ฝูเหลียนไม่ใช่ดอกบัวขาว

เหรียญทองแดงเหรียญที่หนึ่งแสน...หรือหากนับเป็นเงินตำลึงก็คือหนึ่งร้อยตำลึงครบถ้วนพอดิบพอดีหย่อนลงไปพร้อมกับความหวังที่จะเป็นจริงในวัยปักปิ่นของสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นสะใภ้เลี้ยงในจวนตระกูลอู่อย่างฝูเหลียน

ฝูเหลียน กัดริมฝีปากที่แตกแห้งจนห้อเลือด นางทรุดกายลงนั่งบนพื้นดินที่เย็นเฉียบหลังเรือนซักล้าง มือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลจากการขุดดินปลูกผักมานับสิบปีสั่นเทาขณะหย่อนเหรียญสุดท้ายลงในถุงผ้าป่านเก่า ๆ ที่ซุกซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครพบ

สิบปีแล้วที่นางไม่ได้กินอิ่ม สิบปีที่นางยอมนอนบนฟางข้าวเยี่ยงสุนัขตัวหนึ่ง เพียงเพราะคำสัญญาของ อู่มู่เหอ ที่ว่า “หากเจ้าหาเงินมาให้ข้าได้ครบหนึ่งร้อยตำลึง ข้าจะตบแต่งเจ้าเป็นภรรยาเอก ให้เจ้าพ้นจากฐานะบ่าวไพร่ในจวนนี้เสียที”

วันนี้คือวันทำพิธีสวมกวานของอู่มู่เหอ และควรเป็นวันปักปิ่นของฝูเหลียนแต่นางไม่มีญาติที่เป็นของนางจริง ๆ จึงไม่มีใครทำพิธีให้ แม้อยากจะซื้อปิ่นให้ตัวเองก็ไม่กล้ากลัวเงินจะไม่ครบหนึ่งร้อยตำลึง

ในจวนสกุลอู่คึกคักไปด้วยขุนนางผู้ใหญ่ที่มาร่วมยินดีกับการเลื่อนขั้นของใต้เท้าอู่เหวินที่จะกลายเป็นรองเสนาบดีกรมโยธาและเป็นขุนนางขั้นสามที่จะสามารถประชุมเช้าในท้องพระโรงได้ นับว่าสกุลอู่มีหน้ามีตาขึ้นมากในรอบสิบปี

ฝูเหลียนอาบน้ำแต่งตัวหวีผมจัดทรงเรียบร้อยที่สุด นางสวมชุดสะอาดที่สุดเท่าที่มี หอบถุงเงินหนักอึ้งเดินผ่านฝูงบ่าวไพร่ที่มองนางด้วยสายตาเย้ยหยัน แต่สายตาสตรีแรกแย้มกลับมุ่งตรงไปยังเรือนใหญ่ หัวใจพองโตด้วยความหวังว่าวันนี้ชีวิตทาสที่ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘สตรีไร้ยางอายตามตื้อบุรุษ’ จะสิ้นสุดลง

“พี่มู่เหอ... เงินหนึ่งร้อยตำลึง ข้าหามาครบแล้วเจ้าค่ะ” ฝูเหลียนคุกเข่าลงท่ามกลางแขกเหรื่อ ยื่นถุงเงินที่แลกมาด้วยทั้งชีวิตส่งให้บุรุษในชุดไหมสีแดงสง่างาม ยามเขารวบผมสวมกวานช่างหล่อเหลาเสียจริงจนนางอดตะลึงไม่ได้

อู่มู่เหอปรายตามองถุงเงินเปื้อนดินนั่นด้วยความรังเกียจ เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปสบตากับ หลินซูเมิ่ง มารดาของตนที่นั่งอยู่บนตั่งไม้ ริมฝีปากผู้เป็นใหญ่  ฝ่ายสตรีกดเป็นเส้นตรงก่อนจะยกขึ้นข้างเดียว คล้ายบอก  กลาย ๆ ว่าอยากทำอะไรก็ทำ

“ร้อยตำลึงหรือ? ขอบใจเจ้ามากนะฝูเหลียน” เขาหยิบถุงเงินไปจากมือนาง แล้วส่งมันให้แก่สตรีโฉมงามที่นั่งอยู่ข้างกาย “แม่นางมู่นิยมชมชอบเครื่องประดับจากร้านหลิวอวี้ เงินร้อยตำลึงนี้ ข้ายกให้เจ้าเป็นค่าเครื่องประดับที่จะสวมในวันแต่งงานของเราก็แล้วกัน”

โลกทั้งใบของฝูเหลียนพังครืนลงมาในพริบตา เมื่อว่าที่สามีของนางบอกว่าจะแต่งงานกับแม่นางมู่!

“แต่งงาน...ท่านจะแต่งกับนาง? แล้วข้าล่ะเจ้าคะ? ท่านบอกว่าเมื่อข้าหาเงินได้ครบท่านจะ...” เอ่ยยังไม่ทันจบเสียงหนึ่งดังขัดขึ้น

“โง่เง่า!” หลินซื่อมารดาของอู่มู่เหอฮูหยินใหญ่จวนตระกูลอู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา