CHAPTER 7

TALA POV

Mabilis ang naging takbo ng mga pangyayari pagkatapos naming lumabas sa executive office ni Cassian. Ang mga tauhan niya ang nag-ayos ng paglipat ng ilang gamit namin mula sa luma kong tinutuluyan patungo sa isang private chopper na naghihintay sa rooftop. Kahit medyo naninibago ako sa bilis ng mga desisyon niya, wala na akong nagawa kundi ang sumunod, lalo na nang makita ko ang saya sa mukha nina Mateo at Maya habang manghang-manghang sumasakay sa helicopter.

Habang lumilipad kami patungo sa mansyon ni Cassian sa Batangas, hindi ko maiwasang mapatingin sa kaniya habang seryoso siyang nakatutok sa kaniyang tablet. Seryoso pa rin ang mukha niya, pero paminsan-minsan ay sumusulyap siya kina Mateo at Maya na masayang nakatitig sa mga ulap sa labas ng bintana. Ang lalaking ito na tinatawag na hari ng mga malalalim na karagatan at bilyonaryong may-ari ng napakaraming negosyo ay ang parehong lalaking nakasama ko sa isang madilim na cabin limang taon na ang lumipas. Maraming beses kong tinanong ang sarili ko noon kung nagkamali ba ako ng pinasok na kwarto, o kung sinadya ba talaga ng tadhana na iyon ang mangyari. Pero sa bawat sulyap ko sa mga anak ko ngayon, alam kong walang maling nangyari nang gabing iyon. Ang tanging mali lang ay ang pag-aakalang makakalayo ako nang walang kahihinatnan ang mga kasinungalingan ng pamilya ko.

Pagbaba namin sa helipad ng mansyon, sinalubong agad kami ng isang malawak na hardin at ng ilang kasambahay na yumuko bilang paggalang. Hindi ito simpleng bahay lang; isa itong modernong glass mansion na nakaharap mismo sa asul na dagat. Tahimik at maganda, pero sa laki at ganda nito, mas lalo akong nakaramdam ng pagiging out of place. Sanay ako sa maliit na kubo at sa sementadong sahig ng tinutuluyan ko sa probinsya, kaya ang mapunta sa isang marangyang lugar na ganito ay parang nananaginip lang ako.

"Dito na kayo titira simula ngayon," mahinang sabi ni Cassian habang inaalalayan akong bumaba habang buhat naman niya si Maya sa kabilang kamay. "Wala nang manggugulo sa inyo rito. May sarili kayong kwarto, at si Mateo ay may katabi ring silid. Ipinapangako ko sa'yo, Tala, tapos na ang pagtatago mo."

Tumango ako nang may kaunting pag-aalinlangan. "Salamat, Cassian... pero medyo naninibago pa ako. Ang bilis ng lahat."

"Normal lang 'yan," sagot niya habang inilalapit ang mukha niya sa akin nang bahagya. May kakaibang init sa mga mata niya na nagpabilis na naman ng tibok ng dibdib ko. "Pero masasanay ka rin. Dahil simula ngayon, hindi na kita hahayaang mawala ulit sa paningin ko."

Habang inihahanda ng mga kasambahay ang aming mga silid, dinala kami ni Cassian sa isang malaking kusina para kumain ng hapunan. Tahimik kaming kumain habang ang dalawang bata ay masayang nagkwekwentuhan tungkol sa mga laruang nakita nila sa helicopter. Si Mateo, na unang beses ko pa lang nakasama nang matagal pagkatapos ng limang taong pag-aakalang patay na siya, ay panay ang abot ng pagkain sa kapatid niyang si Maya. Napangiti ako habang pinapanood sila. Kahit napakalaki ng nawala sa akin noong araw na ipinanganak ko sila sa gitna ng trahedya, ang makitang buo silang dalawa ngayon sa harap ko ay sapat na para burahin ang lahat ng hinagpis na dinanas ko.

Pagkatapos kumain, dinala na kami ng kasambahay sa aming kwarto para magpahinga. Napakalaki ng silid, kulay puti at asul ang tema, at may malaking glass window na nagpapakita ng magandang tanawin ng buwan sa ibabaw ng dagat. Habang tulog na sina Mateo at Maya sa kabilang silid, napaupo ako sa gilid ng kama at napabuntong-hininga.

Ilang sandali pa, narinig ko ang marahang pag-tuktok sa p***o bago ito bumukas. Pumasok si Cassian na suot na ang simpleng puting t-shirt at itim na pants, walang suot na suit kaya mas lalo siyang mukhang relaxed at mas matangkad tingnan. May dala siyang dalawang baso ng mainit na gatas at inabot ang isa sa akin.

"Hindi ka pa natutulog?" tanong niya habang umuupo sa tabi ko sa kama.

"Hindi pa ako dinalaw ng antok," sagot ko habang umiinom ng konting gatas. Tumingin ako sa labas ng bintana. "Iniisp ko lang sina Don Rodolfo at Doña Hortencia. Ngayong alam nilang buhay ako... at lalo na ngayong nalaman nilang buhay ang mga bata... hindi kaya nila tayo habulin dito?"

Umiling si Cassian, at ang mukha niya ay napalitan ng isang malamig at seryosong ekspresyon. "Wala na silang lakas para habulin ka rito, Tala. Sinimulan na ng legal team ko ang pag-audit sa lahat ng galaw ng pamilya Del Fierro at Villareal ngayong hapon pa lang. Ang mga kontratang pinirmahan ni Don Rodolfo gamit ang mga pekeng dokumento noon ay hawak na namin. Sa loob ng ilang araw, ang mismong bahay at mga ari-arian na inagaw nila sa pamilya mo ay mawawala na sa kanila."

Napatingin ako sa kaniya nang may halong gulat at pasasalamat. "Talaga? Pero paano ang mga utang na pinambayad nila sa akin noon?"

"They will pay for every single thing they did," sagot ni Cassian habang dahan-dahang hinawakan ang kamay ko. Ang init ng palad niya ay nagbigay sa akin ng kakaibang kapayapaan na matagal ko nang hindi naramdaman. "Hindi ko hahayaang may manakit pa sa'yo o sa mga bata. Ginawa nila ang gusto nila noong panahong wala kang kakayahang lumaban. Pero ngayon, kasama mo na ako."

Ramdam ko ang sensiridad sa boses niya. Sa gitna ng lahat ng takot at pagod na pinagdaanan ko sa loob ng limang taon, ngayon ko lang naramdaman na may karamay ako. Na hindi ko na kailangang mag-isa sa bawat laban.

"Salamat, Cassian," mahinang bulong ko habang nakatitig sa mga mata niya.

"Huwag kang magpasalamat sa akin, Tala," sagot niya habang dahan-dahang inilalapit ang mukha sa akin. "Magpahinga ka na. Bukas, sisimulan natin ang pagganti sa mga taong umapi sa'yo, at pagkatapos niyan, aayusin natin ang tungkol sa ating dalawa."

Bago pa ako makasagot, marahan niyang hinalikan ang noo ko bago tumayo at lumabas ng silid. Naiwan akong nakaupo sa kama habang nakatingin sa p***o, at sa unang pagkakataon pagkatapos ng napakahabang panahon, panatag na ang loob kong matulog.