INICIAR SESIÓN<3
“FIRE—”“STAND DOWN!”Isang dambuhalang at nakakayanig na boses ang pumigil sa lahat!Sabay-sabay na lumingon ang lahat sa altar.Nakatayo ang Supremo, ang kaniyang mukha na kanina ay umiiyak ay ngayon ay bumalik sa pagiging isang kinatatakutang halimaw ng underworld. Marahas niyang itinaas sa ere ang kaniyang gintong baston—ang pormal na senyales ng pagtigil.Napatigil ang mga caporegime. Nanatiling nakatutok ang mga baril, ngunit walang nagtangkang pumutok.Pinagmasdan ng Supremo si Leonrei. Tinitigan ng matandang pinuno ang mga galos, ang mga sugat, at ang kalagayan ng Mafia Boss. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa utak ng aking ama pero……dahan-dahan, ibinaba ng Supremo ang kaniyang gintong baston.“Lower your weapons,” pinal at malamig na utos ng Supremo sa kaniyang mga tauhan. “Let the Feruzzi speak.”Nakahinga ako ng maluwag. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatingin sa lalaking unti-unting naglalakad papalapit sa altar.Huminto si Leonrei eksaktong limang hakbang mu
I-I… I…Gusto kong ibuka ang bibig ko. Gusto kong sabihin ang salitang dapat kong isagot, ngunit ang utak ko ay pilit na nilalabanan ang puso ko.Lihim akong naghihintay. Lihim akong nag-aasam. Kahit alam kong isa itong kahibangan, sa bawat segundong dumadaan, hinihiling ko na sana… sana mangyari ang himala.“Before she answers,” biglang nag-iba ang tono ng pari, ang kaniyang boses ay lumakas. “If anyone here present knows any reason why this couple should not be joined in holy matrimony, speak now, or forever hold your peace.”Isa.Dalawa.Tatlo.Wala.Walang sumagot.Gumuho ang lahat ng natitirang pag-asa ko. Napayuko ako.Huminga ako nang malalim. Tumingala ako at hinarap ang pari. Pilit kong pinatigas ang puso ko.Binuhusan ko ng malamig na yelo ang nag-aapoy kong karupukan.“I—”BLAAAAAAAAAAG!Isang nakabibingi at bayolenteng kalabog ang yumanig sa buong katedral!Ang dambuhalang pintuan na gawa sa makapal na kahoy ay marahas na bumukas nang parehas. Ang lakas ng pagkakahawi nito
At sa pinakadulo ng mahabang pulang carpet… nakatayo siya.Si Snyder Valerius.Plantsadong-plantsado ang kaniyang black tuxedo na tila iginuhit mismo sa kaniyang dambuhala at matipunong katawan. Walang ni isang gusot. Walang ni isang dumi. Ang kaniyang buhok ay maayos na nakasuklay paitaas.Ang kaniyang asul na mga mata, na kadalasang parang nagyeyelong yelo na handang pumatay ng ninja, ay ngayon ay nakapako lamang sa akin.May isang napakalalim at kalmadong init sa mga tingin niya.“Let’s walk, Princess,” bulong ng Supremo, at nagsimula na kaming humakbang.Dug-dug. Dug-dug.Bawat paghakbang ko sa ibabaw ng pulang carpet ay parang may nakatali na tig-isang sako ng semento sa mga binti ko.Lahat ng mga matataas na opisyal ng Diamante Syndicate ay nakatayo, nakayuko nang bahagya bilang pagbibigay galang sa paglakad ng prinsesa.Pero hindi ko sila nakikita. Blangko ang paningin ko. Ang tanging nakikita ko lang ay ang likod ng isang lalaki na pilit kong hinahanap sa dagat ng mga tao.Nasa
“Guguhoin natin ang Lutos Syndicate sa loob ng apatnapu't walong oras, Valerius. Pero kapag natapos ang gyera... kahit sa harap pa ng altar, babawiin ko si Roselei at anak ko sa 'yo.”Umalingawngaw na naman sa isip ko ang huling binitawang salita ni Leonrei sa onsen.Pusang kinalbo! Bakit ba hindi mawala-wala sa utak ko ang boses ng hayop na ‘yon?! Apatnapu't walong oras na ang lumipas!Wala akong balita. Wala akong alam kung buhay pa ba siya, kung nasugatan ba siya, o kung babalik pa ba siya.TOK. TOK. TOK.Isang mabigat na katok ang bumasag sa katahimikan ng kwarto. Dahan-dahang bumukas ang dambuhalang pintuan na gawa sa sinaunang kahoy.Iniluwa nito ang isang matandang lalaki na nakasuot ng isang napaka-pormal na white tuxedo. May hawak siyang gintong baston, at ang kaniyang aura ay nag-uumapaw sa awtoridad at kapangyarihan. Siya ang kinatatakutan ng buong underworld. Ang pinuno ng pinakamalaking sindikato.Ang aking tunay na ama. Ang Supremo.Pero sa kabila ng kaniyang nakakatakot
“Ituloy natin ang kasal, Mr. Kidnapper,” matigas kong deklarasyon, ang bawat salita ay tila bato na ibinabagsak ko sa pagitan namin. “Hindi ko ikakansela ang kasal na ito dahil lang may nabuong panibagong buhay sa loob ko. This baby is mine. Si Reyleigh ay akin. At hinding-hindi ako babalik sa Feruzzi na iyon!”Tinitigan ako ni Snyder nang matagal. Ang kaniyang mga mata ay nag-aapoy sa isang emosyong hindi niya kailanman sasabihin nang malakas.Dahan-dahan siyang tumango.“Your parameters are acknowledged, Princess,” pormal niyang sagot, ngunit sa pagkakataong ito, inabot niya ang aking nanginginig na kamay na nakapatong sa aking tiyan.Marahan niyang hinawakan ang kamay ko. Ang init ng kaniyang magaspang na palad ay nagbigay ng isang pambihirang kalmado sa nagwawala kong sistema.“I will protect you. I will protect Reyleigh. And I will protect the child you carry,” baritonong sumpa ni Snyder, ang boses ay tila isang kontratang isinulat sa dugo. “Even if it means standing against the e
Si Leonrei parin!Sa kaniya pa rin. Sa lalaking sumira sa akin. Sa lalaking nagtago ng totoo kong anak! Sa lalaking ginamit ang sarili niyang dugo't laman para sa paghihiganti!Isang marahas na hikbi ang kumawala sa mga labi ko.Mas lalong gumulo ang dibdib ko. Halos hindi ko pa nga napoproseso na nakuha ko na ang anak kong inakala kong patay na—si Reyleigh—at ngayon… ngayon ay may panibagong buhay na naman na nabubuo sa sinapupunan ko.Mula sa lalaking isinumpa kong hindi ko na babalikan!“A-Ano…” umiiyak kong bulong, mahigpit na niyayakap ang sarili ko. “B-baka m-mali lang…”Sa tabi ko, hindi gumalaw si Snyder.Dahan-dahan kong inangat ang paningin ko sa kaniya.Tinititigan niya ang medical report. Ang kaniyang mukha ay nananatiling blangko, yelo, at walang anumang bakas ng gulat.Pero ang kaniyang mga kamay…Ang kaniyang malalaki, magagaspang niyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom. Napakahigpit kaya’t halos pumutok ang mga ugat sa kaniyang braso. Namumuti ang kaniyang mga buko, a
“M-Ma... nasaan ang baby?” bungad ko.Tumayo ang foster mother ko. Wala man lang reaksyon sa mukha. May kinuha siyang isang maliit na kumot na may bahid ng dugo, at inabot iyon sa akin. Walang galaw. Walang tunog.“P-Patay na,” malamig na sabi niya. “Mahina raw ang baga. Binalot na namin para maipa
ROSELEI RIVAMONTE’S POVMasakit.Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang unti-unting magising ang diwa ko.Parang binugbog ang buong katawan ko. Dumilat ako at sinalubong ang manipis na sinag ng araw mula sa basag na bintana ng abandonadong kwarto.Gumalaw ako at naramdaman ko ang isang mabigat na b
“I’m gonna prove na to you, malulula ka sa sarap ng hotdog ko…”Pagkasabi noon, walang pasabi niyang inabot ang labi ko, dinampi ang mainit at malambot niyang labi.Awtomatiko akong napakapit sa leeg niya at napapikit, bigla niyang ginalaw ang mga labi niya, ang halik niya ay mapusok, nag-aalab, at
ROSELEI RIVAMONTE’S POV“Maniiiii”“Mani! Bili na kayo ng mani! May adobo, may sili, may matamis!” sigaw ko sa hangin kahit wala namang masyadong dumadaan.Masakit ang ulo ko, pagod ang katawan, at amoy alak ang hininga ko.Pero heto ako ngayon, naglalakad pa rin sa madilim at malamig na kalsada ng







