เข้าสู่ระบบนุชลตรี สตรีชาวไทยผู้โชคดีได้จับพลัดจับพลูมาแต่งงานกับมาฮันห์ มหาเศรษฐีเมืองมัทราส อินเดียใต้ นุชลตรีไม่รู้สึกว่าหล่อนโชคดีเลยสักนิดที่มหาเศรษฐีแห่งมัทราสมาสู่ขอเธอแต่งงานถึงบ้านหลังเล็กที่กำลังจะสิ้นเนื้อประดาตัวของหล่อนกับแม่ เพราะเธอรู้ดีว่าไม่นานมาฮันห์จะต้องเฉดหัวเธอทิ้งสักวันหนึ่งหากเธอมีทายาทให้กับเขา แม้ว่ามาฮันห์จะมีรูปงามดั่งเจ้าชาย หากในสายตาของนุชลตรีเขาดุร้ายยิ่งกว่าราชสีห์ ทั้งยังมีจิตใจอำมหิตเมื่อเห็นว่าหล่อนมีลูกไม่ได้ เขาจึงส่งเธอไปนอนในห้องใต้ดิน และกุเรื่องใส่ร้ายหล่อนว่าภรรยาคนแรกของเขาเป็นสตรีที่ห้ามคนในบ้านรับใช้เว้นแต่เพียงกุลลี หญิงรับใช้ใบ้ที่เขาส่งมา ไฉนมาฮันห์จึงย่ำยีจิตวิญญาณของนุชลตรีได้ถึงเพียงนี้ หรือแค่เพราะว่าหล่อนไร้ทายาทสืบสกุลให้กับเขามาค้นหาคำตอบในนิยายเล่มนี้กันค่ะ
ดูเพิ่มเติมภาพวาดสีดำขาวถูกวางแขวนไว้บนฝาผนังลายเรียบอย่างจงใจ นุชลตรีสัมผัสได้ถึงความนัยที่แฝงไว้ในภาพวาดดอกไม้รูปกุหลาบบนรูปเขียนสีนั้น
ดอกไม้สีดำสนิทแซมเป็นช่อตั้งอยู่ท่ามกลางโลงศพแสดงถึงความรักอันเป็นอมตะ กุหลาบดำเบ่งบานสะพรั่งตรงปลายของกุหลาบดำเคลือบผิวมันเงาคล้ายหยดน้ำไหลเปรอะอยู่กลางภาพเขียนสี
หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าหล่อนกำลังตกหลุมรักภาพวาดภาพเขียนสีกวอชที่แขวนเรียงรายเหล่านี้อยู่อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
นุชลตรีมองภาพเขียนสีกวอชอย่างหลงใหล หล่อนเกือบเอื้อมมือไปจับภาพนั้น โชคยังดีที่สายตาของเธอเหลือบมองเห็นป้ายสีทองตัวอักษรสีน้ำตาลเข้มเขียนไว้ว่าห้ามจับไม่งั้นโดนปรับ
หญิงสาวหักห้ามใจไว้ได้ทันพลางเดินไปชมงานศิลปะในโซนถัดไปอย่างรวดเร็ว
นุชลตรีจำได้ว่าโซนแสดงงานนิทรรศการ ‘เสพก่อนตาย’ มีประมาณ ห้าส่วนด้วยกัน สามส่วนแรกหญิงสาวได้ไปเสพมาจนจุใจแล้ว อีกสองโซนนั้นจะอยู่ในอาคารถัดไปซึ่งอยู่ตรอกซอยเล็ก ๆในเมืองฝรั่งเศส
ปารีสเป็นหนึ่งในเมืองแห่งความรุ่มรวยไปด้วยศิลปะนานาชนิด ที่นี่มีพิพิธภัณฑ์มากมายหลายแห่งเปิดรองรับนักท่องเที่ยวผู้คนสายอาร์ตที่หลั่งไหลมาอย่างเนืองแน่น
หญิงสาวเดินผ่านออกมาจากหน้าประตูซุ้มต้อนรับเพื่อจะเดินไปชมงานศิลป์จัดแสดงในโซนถัดไป
นุชลตรีอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ นั่นก็เพราะว่าโซนที่อยู่ห่างไกลถัดไปเป็นผลงานศิลปะของสรากาเดีย นักประพันธ์ที่ผันตัวมาเป็นศิลปินอย่างเต็มตัว
เธออดมองภาพโปสเตอร์ที่แปะผนังไม่ได้ งานในเปเปอร์เป็นวัสดุคล้ายกระดาษเคลือบผิวมันวาวที่วางเรียงรายคล้ายกับกระจกในโบสถ์อาสนวิหารนัวยงที่แคว้นโอดฟร็องส์ที่เธอเห็นเมื่อทริปก่อนจะมาลองเที่ยวคนเดียว
ฟรานซ์เป็นเมืองที่นุชลตรีชื่นชอบมากที่สุดในบรรดาเมืองต่างประเทศที่หล่อนเคยไปเยือน เพราะความงดงามของศิลปะตั้งแต่ประตูเมืองไปยังรูปเขียนสี…หล่อนอดหัวใจพองโตขึ้นมาไม่ได้
พิพิธภัณฑ์ วูลฟ์ แด มาเรีย ที่เชิญหล่อนมาดูนิทรรศการของศิลปินหญิงในวันนี้ เป็นอีกหนึ่งมิวเซียมที่เลื่องชื่อในฟรานซ์เป็นอย่างมาก นุชลตรีรู้ดีว่าคนในวงการอาร์ตทุกคนรักศิลปะ และพวกเขาก็เชื่อว่าศิลปะก็รักพวกเขาเช่นกัน
นุชลตรีจบจากคณะนิเทศศิลป์ในประเทศไทย ทว่าวันนี้หล่อนได้รับโบนัสจากแม่ของเธอให้มาชื่นชมผลงานเป็นรางวัลที่หญิงสาวเรียนจบ
ปลายเท้าสองข้างของหญิงสาวเดินออกมานอกพิพิธภัณฑ์ นุชลตรียกมือขึ้นมากอดอกตนเองไว้เพื่อกันความหนาวเย็นของอุณหภูมิที่ลดต่ำลงในปารีส
หญิงสาวสวมเสื้อสเวตเตอร์สีชมพูสด ด้านในของเสื้อสเวตเตอร์เป็นเสื้อไหมพรมตัวเล็ก หากแต่บางแนบเนื้อของหญิงสาว
นุชลตรีเลือกใส่เสื้อสเวตเตอร์กับกระโปรงอัดพลีซคล้ายกับกระโปรงนักศึกษาเวลาที่หล่อนไปเรียนมหาวิทยาลัย
หญิงสาวเดินออกมาข้างนอก แสงแดดอ่อนๆสาดประกายลงมาเล็กน้อย ดวงอาทิตย์ในกรุงปารีสทอแสงอ่อนจางหากแต่ฉายรัศมีอาบไล้ลงมาจนฟากฟ้าสีครามกลายเป็นสีฟ้าสดใสจนนุชลตรีเห็นเมฆที่รายล้อมบนท้องนภา
หญิงสาวเดินไปตามทางก้อนหินที่เรียงรายต่อกันอย่างรวดเร็วเพียงเพื่อหมายจะชมนิทรรศการกุหลาบหินแสนปีของพิพิธภัณฑ์ที่หล่อนวาดฝันวางแผนไว้ว่าจะต้องดูให้สักครั้งหนึ่งให้ได้ในชีวิตนี้ของเธอ
“พี่สาว…กุหลาบไหมจ้ะ” เสียงหนึ่งเอ่ยดังขึ้นขณะหญิงสาวกำลังเดินผ่านทางเข้าออกหน้าพิพิธภัณฑ์ไปเพื่อไปอย่างอีกอาคารหนึ่งที่กำลังจัดแสดงงานที่เธอใฝ่ฝันว่าจะมาดู
นุชลตรีหยุดมองมือเล็กของเด็กชายที่ส่งกุหลาบสีแดงสดมาให้เธอเพียงชั่วครู่ หญิงสาวสังเกตเห็นเด็กชายมีใบหน้ากลมแก้มของเขามีสีแดงคล้ายมะเขือเทศสุกแต้มอยู่ ดวงตาของชายหนุ่มมีสีน้ำตาลเปล่งประกายแวววับคล้ายกับเมล็ดถั่วอัลมอนด์
เวลานี้นุชลตรีต้องเดินทางไปชมนิทรรศการกุหลาบแสนปีให้ได้ ทว่าหล่อนไม่สามารถที่จะรับของจากเด็กชายผู้ขายดอกกุหลาบแดงสดนี้ได้
หญิงสาวอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ว่าเหตุไฉนพวกเขาจะมาขายกุหลาบดอกไม้ในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ หรือว่าพวกเขาจะเป็นโจรกันแน่นะ
ในหนังสือพิมพ์คอลัมน์นิตยสารเตือนภัยผู้หญิงได้เคยลงเตือนสาว ๆ เอาไว้ว่าในประเทศนี้มักมีโจรชุกชุมและเหล่าโจรจะมีวิธีในการหาเหยื่อที่แตกต่างกันออกไป
สายฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับรับรู้ความเจ็บร้าวของหญิงสาวตรงหน้าได้เป็นอย่างดีเวลานี้นุชลตรีวิ่งเตลิดออกมาราวกับคนเสียสติ เธอเริ่มไม่อยากรับรู้สิ่งใด ๆ อีกต่อไป ภาพที่มาฮันห์และมีร่าห์กำลังเสพสมกันนั้นทำให้หล่อนรู้สึกราวกับว่าหล่อนมันช่างโง่งมสิ้นดีที่เวลานี้สามีของเธอทำร้ายหล่อนได้มากถึงเพียงนี้หญิงสาววิ่งหนีออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกห่าใหญ่ เสื้อผ้าของหล่อนเปียกซก หากนุชลตรีนั้นกลับไม่ได้ใส่ใจตนเองแม้แต่น้อยเครื่องสำอางที่หล่อนทาไว้บาง ๆ ไหลออกจนเกือบหมดหากนุชลตรีไม่ได้สนใจแม้กระทั่งจะสวมใส่รองเท้าของหล่อนก่อนออกมาด้วยซ้ำภาพของมาฮันห์และมีร่าห์ทำให้หล่อนวิ่งเตลิดออกมาจากคฤหาสน์ หล่อนไม่อยากอยู่ที่คฤหาสน์นั่นอีกแล้ว เวลานี้นุชลตรีอยากกลับบ้านอยากกลับไปหาแม่ของตนเองอย่างมากสองข้างทางในมัทราสเต็มไปด้วยความมืด นุชลตรีเดินออกไปกลางถนนอย่างเลื่อนลอยหญิงสาวเดินใจลอยอย่างไม่ทันระวังตัว รถยนต์คันหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาหาหญิงสาว นุชลตรีเบิกตากว้างอย่างตระหนกกว่าเดิมเป็นพันทวี“ระวัง” เสียงหนึ่งดังขึ้นขณะที่ร่างของนุชลตรีถูกโยเซฟห์ช่วยไว้ได้ทันทั้งสองอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน โยเซ
มือเรียวของมีร่าห์ลูบไล้ไปยังหัวไหล่ของเขาอย่างกระหาย แรงปรารถนาส่วนลึกทำให้มีร่าห์ไร้ซึ่งยางอายที่ควรจะมีอีกต่อไปผลัวะ ประตูห้องนอนของมาฮันห์เปิดออก มีร่าห์หวีดร้องออกมาอย่างสะดุ้งโหยงมือเรียวของมาฮันห์ผลักร่างของหญิงสาวให้ออกห่าง เขาเดินออกไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาคลุมท่อนกำยำของเขาไว้“นายมีอะไรโยธา” มาฮันห์กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มพลางมองไปยังโยธาด้วยแววตาไม่พอใจ“นายครับ คุณนุชลตรีเธอประสบอุบัติเหตุครับ” โยธากล่างพลางมองมีร่าห์ที่ล้มคว่ำเปลือยกายอยู่บนพื้น“อะไรนะโยธา” เสียงเข้มกล่าวออกมาอย่างตระหนกเวลานี้หัวใจของชายหนุ่มหล่นวูบ“แล้วคุณผู้หญิงเป็นอย่างไรบ้าง” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดังลั่น“เวลานี้คุณโยเซฟห์กำลังพาเธอไปโรงพยาบาลครับ” โยธาลูกน้องของมาฮันห์กล่าวพลางหลุบสายตาต่ำลงมาฮันห์ตบโต๊ะฉาดใหญ่ เวลานี้เขากำลังโกรธตนเองที่เป้นต้นเหตุของเรี่องนี้ เขาควรรับผิดชอบนุชลตรีไม่ใช่ผู้หญิงอย่างมีร่าห์“โยเซฟห์อยู่ที่ไหน” มาฮันห์กล่าวพลางกระชากเสื้อคลุมจากราวแขวนแล้วเดินออกไป“มาฮันห์คะ” มีร่าห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหวว เวลานี้อารมรณ์ของหล่อนยังคงค้างเติ่ง หากชายหนุ่มตรงหน้าของหล่อนกลับเอาแต
นุชลตรียืนมองสามีของหล่อนที่เปลือยท่อนล่างอวดแท่งกำยำขนาดเขื่องโชว์หราโดยที่มีมือของมีร่าห์กำท่อนนั้นไว้แน่น“ทุเรศที่สุด มาฮันห์คุณมันเลวระยำ” นุชลตรีกล่าวด้วยความจ็บปวดหญิงสาวมองผ่านม่านน้ำตาทีไหลออกมาไปยังผู้หญิงอีกคนที่เวลานี้เปลือยช่วงล่างเช่นกัน“ไม่นุช ผมอธิบายได้นะ นุชๆ” มาฮันห์กล่าวอย่างตระหนกตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยได้ยินคำเหล่านี้ออกมาจากนุชลตรีเลยแม้แต่ครั้งเดียว วาจาของนุชลตรีเวลานี้ราวกับหอกคมกำลังแทงตัดขั้วหัวใจของเขาอย่างจังนุชลครีตระหนกสุดขีด หล่อนรีบหันหลังแล้ววิ่งหนีออกไปหมายจะลงบันไดชั้นล่าง“นุชคุณฟังผมก่อน” มาฮันห์ร้องตะโกน เป็นจังหวะเดียวกับที่นุชลตรีปล่อยประตูบานใหญ่ให้ปิดลงดังเดิม“มาฮันห์คะ” มีร่าห์มองไปทางประตูที่ปิดลงด้วยแววตาทอประกายพราวระยับมีร่าห์อดรู้สึกไม่ได้ว่า เวลานี้หล่อนต้องการครอบครองมาฮันห์เช่นกัน หญิงสาวส่งสายตาหวานเชื่อมให้กับชายหนุ่ม“ไหนๆ หล่อนก็รู้แล้วเรามาหาความสุขกันไม่ดีเหรอคะ” มีร่าห์กล่าวแล้วเดินเข้าไปใกล้ชายร่างกำยำมีร่าห์เดินเข้าไปใกล้มาฮันห์ หล่อนดึงบราเซียที่ปิดทรวงอกสองข้างของหล่อนออกอย่างไม่ไยดีมือเรียวของมีร่าห์ลูบตามขาอ่
ห้องนอนของนุชลตรีฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้นุชลตรีแอบไปนอนระหว่างหล่อนไปปาร์ตี้งานเลี้ยงวันเกิดมาฮันห์ ทว่าเสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขึ้นปลุกให้หล่อนงัวเงียควานหาโทรศัพท์กว่าเดิม“ฮัลโหล” นุชลตรีกรอกเสียงของหล่อนลงไปตามสายโทรศัพท์อย่างแผ่วเบา“คุณนุชลตรี มือของคุณเป็นอย่างไรบ้าง” ปลายสายตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษ“ฉันสบายดีค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างไม่รอรี“คุณมีอะไรก็เร่งพูดมาค่ะ ฉันมีงานอื่นต้องทำ” นุชลตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งที่น้องชายสามีแอบคนในงานเลี้ยงโทรหาหล่อน“นุชคุณฟังผมนะ ผมไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี แต่พี่มีร่าห์จะต้องกลับมา และผมขอให้คุณระวังหล่อนไว้ เพราะหล่อนกับพี่มาฮันห์เคยเป็นแฟนเก่ากันมาก่อน” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนนุชลตรีชะงักไปในทันทีที่ทราบจากน้องชายของสามีว่าเขาแอบพาผู้หญิงคนเก่าของเขาเข้ามาในบ้านของเธอ นุชลตรีอดรู้สึกไม่ได้ว่าหล่อนกำลังปล่อยปลาไว้ใกล้แมวขโมยอย่างมีร่าห์ถึงว่าสองคนนั้นสนิทกันได้อย่างรวดเร็วมาก ๆ นุชลตรีจะต้องทำอะไรสักอย่าง หล่อนรู้สึกสร่างเมาทันทีนุชลตรีไม่รอฟังเสียงของโยเซฟห์ให้จบประโยคดี หล่อนรีบตัดสายของเขาทิ้งมทันทีปลายเท้าสองข้างของนุชลตรีรีบว





