LOGIN“Nasugatan ka…” “This is nothing,” Giovanni said dismissively. “Nahagip lang ako ni Lucian nang pinatulog ko siya. Don’t worry, I didn’t use any chemical. I pressed a sensitive spot on his neck.” “Thank you, Van.” Sisinghot-singhot na pinunasan niya ang mga luha. “Have you eaten di
CHAPTER 157 Nang unang beses na nakilala ni Amber ang batang si Lucian mula sa ampunan ay alam niyang hindi ito ordinaryong bata.No ordinary kid would have that chilling blank cold eyes he had.Palagi rin itong mag-isang naglalaro noon sa ampunan dahil sadyang inilalayo ng mga namamahala ang iba
CHAPTER 156 Pareho silang napanganga ni Dwight. “Uwi na!” sabi pa ni Maximus na parang nagpapalayas lang ng asong gala. Nakabawi naman si Dwight at ginaya ang maangas na paghalukipkip ni Maximus.“I don’t need permission from Uncle Riguel. Kilala na nila ako ni Tita Amber simula no
CHAPTER 155 “No one.” “Bakit ang sama ng tingin niya sa akin?” tanong pa ni Dwight. “Ganon lang siya tumingin. Natural ‘yon.” Hindi naman na ito umimik hanggang sa makarating sila sa opisina niya. Nagulat siya nang bigla na lang itong sumigaw ng; “Alam ko na!” “An
Funtellion and Ivanovich were in ‘shady’ businesses. And that extends to Roccs. While they have legal business, they’re bigger underground. Legal partner ng mga ito ang halos lahat ng pamilyang kaibigan kapalit ng proteksyon. Iyon din ang isa sa mga dahilan kung bakit nananatili sa Pilipinas ang
CHAPTER 154 “Anong sinasabi mo?” kunot-noo at nagmamaang-maangan niyang tanong. Itinulak ng lalaking nasa harap niya ang gitna ng suot nitong eyeglasses para ayusin. Amber instantly knew this is Tri. The shy and timid version of Maximus Aravind. Mabagal ang mga hakbang nito p
Pumisil ang mga kamay ni Anton sa kanyang baywang at umigting ang panga nito habang mariin na nakatitig sa kanya. “Don’t start.” Sa halip na tumigil ay kinagat ng kanyang mga labi ang tainga nito. Kapagkuwan ay ngumisi siya dahil dumaong na ang Yate sa pantalan ng Isla Molave, hindi na nakaganti
CHAPTER 64 “Ayos ka lang ba?” Tumango si Tori, hindi maalis-alis ang tingin sa mukha nito. Tantya niya ay kasing-edad ito ng Nanay niya. Matikas pa ang tindig, tila hindi man lang iniinda ang pagod sa magdamag na hirap ng pangingisda. “Nasaktan ka ba?” Umiling siya. “M-Manong, ang ganda po ng
CHAPTER 63 “NANAY, gising na po. Miss na kita. Miss ko na ang boses mo,” mahina niyang sabi. Pinakatitigan niya ang mukha nito. Masama ba siyang anak kung aaminin niya sa sarili na sa tuwing tinitingnan niya ito ay nakakaramdam siya ng tila may kung anong kulang? Nang magmulat siya ng magising
“Baby…don’t cry.” “Mga pakyu sila!” hikbi niya. Tumawa si Anton kaya pumadyak-padyak ang paa niya. “Gusto ko silang suntukin lahat,” gigil niyang sabi. “I wanna cuddle the Baby boy Anton. I don’t want him alone.” Mas lalo itong tumawa. “Huwag kang tumawa!” Anton muffled his laugh by kissing







