ความสัมพันธ์ที่ยิ่งใกล้ยิ่งอันตราย NC20+

น้ำหอมถอนหายใจยาวขณะยืนเช็คชุดสูทหน้ากระจกเงาบานเก่าในห้องเช่าแคบๆ เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของการสัมภาษณ์งานวันนี้

ภาระค่าใช้จ่ายที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอเลือกไม่ได้มาก เงินเก็บก้อนสุดท้ายกำลังจะหมด ความกดดันนี้ผลักให้เธอต้องคว้าตำแหน่งนี้มาให้ได้

เธอกระชับสายกระเป๋าแน่นขณะเดินเข้าไปในล็อบบี้ตึกระฟ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าอึดอัด

พนักงานทุกคนเดินรีบเร่งแต่ยังสุภาพตามลำดับชั้น น้ำหอมพยายามคุมสติและวางตัวเป็นมืออาชีพที่สุดเพื่อไม่ให้พลาด

เธอนั่งรอคิว หัวใจเต้นรัวพลางทบทวนข้อมูลบริษัทซ้ำไปซ้ำมา ความเงียบในห้องโถงกว้างทำให้เสียงเข็มนาฬิกาดังกว่าเดิมจนเธอเริ่มประหม่าขึ้นมา

ระหว่างที่นั่งทบทวนคำตอบอยู่นั้น พนักงานฝ่ายบุคคลคนหนึ่งก็เดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทางรีบร้อน "คุณน้ำหอมคะ เชิญขึ้นไปชั้นผู้บริหารก่อนนะคะ"

น้ำหอมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยแต่ก็ลุกขึ้นเดินตามไปโดยไม่มีทางเลือก "ยังไม่ถึงคิวสัมภาษณ์เลยนะคะ ทำไมต้องขึ้นไปก่อนเหรอคะ"

พนักงานคนนั้นไม่ได้ตอบคำถาม แต่กดลิฟต์ขึ้นชั้นบนสุดด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด น้ำหอมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากด้านล่าง

ความเงียบบนชั้นผู้บริหารทำให้เสียงฝีเท้าของเธอดูสม่ำเสมอและหนักแน่นขึ้น หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความกังวลว่าตัวเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

เมื่อประตูห้องทำงานบานใหญ่ถูกเปิดออก เธอก็เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง สายตามองเห็นแผ่นหลังกว้างของชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่าง

ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมาสบตาเธอด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงความคุ้นเคย ธีระจ้องมองผู้มาใหม่นิ่งราวกับกำลังพิจารณาภาพวาดที่หายไปนาน

เขาจำใบหน้าน้ำหอมได้ทันทีตั้งแต่เธอก้าวเข้ามา ความทรงจำสมัยมหาวิทยาลัยที่เรียนสาขาเดียวกันผุดขึ้นในหัวเขาอย่างชัดเจน

น้ำหอมขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเพ่งมองชายตรงหน้าที่อยู่ในชุดสูทหรูจนแทบจำไม่ได้ เธอใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะนึกออกว่าเขาคือเพื่อนร่วมสาขาคนนั้น

"ธีระเหรอ" น้ำหอมพึมพำเบาๆ ด้วยความแปลกใจแต่ยังคงกิริยาที่เหมาะสม ไม่ได้ประจบสอพลอเหมือนคนอื่นที่เขาเคยเจอ

ธีระขยับรอยยิ้มบางที่มุมปากก่อนจะผายมือเชิญให้นั่ง "นั่งก่อนสิ ฉันเห็นชื่อในใบสมัครแล้ว ก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นเธอจริงๆ"

"ขอบคุณค่ะ" น้ำหอมตอบสั้นๆ แล้วนั่งลงด้วยท่าทางสำรวม เธอพยายามปรับตัวให้มองเขาเป็นแค่ประธานบริษัท ไม่ใช่เพื่อนเก่าร่วมรุ่น

เธอยังคงวางตัวเป็นปกติและใช้สรรพนามมืออาชีพ ไม่ได้แสดงความตื่นเต้นหรือขุดเรื่องเก่าขึ้นมาคุยเพื่อสร้างความสนิทสนม

ธีระสังเกตท่าทางของเธอด้วยความสนใจที่เพิ่มขึ้น การที่เธอไม่ปฏิบัติกับเขเหมือนคนอื่นทำให้เขารู้สึกว่าเธอยังคงมีเอกลักษณ์เหมือนเดิม

"ดูเธอไม่ค่อยตกใจเลยนะ ที่มาเจอฉันที่นี่" เขาเอ่ยถามพลางเปิดดูแฟ้มประวัติของเธอ สายตาคมกริบกวาดมองข้อความในกระดาษ

น้ำหอมสบตาเขาตรงๆ แล้วตอบตามตรง "ตกใจค่ะ แต่ตอนนี้ฉันมาสัมภาษณ์งาน เลยอยากโฟกัสเรื่องงานมากกว่าเรื่องส่วนตัวค่ะ"

ธีระพยักหน้าช้าๆ พร้อมกับปิดแฟ้มประวัติลง "งั้นเราเริ่มคุยเรื่องงานกันเลยดีกว่า เธอคิดว่าประสบการณ์ที่ผ่านมา จะเอามาใช้กับงานที่นี่ได้ยังไงบ้าง"

น้ำหอมเริ่มอธิบายความรับผิดชอบที่เคยทำมาด้วยน้ำเสียงฉะฉานและมั่นใจ เธอตอบตามข้อเท็จจริงโดยไม่พยายามเสริมแต่งให้ดูเกินจริง

เธอแสดงความมุ่งมั่นและความละเอียดรอบคอบในการจัดการปัญหาที่เคยเจอ ธีระนั่งฟังนิ่งๆ คอยสังเกตแววตาเธอตลอดเวลา

ท่าทางธรรมชาติและความรับผิดชอบสูงของเธอทำให้เขารู้สึกพอใจ เขาถามจี้จุดยากๆ เพื่อประเมินความสามารถจริง

น้ำหอมตอบคำถามได้ตรงประเด็นและเข้าใจเนื้องานดี แม้อยู่ใต้สายตากดดันของประธานบริษัท เธอก็ยังคุมสติได้ดี

ธีระมองหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงรักษามาตรฐานของตัวเองไว้ได้ดี เขาปิดแฟ้มประวัติลงช้าๆ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย

"คำตอบของเธอชัดเจนดีนะ ฉันชอบทัศนคติแบบนี้" ธีระเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเรียบแต่จริงจัง ทำให้เธอโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

น้ำหอมพยักหน้ารับคำชมอย่างสุภาพ "ขอบคุณค่ะ หวังว่าความตั้งใจของฉันจะช่วยงานบริษัทได้จริงๆ" เธอตอบกลับด้วยความจริงใจ

ธีระไม่ได้ตอบทันที แต่จ้องมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้งกว่าเดิม ลึกๆ แล้วเขาตัดสินใจเลือกเธอตั้งแต่เห็นวิธีที่เธอรับมือกับความกดดัน

เขาใช้เหตุผลเรื่องงานมาอ้างเพื่อปกปิดความสนใจส่วนตัวที่ยังไม่อยากเปิดเผย "โอเค ฉันรับเธอเข้าทำงาน เริ่มงานได้เร็วสุดเมื่อไหร่"

"เริ่มงานได้เลยค่ะ" น้ำหอมตอบกลับด้วยความดีใจที่เก็บไม่อยู่ แม้ยังรู้สึกมึนงงกับการสัมภาษณ์ที่จบลงเร็วและง่ายเกินคาด

ธีระยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้า "โอเค งั้นเดี๋ยวฝ่ายบุคคลจะติดต่อเรื่องสัญญาไปนะ ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน"

น้ำหอมลุกขึ้นยืนกล่าวขอบคุณตามมารยาทก่อนก้าวเดินออกจากห้องทำงานบานใหญ่ ความรู้สึกหนักอึ้งเรื่องเงินค่อยๆ จางหายไปบ้าง

แต่เมื่อลิฟต์กำลังเคลื่อนที่ลง ความกังวลรูปแบบใหม่ก็เข้ามาแทนที่ การต้องทำงานใต้บิ๊กบอสที่เป็นเพื่อนเก่าดูไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

สถานะที่ต่างกันชัดเจนในตอนนี้ทำให้น้ำหอมรู้สึกประหม่าลึกๆ เธอรู้ดีว่าชีวิตการทำงานที่นี่ต่อจากนี้คงต้องปรับตัวอีกมาก