A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG)

ROSELEI RIVAMONTE’S POV

“Maniiiii”

“Mani! Bili na kayo ng mani! May adobo, may sili, may matamis!” sigaw ko sa hangin kahit wala namang masyadong dumadaan.

Masakit ang ulo ko, pagod ang katawan, at amoy alak ang hininga ko.

Pero heto ako ngayon, naglalakad pa rin sa madilim at malamig na kalsada ng Maynila maga-alas dyes ng gabi, bitbit ang isang malaking basket.

Ako si Roselei Rivamonte, labinsiyam na taong gulang. Isang ampon na ginagawang gatasan ng mga kinikilala kong magulang.

Kaya ako nakainom ng dalawang bote ng murang beer ay dahil sa kanila. Bago ako umalis ng bahay, sinabunutan at minumura na naman ako ng nanay-nanayan ko dahil kulang daw ang naiuwi kong pera.

Gusto ko sanang lumaban. Palaban akong tao, hindi ako basta-basta nagpapa-api. Pero wala akong mapupuntahan. Wala akong pera.

Sa gitna ng paglalako ko, may napansin akong isang maliwanag na tent sa gilid ng kalsada. May malaking banner,

KING HOTDOG - FREE TASTE.

At may tagline pa sa baba, parang dialogue ng hotdog cartoon na nasa banner,

“Taste me! Malulula ka sa sarap!”

Tumaas ang isang kilay ko, isang free taste ng hotdog ng ganitong oras?

Kung sinuswerte ka nga naman, kumalam na kasi ang sikmura ko. At mukhang makakalibre ako ng pagkain ngayon.

Wala na akong inaksayang oras at naglakad palapit.

Pero nang makalapit ako, napakunot ang noo ko. Ang nagbabantay ng booth ay hindi isang ordinaryong promo boy.

Isa siyang lalaking nakasuot ng itim na jacket, matangkad, malapad ang balikat, matangos ang ilong, makapal ang kilay at pinkish ang lips, mukha na parang kayang magpalalaglag ng panty ng kahit sinong babae.

In short, napakagwapo niya!

Pakiramdam ko’y biglang tumibok ang mani ko— I mean, ang puso ko.

Pero ang mga mata niya... seryoso at napakalamig. Para siyang isang delikadong tao na napilitan lang tumayo rito.

Kumuha ako ng isang maliit na hotdog sa platito at kinain 'yon. Ngumuya ako, tapos umiling.

“Kuya, ang tamlay naman ng hotdog mo,” reklamo ko, medyo tinamaan na ng lakas ng loob dahil sa alak.

“Walang lasa tsaka malambot na. Paano niyo ibebenta 'yan kung hindi man lang makapasa sa panlasa ng masa?”

“May pa, ‘malulula sa sarap pang nalalaman,”

Kumunot ang noo ng lalaki. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tila naiirita sa presensya ko. “If you don't like it, don't eat it. Wala akong pakialam sa opinyon mo, bata.” Ang boses niya ay malalim, malamig, at nagpataas ng balahibo ko.

Aba’y tinawag akong bata!

“E’, nagsasabi lang ng totoo! Manong, makabata ka naman!” Inilapag ko ang basket ko sa mesa niya at binuksan ang plastik ng paninda ko. “Gusto mong matikman ang masarap? Heto, subukan mo 'tong mani ko. Mainit, maanghang, siksik sa lasa! Siguradong pagpapawisan ka sa sarap.”

Tiningnan niya ang mani, tapos tiningnan niya ako. May kakaibang kislap na dumaan sa mga mata niya. “I doubt your mani is better than my hotdog.”

“Subukan mo para malaman mo!”

Akmang isusubo ko sana sa kanya ang isang butil ng mani nang biglang may tatlong itim na van ang mabilis na huminto sa harap mismo ng booth.

Nagkaskasan ang mga gulong. Bago pa ako makapag-react, bumukas ang pinto at naglabasan ang mga lalaking may hawak na malalaking baril.

Biglang nagbago ang awra ng lalaking nasa harap ko. Ang malamig niyang mga mata ay naging mabangis. Wala pang isang segundo, hinablot niya ang braso ko.

“Ano ba—”

“Shut up if you want to live,” mariin niyang bulong.

Para akong inakyat ng gulat sa katawan, kumakain lang naman ako ng free taste mukhang mapapahamak pa! Ang mahal naman ng kapalit ng hotdog niya!

Bago pa man umulan ng bala, hinila niya ako papasok sa isang madilim na eskinita. Rinig na rinig ko ang basag ng mga salamin at ang sunod-sunod na putok ng baril mula sa booth kung saan kami nakatayo kanina.

Nanginginig ang mga binti ko, hindi dahil sa alak, kundi sa takot. Tumakbo kami sa mga pasikot-sikot, hawak niya ang kamay ko nang mahigpit, hanggang sa marating namin ang isang luma at madilim na kwarto sa loob ng isang abandonadong gusali.

Sinipa niya pasara ang pinto at ni-lock ito. Madilim. Wala akong makita kundi ang anino niya at ang tunog ng mabibigat naming paghinga.

“A-anong nangyari?!” nauutal kong tanong, sinusubukang bawiin ang braso ko. “Sino ang mga 'yon?!”

“Don't ask questions you can't handle,” sagot niya, papalapit sa akin. Na-corner niya ako sa pader. Amoy na amoy ko ang mamahaling pabango niya na parang mas lalong nagpalasing sa akin. “Kasalanan mo 'to. Kung hindi ka nanggulo sa booth ko, hindi sana ako tatakbo na parang duwag.”

Uminit ang ulo ko. “Aba! Kasalanan ko pa? Ang pangit na nga ng hotdog mo, idadamay mo pa ako sa gulo mo!”

Isang mababang tawa ang pinakawalan niya. Nakakapanindig-balahibo, pero may halong pang-aakit.

Idinikit niya ang katawan niya sa akin, sobrang lapit, ramdam na ramdam ko ang pagkabog ng dibdib niyang tumatama sa dibdib ko. “You talk too much about my hotdog. You don't know anything about it.”

Napalunok ako. Ang init ng katawan niya ay tumatagos sa manipis kong damit. Parang biglang nanlabo ang paningin ko at hindi ako makapag-isip ng maayos, may kakaiba rin akong nararamdaman sa puson ko.

Tumingala ako. “Edi patunayan mo.” Napapalunok kong saad.

Hindi na siya nagsalita. Sa halip, dahan dahan siyang lumapit, hanggang sa magbangga ang mga dulo ng ilong namin.

“A-anong gagawin mo?” nauutal kong tanong, napapapikit.

“I’m gonna prove to you, malulula ka sa sarap ng hotdog ko…”