로그인Walang duda.Ang account na naka-tag sa opisyal na announcement ng ES Group ay si Sylvie. Sa isang iglap, nagkaroon ng malinaw na sagot sa lahat.Hindi si Cynthia ang nakakuha ng investment. Si Sylvie.At hindi lamang iyon, ang mismong ES Group ang naglabas ng opisyal na pahayag at personal na itina
‘Siguradong malaki ang naitulong ni Vince.’Kung talagang napapayag nito ang presidente ng ES Group, nangangahulugan lamang na malaki ang pagpapahalaga ni Caelan sa kanyang pamangkin.Lalo tuloy naging determinado si Cynthia. Hindi niya hahayaang mawala sa kanya si Vince.Gusto niyang maging young w
Dahil may nakatakdang departmental meeting nang gabing iyon, dumiretso si Sylvie sa kanilang department matapos ang operasyon. Pagdating niya, puno na ang conference room. Agad siyang napansin ni Marina at kumaway mula sa isang bakanteng upuan, kaya walang imik na lumapit si Sylvie at umupo sa tabi
Sunod-sunod na papuri ang narinig ni Cynthia.“Talagang kahanga-hanga si Cynthia. Isang gabi lang, na-secure na niya ang napakalaking investment na ito. Parang miracle talaga!”“Tama! All-around talaga si Cynthia. Wala yatang problemang hindi niya kayang ayusin. Basta kasama natin siya, wala na tayo
“Bakit nandito ka pa?” gulat na tanong nito. “Hindi ba pupunta ka sa ES Group?”“Sa ES Group?” balik niya. “Bakit naman ako pupunta roon?”Inilapag niya ang kape sa mesa at binuksan ang computer. Wala siyang nakitang dahilan upang baguhin ang kanyang routine. Ang unang kailangan niyang tingnan ay an
Sa labas ng silid, agad napansin ni Ronie ang bahagyang nakabukas na kuwelyo ng damit ni Caelan. Isang tingin pa lamang niya roon ay sapat na upang maunawaan niya kung ano ang malamang na nangyari sa loob. Lalo pang naging mausisa ang kanyang mga mata, kaya hindi niya napigilang sumulyap sa loob ng
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







