บทที่ 12

BAD LOVE เมียแต่ง บทที่ 12

เอกสารราชการที่วางอยู่ตรงหน้าทำให้นิวเยียร์รู้สึกสับสนมาก นี่เธอต้องมาแต่งงานกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้อย่างนั้นหรือ ยังไม่ได้ศึกษาดูใจกันเลย

นาคราชหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อตัวเองลงไปก่อน และปากกาด้ามเดียวกันนั้นก็ถูกวางลงใกล้ๆ ฝ่ายหญิงที่เอาแต่นั่งมอง

"น้อง.. ถ้าพ่อไม่รอด พ่อก็อยากให้ลูกอยู่บนโลกใบนี้ต่อไปโดยที่พ่อไม่ต้องเป็นห่วงมาก" ท่านรู้ว่าลูกสาวคนนี้หัวดื้อมาก ถ้าไม่เอาความตายมาพูดลูกสาวก็คงจะยังดื้อเอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ ซึ่งคนเป็นพ่อก็ดูออกแล้วว่าถ้าไม่มีท่านลูกสาวคงไม่เหลืออะไรอีก เพราะแค่คนมาดีมาร้ายลูกยังดูไม่ออกเลย ที่จริงท่านนอนป่วยอยู่ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ในบริษัทก็ยังมีคนของท่านคอยเป็นหูเป็นตาและคอยรายงาน

นิวเยียร์ยอมหยิบปากกาที่นาคราชเพิ่งเซ็นไปก่อนหน้าขึ้นมา แล้วก็เซ็นชื่อตัวเองตามลงไป..

หลังจากจบเรื่องจดทะเบียนสมรสแล้วนายทะเบียนที่ออกมารับเรื่องนอกสถานที่ก็กลับไป และในห้องนี้ก็เหลือแค่เธอกับพ่อเพราะเธอขออยู่กับท่านตามลำพัง

"พ่อคะ พ่อต้องเข้มแข็งรักษาตัวให้หาย พ่ออย่าทิ้งน้องไปอีกคนนะคะ" นิวเยียร์รู้ว่าการที่ต้องเสียคนในครอบครัวไปมันทำให้เธอรับไม่ได้ ตอนที่เสียแม่ไปกว่าเธอจะทำใจได้ หรืออาจจะทำใจยังไม่ได้จนทุกวันนี้ เพราะเธอยังคงคิดถึงแม่ตลอดเวลา ถ้าเสียพ่อไปอีกคนเธอคงไม่เป็นผู้เป็นคน

"พ่อรับปากว่าจะต่อสู้ให้ถึงที่สุด ลูกก็เช่นกันอย่าดื้อ ถ้าพี่แนะนำอะไรลูกก็ฟังบ้าง" แรงจะพูดยังไม่ค่อยมีแต่มันคือสิ่งที่ท่านต้องพูด ถ้าไม่พูดลูกสาวคงไม่ยอมเชื่อฟัง

"ค่ะ"

"ไปทำงานเถอะลูก พ่อฝากบริษัทไว้กับลูกนะ"

"ค่ะ น้องจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังค่ะ" เธอพยายามเข้มแข็งให้พ่อเห็น แต่พอหันหลังให้น้ำตาที่กลั้นอยู่ก็ค่อยๆ ไหลลงมา

ออกมาถึงข้างนอกน้ำตาเธอก็ยังคงไหลและเริ่มมีเสียงสะอื้นไห้ จนนาคราชที่ยืนรออยู่ด้านหน้าเดินเข้ามาปลอบ แต่เธอก็ปฏิเสธความหวังดีของเขาโดยการเช็ดน้ำตาออกเองแล้วเดินออกไปก่อน

นาคราชกลับเข้ามาในห้องเพื่อบอกให้ท่านสบายใจว่าเขาจะดูแลเธอและสิ่งที่ท่านเป็นกังวลอยู่ให้ดีที่สุด

"ขอบใจเรามากนะ" ตอนที่พูดขอบใจสายตานิรากรมองต่ำลงไปดูมือของเขาที่ยังคงมีผ้าพันแผลอยู่ ท่านฝากลูกสาวไว้ไม่ผิดคนจริงๆ

"คุณพ่อรักษาตัวให้หายนะครับ"

นิรากรพยักหน้าตอบแล้วค่อยๆ หลับตาลง การที่ได้รับคีโมแต่ละครั้งมันทำให้ทรมานร่างกายมาก จนบางครั้งคิดว่าถ้าตายไปคงไม่ทรมานขนาดนี้ แต่พอคิดถึงหน้าลูกสาวท่านก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

[บริษัทเทวทิพย์]

นิวเยียร์อดมองไปดูเขาไม่ได้ เพราะตอนที่เดินผ่านเห็นพนักงานผู้หญิงมองเขาตาลุกวาวเลย มีอะไรให้น่ามองขนาดนั้น ..ชีวิตเธอเจอคนมาหลายรูปแบบหล่อกว่าเขาก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเจอ

ชั้นผู้บริหาร..

"ลุงคิดว่าเราจะไม่เข้าบริษัทแล้ว"

"หึ.." นาคราชอดขำไม่ได้เพราะอีกฝ่ายเหมือนรอ หรือรู้ว่าเธอกำลังขึ้นลิฟต์มาถึงได้ยืนคุยงานอยู่แถวนี้

"น้องไปเยี่ยมพ่อมาค่ะ"

"น้อง?" วันก่อนเขาก็สงสัยอยู่หรอกเพราะได้ยินจักรกฤษณ์พูดกับเธอด้วยชื่อนี้ ตอนอยู่โรงพยาบาลก็ได้ยินพ่อของเธอเรียกชื่อนี้ หรือว่าชื่อเล่นของเธอชื่อน้อง

"อ้าวทำไมไม่บอกลุงล่ะลุงจะได้ไปเยี่ยมพ่อของเราด้วยคน"

"ไม่ต้องหรอกครับ" ก่อนที่นิวเยียร์จะตอบอะไรนาคราชก็ได้พูดขึ้นมาก่อน และคำพูดของเขาก็ทำให้เธอกรอกตามองมาด้วยความไม่พอใจ แต่นาคราชตอบกลับแค่ยักไหล่

"ตอนนี้คุณพ่อ.."

"ผมว่าเข้าห้องทำงานก่อนดีกว่า จะมายืนคุยอะไรกันอยู่ตรงนี้" นาคราชกลัวว่าเธอจะพูดเรื่องอาการป่วยให้จักรกฤษณ์รู้เลยรีบหยุดเธอไว้ก่อน

"ลุงชักไม่ชอบผู้ช่วยของหนูน้องแล้วสิ" จักรกฤษณ์เอ่ยขึ้นก่อนที่นาคราชจะพานิวเยียร์เข้าห้อง

"ผมก็ไม่ได้หวังให้คุณมาชอบหน้าผมหรอกครับ" ว่าแล้วนาคราชก็เอื้อมไปจับตรงข้อศอกของเธอให้เดินเข้าไปในห้องทำงาน และทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาพนักงานทุกคน และตอนนี้ทุกคนก็สงสัยไม่ต่างกันว่าผู้ช่วยทำไมถึงมีสิทธิ์ทำอะไรแบบนี้

"คุณทำบ้าอะไร!" เข้ามาถึงนิวเยียร์ก็แกะมือของเขาออก แถมยังต่อว่าที่เขาเสียมารยาท

"ถ้าคุณไม่ตาบอดอีกไม่นานคุณอาจจะมองเห็น"

"ตอนนี้ฉันก็มองเห็น เห็นว่าคุณนิสัยไม่ดี ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงไว้ใจคุณขนาดนี้"

"ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน"

"ออกไป" นิวเยียร์ไม่พูดเปล่าเธอชี้ไปทางประตูไล่ให้เขาออกจากห้องทำงาน เพราะไม่ชอบท่าทียียวนกวนประสาทของเขาเลย "เดี๋ยวก่อน" แต่พออีกฝ่ายจะออกจากห้องเธอกลับเรียกไว้

"ตกลงจะให้ออกไปหรือจะให้อยู่"

"ฉันจะคุยกับคุณเรื่องที่เราจดทะเบียนสมรสกัน"

เขาคิดไว้แล้วว่าหลังจดทะเบียนสมรสเธอต้องพูดเรื่องนี้

"คุณคงจะรู้นะว่าฉันไม่ได้เต็มใจจดทะเบียนสมรสหรือแต่งงานกับคุณเลย"

"อืม"

"อืม??" เขาจะกวนประสาทเธอไปถึงไหนเนี่ย

"แล้วไงต่อ"

"ถ้าพ่อฉันอาการดีขึ้น.." พูดมาถึงตรงนี้เธอก็เงียบไปก่อน เพราะคนที่ป่วยเป็นโรคนี้น้อยมากที่จะฝ่าฟันผ่านมันไปได้ แต่เธอก็ไม่ได้อยากจะแช่งพ่อโดยการบอกว่าถ้าท่านไม่อยู่แล้ว "..เราจะแอบจดทะเบียนหย่ากันเงียบๆ"

"ได้สิ"

ได้สิ? ทำไมเขาตอบตกลงได้เร็วขนาดนี้ แต่ก็ดีเหมือนกันยังไงเธอก็ไม่คิดจะใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนี้ตลอดไปแน่

จบธุระแล้วนาคราชก็ออกจากห้อง พอก้าวขาออกมาก็เห็นว่าจักรกฤษณ์ยังคงยืนอยู่หน้าห้องเหมือนเดิม

"พรุ่งนี้เตรียมการประชุมผู้ร่วมหุ้นด้วยนะ" จักรกฤษณ์ไม่ได้พูดกับนาคราชหรอกแต่ก็รอพูดให้ได้ยินเพราะอยากจะเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย แต่นาคราชก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาให้เห็น เขายังคงเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วก็หยิบงานที่ทำค้างอยู่ขึ้นมาดู

หลังจากสั่งงานกับเลขาเสร็จจักรกฤษณ์ก็กลับเข้าห้องทำงาน ส่วนนาคราชก็..

ก๊อกๆ

"เข้ามาค่ะ" เธออนุญาตไปโดยไม่รู้ว่าเป็นใครที่มาขอพบ แต่พอเห็นคนที่เปิดประตูเข้ามาสีหน้าก็เปลี่ยนไป "คุณเข้ามาทำไม"

"ก็คุณอนุญาตให้ผมเข้ามา"

"ฉันหมายถึงคุณมีธุระอะไร"

"พรุ่งนี้จะมีการประชุมผู้ร่วมหุ้นแล้ว"

"ทำไมเร็วขนาดนี้"

"ผมอยากจะดิวกับคุณหน่อย"

"..ว่ามาสิ" นิวเยียร์นั่งฟังว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ แต่พอพูดมาถึงตอนที่เขาบอกว่าคงต้องย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของเธอ นิวเยียร์ก็เริ่มชักสีหน้า "คุณจะบ้าเหรอฉันไม่ให้คุณไปอยู่บ้านด้วยหรอกนะ"

"ถ้าไม่ให้ผมไปอยู่บ้านกับคุณด้วยแล้วใครจะเชื่อว่าเราแต่งงานกันแล้ว"

"แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่อยากให้คุณไปอยู่ร่วมบ้าน" นี่ขนาดแค่เจอเขาวันละไม่กี่ชั่วโมงเองนะ ถ้าเขาย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านด้วยนั่นหมายถึงเธอจะต้องเจอหน้าเขาตลอดเวลาทั้งที่บ้านและที่ทำงาน

"ก็ได้นะ ถ้าคุณไม่อยากให้ผมช่วย"

ในขณะที่เขากำลังจะออกจากห้องนิวเยียร์ก็ได้เรียกไว้ก่อน เพราะถ้าการประชุมนี้ผ่านไปพ่อก็คงเรียกเธอเข้าไปถาม "ฉันให้คุณย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านด้วยก็ได้ แต่คุณอยู่ได้แค่ชั้นล่าง"

สิ้นคำพูดของเธอนาคราชก็เปิดประตูออกไป ไม่รู้ว่าเขาตกลงตามที่เธอว่าไปไหม แต่ก็คงต้องตกลงแหละเพราะเธอเป็นเจ้าของบ้าน

หลังจากนาคราชออกมาแล้วจักรกฤษณ์ก็จะมาเข้าพบนิวเยียร์

"คุณจะเข้าไปพบเธอทำไม" ด่านแรกก็เจอกับนาคราชเลย

"ฉันไม่จำเป็นต้องบอกผู้ช่วยต๊อกต๋อยหรอกมั้ง"

"ถ้าไม่แจ้งก่อนผมก็ไม่อนุญาตให้เข้าไป" ในขณะที่เลขากำลังจะเดินไปเปิดประตูให้ ผู้ช่วยก็ปฏิเสธการเข้าพบครั้งนี้

"พรุ่งนี้เป็นการประชุมผู้ถือหุ้นของบริษัทเทวทิพย์ และฉันก็เป็นผู้ใหญ่ในห้องประชุมที่อาจจะมีสิทธิ์นั่งหัวโต๊ะเป็นประธานในที่ประชุมด้วยก็เป็นได้" เพราะจักรกฤษณ์ให้คนไปสืบมาแล้วยังไงพรุ่งนี้นิรากรก็คงออกจากโรงพยาบาลไม่ได้

นาคราชพยักหน้าส่งสัญญาณบอกให้ชไมพรเปิดประตูได้ ชไมพรเลยเคาะประตูเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณบอกคนที่อยู่ในห้องว่าจะมีคนเข้าไปพบ

"คุณลุงเองหรือคะ" ทีแรกเธอก็คิดว่าเป็นเขาอีกนั่นแหละ แต่พอเห็นว่าเป็นคุณลุงจักรกฤษณ์ก็ลุกขึ้นต้อนรับ

"ไม่ต้องมากพิธีหรอกเราทำงานอยู่ไม่ใช่หรือ ลุงแค่อยากจะมาพูด" จักรกฤษณ์ยังไม่ทันได้พูดอะไร ประตูห้องที่ปิดสนิทเมื่อครู่ก็มีคนเปิดเข้ามา ทั้งสองเลยหันมองไปดูก็เห็นว่าเป็นนาคราชถือสมุดและปากกาเข้ามาในห้องเหมือนว่าจะเข้ามาจดรายละเอียด

"คุณลุงพูดต่อได้ค่ะ"

"ลุงคิดว่าเราจะได้อยู่ตามลำพัง"

นิวเยียร์เลยมองไปดูผู้ช่วยของเธอ ตอนที่เธอมองไปเขาก็มองหันหลังเหมือนกัน เหมือนว่ามองตามสายตาเธอที่มองคนอื่น

"ออกไปก่อนค่ะ"

"ผมเหรอ?"

"คุณนั่นแหละ"

"ขอโทษนะครับผมเป็นผู้ช่วยและพรุ่งนี้ผมก็ต้องเข้าที่ประชุมด้วย ผมอยากรู้ว่าคุณหุ้นส่วนอีกคนมีเรื่องอะไรจะมาคุยกับคุณ"

"คุณมีสิทธิ์อะไรเข้าห้องประชุมผู้ร่วมหุ้น" ได้ยินผู้ช่วยว่าจะเข้าห้องประชุมด้วยจักรกฤษณ์เลยถามถึงสิทธิ์

"ก็ไม่รู้สินะ"

"นี่คุณนาคราช!" เขาจะกวนทุกคนเลยหรือ

"ถ้างั้นลุงให้เราอ่านรายละเอียดในเอกสารนี้แล้วกัน" จักรกฤษณ์เอาเอกสารส่งให้นิวเยียร์กับมือแล้วก็ขอตัวออกไปก่อน

"ฉันไม่ชอบนิสัยนี้ของคุณเลยนะ"

"ผมก็ไม่ได้อยากให้ใครมาชอบ"

คนอะไรจะกวนประสาทได้ตลอดเวลา!

หลังจากที่จักรกฤษณ์ออกมาจากห้องก็ตรงไปแจ้งเลขา บอกไว้ว่าใครไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้าห้องประชุมผู้ถือหุ้นในวันพรุ่งนี้โดยเด็ดขาด รวมถึงเลขาและผู้ช่วยของผู้ร่วมหุ้น ถ้าจัดของเสร็จแล้วคือให้ออกมาจากห้องประชุมทุกคนไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ..มาดูกันสิว่ามันจะเอาสิทธิ์ไหนเข้าห้องประชุมผู้ถือหุ้น