่เขาชอบ เร้าใจดี “เห็นยุ่งๆ รกรุงรัง ฉันก็เลยแยกไม่ออกว่าขนหรือผม ถ้ามีเวลาก็ตัดผม โกนหนวด โกนเคราบ้างนะ เห็นแล้วรกหูรกตา” เธอลอยหน้าใส่เขาแล้วลุกขึ้นจะเดินหนี “จะไปไหน” ขาคว้าแขนเธอเอาไว้ “จะไปอาบน้ำ ถ้าคุณง่วงก็นอนก่อนเลย ฉันอาบน้ำนาน ไม่ต้องรอ” “ถ้านานเกินสิบห้านาทีผมจะเข้าไปตามในห้องน้ำ” “จะบ้าเหรอ! แค่สิบห้านาทีใครจะอาบเสร็จ” เธอแว้ดใส่ “งั้นผมอาบให้ จะได้เสร็จเร็วๆ” ภูริดลทำท่าจะลากแขนคนที่ยังอยู่ในชุดไทยจักรพรรดิแบบเต็มยศเข้าห้องน้ำ เธอขืนตัวไว้จนตัวโก่ง “ไม่ต้องๆ ฉันอาบเองได้ สิบห้านาทีก็สิบห้านาที” “ให้ไวเลย” เขาบอกเสียงแข็ง รำคาญคนเรื่องมากเต็มทน
Baca selengkapnya
2.4 | เครื่องร้อนแล้วใช่มั้ย - NC
เท่านั้นแหละ คนหน้าโหดถึงกับหลุดรอยยิ้มขบขันออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก จากนั้นร่างเล็กก็ถูกอุ้มออกจากห้องน้ำมาวางบนเตียง ภายในห้องนอนตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นซ่านจมูกของกอญัก และมีเสียงเพลงรักท่วงทำนองอ่อนหวานจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงคลาสสิคดังคลอเบาๆ ซึ่งน่าจะเป็นความตั้งใจของภูริดลตั้งแต่แรกที่เปิดเพลงเพื่อสร้างบรรยากาศสำหรับประกอบกิจกรรมในคืนเข้าหอ ฟ้าพราวทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนอนหายใจหอบสะท้าน ประสานสายตากับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียง เขาถอดเสื้อยืดสีขาวออกอย่างใจเย็นโดยไม่ละสายตาไปจากเรือนร่างเกือบเปลือยของเธอเลย สายตาของเขาลากจากใบหน้าแดงระเรื่อผ่านริมฝีปากเต็มอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยเพราะหายใจไม่ทันไปยังทรวงอกอวบที่โผล่พ้นขอบผ้ามาครึ่งเต้า ต่ำลงไปยังโคนขาที่ปลายผ้าแหวกออกจนเกือบเปิดเผยนวลเนื้อส่วนสงวน สายตาที่เร่าร้อนดั่งเปลวไฟของเขาทำให้กล้ามเนื้อเร้นลับกึ่งกลางกายของเธอเต้นตุบตับจนต้องเบียดขาเข้าหากันเพื่อบรรเทาความปรารถนาที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ ภูริดลหัวเราะเสียงต่ำในลำคออย่างเย้ยหยันปฏิกิริยาที่จุดติดไวของฟ้าพราวแล้วหยิบกอญักที่
Baca selengkapnya
3.1 | นมค้างคืนก็ยังหวานอยู่ - NC
ภูริดลตื่นตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเหมือนทุกวันด้วยความเคยชินทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสามเข้าไปแล้ว ทว่าเช้านี้มีบางอย่างที่ต่างออกไป เขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่นี้เพียงลำพังเหมือนทุกวัน ทว่ามีหญิงสาวอีกคนที่ถูกยัดเยียดให้มาเป็น ‘เมีย’ ของเขานอนอยู่ด้วย ฟ้าพราวนอนตะแคงหันหลังให้เขาอยู่ที่ขอบเตียงอีกด้าน ซึ่งเป็นท่าที่เธอนอนตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ตอนที่เขาออกมาจากห้องน้ำ เธอไม่มองหน้าเขาเลย เขาเองก็หงุดหงิดเพราะอารมณ์ค้างจนไม่อยากสนใจเธอเหมือนกัน จึงต่างคนต่างนอนแล้วหลับไปเงียบๆ ทั้งคู่ หนุ่มชาวไร่เห็นไหล่เนียนที่โผล่พ้นผ้าห่มแล้วอดจินตนาการถึงร่างกายเปลือยเปล่าเต็มตึงที่บิดเร่าอยู่ใต้ร่างเขาเมื่อคืนนี้ไม่ได้ แค่คิด บางสิ่งที่หลับไหลก็เริ่มเหยียดขยาย เขาขยับตัวเข้าไปแนบนาบเธอจากทางด้านหลังภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน วางมือลงบนเนินสะโพกกลมกลึงแล้วลูบไล้แผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนไปวางบนหน้าท้องแบนราบแล้วออกแรงรั้งเบาๆ ให้ร่างบางขยับเข้ามาแนบชิดกันมากขึ้นแล้วบดเบียดความเป็นชายที่เริ่มเหยียดขยายเข้ากับบั้นท้ายนุ่มจากนั้นเลื่อนมือขึ้นมาเคล้นคลึงทรว
Baca selengkapnya
3.2 | หยุดหื่นสักนาทีได้มั้ย
คนที่ทำเป็นใจกล้าเดินแก้ผ้ายั่วสามีพอเข้ามาถึงในห้องน้ำก็เข่าแทบทรุดต้องเกาะขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าเอาไว้เป็นหลักยึด ราชนิกุลสาวผู้สูงศักดิ์ที่ถูกอบรมเรื่องกิริยามารยาทในวังมาตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยทำตัวว้าวซ่าขนาดนี้มาก่อนเลย ถ้าหม่อมแม่ยังมีชีวิตอยู่เธอต้องโดนก้านมะยมจนน่องลายแน่นอน ฟ้าพราวทิ้งเวลาครู่หนึ่งให้ขาหายสั่นแล้วเงยหน้าขึ้นมองสภาพตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เธอเห็นรอยแดงระเรื่อเป็นจ้ำกระจายตัวอยู่ตามเนินอกและซอกคอหลายรอย พลันนั้น ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที คนหื่น! คิดแล้วก็เริ่มกังวล ภูริดลหื่นมากขนาดนี้ การใช้แผนยั่วให้อยากแล้วปล่อยให้ค้างไม่น่าจะเป็นผลดีกับตัวเธอสักเท่าไหร่ และยังไม่ทันไร ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดเข้ามา “คุณ! เข้ามาทำไม” หญิงสาวถอยกรูดไปชิดผนังห้องน้ำ กวาดตามองหาผ้าขนหนูเพื่อจะเอามาปกปิดร่างกาย ทว่าไม่มีสักผืนจึงรีบหันหลังให้เขาซึ่งคิดว่าจะน่าอายน้อยกว่าให้เขาเห็นข้างหน้าทั้งหมด “เมื่อกี้ยัง ‘หน้าด้าน’ เดินแก้ผ้ายั่วผัวอยู่เลย แล้วตอนนี้จะมาอายอะไร” พูดพลางเดินเข้ามาลูบไล้บั้นท้ายเปลือยเป
Baca selengkapnya
3.3 | ไม่อยากมีลูก
ภูริดลเดินออกมาหาน้ำมณีที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขก ชายหนุ่มเห็นที่พื้นข้างโซฟามีกระเป๋าเดินทางหลายใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบก็แปลกใจ “ขนอะไรมาเยอะแยะครับ แล้วนั่น...” เขามองไปที่ตะกร้าใส่แมวซึ่งมีเจ้าแมวอ้วนส่งเสียงร้องเมี้ยวๆ อยู่ในนั้น “ของคุณหญิงฟ้าทั้งนั้นแหละ เมื่อวานดินปุบปับพาคุณหญิงมา ของใช้อะไรก็ไม่ได้เอาติดตัวมาสักอย่างแม่ก็เลยขนมาให้” น้ำมณีเป็นคนตอบ ส่วนนทีที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้างกันทำท่าเหมือนไม่อยากมองหน้าลูกชายสักเท่าไรนักเพราะยังโกรธอยู่ที่เมื่อวานนี้เจ้าลูกชายตัวดีฉีกหน้าเขายับเยินที่วังดุษฎีรังสรรค์ โชคดีที่ท่านชายดนัยเทพไม่ถือสาเอาความ “แมวนั่นก็ของคุณหญิงด้วยเหรอครับ” ภูริดลถาม “ใช่จ้ะ แมวตัวโปรดของคุณหญิงฟ้า ท่านชายดนัยกลัวคุณหญิงฟ้าจะเหงา เลยให้แม่เอาแมวมาให้ด้วย” ชายหนุ่มเจ้าของไร่มองหน้าเจ้าแมวอ้วนแล้วรู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างแรง แต่ครั้นจะให้น้ำมณีเอามันกลับไปก็เกรงจะถูกแม่บ่นหูชาเลยต้องปล่อยเลยตามเลย “แล้วนี่คุณหญิงฟ้าอยู่ไหน” “อาบน้ำอยู่ครับ ทำอะไรชักช้า อ้อย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status